Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. 03/04 18:14

presvit 2

Γράφει ο π. Ηλίας Μάκος


Το όνομα του μακαριστού πρωτοπρεσβύτερου π. Χαράλαμπου Στεφανόπουλου, που η ταφή του έγινε στη Θεσσαλονίκη την Τετάρτη 3 Απριλίου 2019, είναι στενά συνδεδεμένο με την εκπαίδευση, επί δεκαετίες (1972-2000), των παιδιών των Ελλήνων μεταναστών στη Γερμανία.

Και όχι μόνο αυτό.

Εξοικίωσε τους Γερμανούς με την ελληνική γλώσσα και φιλοσοφία, ιδρύοντας, με έγκριση του Γερμανικού κράτους και λειτουρώντας επί 24 χρόνια την Ακαδημία Ελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού αποκλειστικά για Γερμανούς, αλλά και διδάσκοντας στο Λαϊκό Πανεπιστήμιο του Βούπερταλ και στο Columbia Pacific University.

Είχε πόθο, μεγάλο πόθο, τα Ελληνόπουλα της Γερμανίας να μην αποκοπούν από τις ρίζες τους και έκανε τα αδύνατα δυνατά ως καθηγητής να τα συνδέσει και να τα ενισχύσει με την ελληνική παιδεία, στοχεύοντας στο να εξελιχθούν σε ώριμα και συνειδητά άτομα.

Και πραγματικά, δεν μπορούσαμε να φανταστούμε τον αντίκτυπο, που είχε η εμπνευσμένη προσφορά του στα μεταναστόπουλα, μέχρι, που το διαπιστώσαμε με τα ίδια μας τα μάτια.

Και ήταν αληθινά πολύ συγκινητικός ο τρόπος, που του εξέφραζαν την ευγνωμοσύνη τους.

Πριν επτά μήνες περίπου υπήρξαμε ομοτράπεζοι στην Ηγουμενίτσα, προσκεκλημένοι και οι δύο του προϊσταμένου του ναού του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου π. Ελευθερίου Κωνσταντή.

Σε όλη τη διάρκεια της αναστροφής μας τον αναγνώριζαν μετανάστες, που είχαν βοηθηθεί μορφωτικά, αλλά και με άλλους τρόπους, από αυτόν, και έτρεχαν να πέσουν στην αγκαλιά του με επιφωνήματα θαυμασμού και δάκρυα χαράς, που ταυτόχρονα ήταν και ο μύρος της τιμής τους προς το πρόσωπό του.

Και δεν ήταν ένας ή δύο, αλλά περισσότεροι, σε μια τυχαία συγκυρία στο χώρο μιας μικρής κοινωνίας.

Καλύτερη ηθική καταξίωση, δεν μπορούσε να προκύψει από την έκφραση ευγνωμοσύνης, που εισέπραττε από μετανάστες στη Γερμανία, καταγόμενους από κάθε γωνιά της Ελλάδας, για το ότι τους φάνηκε χρήσιμος στη ζωή τους.

Πλησιάζοντάς τον κανείς, έστω και για λίγο, ρουφούσε ολοκληρωμένη πνευματική πείρα, μέσα από τα έντονα βιώματά του. Ένιωθε μια θερμότητα να βγαίνει απ' αυτόν τον άνθρωπο, μια γλυκύτητα.

Ο ρυθμός των σκέψεών του, που ήταν αντίστοιχος με τον παλμό της καρδιάς του, δημιουργούσε μια ανείπωτη απόλαυση του χαρούμενου προσώπου του και της λαμπερής φυσιογνωμίας του.

Κάθε κουβέντα του, ακόμη και χιουμουριστική (το χιούμορ, το εκλεπτυσμένο και χρήσιμο, είχε κορυφαία θέση στις προτιμήσεις του) άνοιγε πνευματικές ορέξεις.

Οι άνθρωποι του φαίνονταν ωραίοι, γιατί τους έβλεπε με τα μάτια της αγάπης.

Δεν συμβιβαζόταν να ζει παίζοντας οπερέτα, ενώ οι σκέψεις και οι πράξεις του είχαν ενότητα και χαρακτήρα. Και έτσι κατόρθωσε να επιτύχει κάτι σπουδαίο και να το αφήσει ως κληρονομιά, αυτός ο ταπεινός και θνητός ιερέας.

Έκανε το χρέος του: Προσπάθησε να βρει το ρυθμό της πορείας του.

Και αφού τον βρήκε στο Θεό, τον προσάρμοσε στο ρυθμό του μικρού και εφήμερου βίου. 

Παρακολουθούσε το περπάτημα του Θεού στη γη ετούτη και δεν περπατούσε στα χαμένα.

Γι' αυτό ο λόγος του δεν χάθηκε, πέφτοντας πάνω στις πέτρες.

Μέχρι το τέλος ήταν μια προσωπικότητα ρομαντική και θεολογική, που περιφρονούσε τις κακίες, τα πάθη, τις βολικές χαρές, τις άναντρες ελπίδες.

Δεν αναριωτόταν ποτέ αν νικήσει. Μόνο πολεμούσε.

presvit 1

Εμφανίσεις: 300595
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: