Του Αγγέλου Πάκλαρα, Θεολόγου για την Romfea.gr

Αρχές του έτους 1974 και μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, ήρθε  η ηρεμία και κανονική τάξη και στους κόλπους της Εκκλησίας.

12  Ιανουαρίου, εκλέγεται από την νόμιμη και κανονική πλέον Ιεραρχία, ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Σεραφείμ.

Οι Αρχιερείς που δεν υπάκουσαν στη νέα διοικούσα Εκκλησία, απομακρύνθηκαν από θρόνους τους, λαμβάνοντας τιμητικώς τίτλους Μητροπόλεων, άνευ ποιμνίου.

Ιούλιο του ιδίου έτους πληρώνονται πολλές κενωθείσες Μητροπόλεις και τελούνται πολλές χειροτονίες την ίδια ημέρα.

Μετά την απομάκρυνση από τον Θρόνο του Δημητριάδος Ηλία Τσακογιάννη, η πολυπληθής μητρόπολη με έδρα τον Βόλο, αποκτά νέο ποιμενάρχη.

Με ψήφους κανονικές ο Αρχιμανδρίτης Χριστόδουλος Παρασκευαίδης, γραμματέας  μέχρι πρότινος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και ιερατικός προιστάμενος του Ι. Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου (Παναγίτσας) Παλαιού Φαλήρου, εκλέγεται μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού στις 13 Ιουλίου.

Σαν σήμερα 14 Ιουλίου, τελείται η εις Επίσκοπον χειροτονία του, από τον ίδιο τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Σεραφείμ και συλλειτουργούντων των Μητροπολιτών Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Διονυσίου, Νέας Σμύρνης Χρυσοστόμου και Σισανίου και Σιατίστης Αντωνίου.

Η ενθρόνισή του τελείται στον Βόλο, στις 4 Αυγούστου του ιδίου έτους.

Ήταν μόλις νέος, μόλις 35 ετών, αλλά ήταν ήδη Διδάκτωρ Θεολογίας, τέλειος γνώστης της βυζαντινής μουσικής και κάτοχος τεσσάρων πτυχίων ξένων γλωσσών...

Από εδώ άρχισαν πλέον να διαφαίνονται τα πολύπλευρα ποιμαντικά και ηγετικά χαρίσματα αυτού του μεγάλου Ιεράρχου.

Πρώτο του μέλημα να χειροτονήσει νέους κατηρτισμένους κληρικούς.

Υπήρχαν δώδεκα Θεολόγοι Ιερείς και τους αύξησε σε ογδόντα... Ανήγειρε δεκάδες νέους Ναούς.

Ίδρυσε το "Σπίτι της Γαλήνης του Χριστού", για τους ηλικιωμένους, την "Χριστιανική Αλληλεγγύη" για τους πτωχούς συνανθρώπους του.

Δημιούργησε τον "Συμβουλευτικό Σταθμό" για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της νεολαίας και "Κέντρο συμπαραστάσεως οικογενείας".

Καθιέρωσε για πρώτη φορά κληρικολαικές συνελεύσεις, εκκλησιαστικές κατασκηνώσεις όλων των ηλικιών.

Ιδρυτής του πρώτου Εκκλησιαστικού Ραδιοφωνικού Σταθμού, εκτός από αυτόν της Αρχιεπισκοπής Αθηνών.

Με πρόνοια του δημιούργησε ιδιωτικό σχολείο της μητροπόλεως Δημητριάδος, χορηγώντας παράλληλα υποτροφίες.

Επί της Αρχιερατείας του, λειτούργησε το ανοικτό Πανεπιστήμιο και σε συνεργασία του με επιστήμονες της περιοχής, διαφύλλαξε την ελληνική γλώσσα.

Θεμελίωσε κτιριακό συγκρότημα στην περιοχή Μελισσιάτικα, έξω από τον Βόλο, με συνεδριακό κέντρο, εκεί όπου στεγάζονται έως της σήμερον, τα γραφεία της Ιεράς Μητροπόλεως.

Λειτουργούσε αδιαλλείπτως, όχι μόνον Κυριακές αλλά και καθημερινές, τιμώντας τις μνήμες όλων των Αγίων.  

Άριστος αρθρογράφος, τα κείμενά του σαγήνευαν τους αναγνώστες του, αλλά δεν δίστασε να έρθει ακόμα και σε ρήξη με την τότε δημοτική αρχή, εξαιτίας κάποιου δημοσιεύματός του, τον Ιούνιο του 1984.

Το 1987, ορίστηκε μαζί με τον Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμο, ως εκπρόσωπος της Ιεραρχίας γιά την διαφύλαξη της εκκλησιαστικής περιουσίας, ενώ το 1988, ως εκπρόσωπος στην επιτροπή Συντάξεως νέου Καταστατικού Χάρτου της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Εξέδωσε πλήθος εντύπων, αντιαιρετικού αλλά και λειτουργικού χαρακτήρα, ενημερώνοντας αναλυτικά το ποίμνιό του για τα Μυστήρια της Εκκλησίας και την σημασία τους, αλλά και για κάθε σύγχρονο πρόβλημα οποιασδήποτε φύσεως, προβλημάτιζε τον πιστό λαό της Μαγνησίας.

Τα κηρύγματά του, κερανοί, άναβαν φλόγες, αφύπνιζαν συνειδήσεις, προκαλούσαν δέος, θαυμασμό αλλά και αυτογνωσία και αυτοκριτική σε κάθε ψυχή που τον άκουγε.

Δεν εξαιρούσε τουν εαυτό του, ούτε τον υπερύψωνε: "Είμαι ένας από εσάς, είμαι μέσα από εσάς."

Οταν ύψωνε την φωνή του και κράδαινε το δάκτυλό του διδακτικά, όλοι έμεναν έκπληκτοι μπροστά στον δραστήριο και δυναμικό ποιμενάρχη τους.

Όλα αυτά τα χαρίσματα και τα τάλαντα που του χάρισε ο Θεός, δεν έμειναν απαρατήρητα και γι αυτό, τον Απρίλιο του 1998, η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, τον τίμησε ανεβάζοντάς τον στον Θρόνο της Αρχιεπισκοπής των Αθηνών.

Συγκινημένος είχε πει, πριν την ενθρόνισή του στην Αθήνα, "υπηρέτησα εικοσιτέσσερα έτη την Μητρόπολη Δημητριάδος και η καρδιά μου σε σάς ανήκει."

Δεν διαψεύστηκαν οι λόγοι του, αφού και ως Αρχιεπίσκοπος, πολύ συχνά επισκεπτόταν τον Βόλο με τους συνεργάτες του και λειτουργούσε, προσκεκλημένος του διαδόχου του, Σεβ.Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ιγνατίου.

Ο Δημητριάδος και Αλμυρού Χριστόδουλος, ο και μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, σαν σήμερα, 43 έτη μετά την ημέρα της χειροτονίας του, άνοιξε μία νέα σελίδα στην σύγχρονη εκκλησιαστική ιστορία, άφησε την προσωπική του σφραγίδα από όπου διήλθε, κήρυξε Ζώντα Χριστό και προσπάθησε να διαφυλάξει την ιερά παρακαταθήκη και τα όσια και δίκαια της Ελλάδος.

Η μνήμη του θα παραμένει  πάντοτε ζώσα και αναλλοίωτη.