Με ιδιαίτερη εκκλησιαστική λαμπρότητα εορτάστηκε η μνήμη της σεβασμίας Μεταστάσεως της Παναγίας μας εις το εν Αθήναις Μετοχιακό Ναό της εν Αφρική Δευτεροθρόνου Εκκλησίας, των Αγίων Αθανασίου Νικολάου και Φωτίου (Κρίσσης 58-60, Άνω Κυψέλη) σήμερα Κυριακή 23 Αύγουστου 2015 όπου αποτίσαμε φόρο σεβασμού και τιμής (Τριετές Μνημόσυνο) προς δυο Ιεράρχας, του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής του Μητροπολίτη Γέροντα Λεοντοπόλεως, κυρού Διονυσίου, όπως και του Μητροπολίτου Καβάσων κυρού Φιλήμονα.

Επίσης και το Μνημόσυνο του Μακαριστού Ιεράρχου του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής του Μητροπολίτη Πηλουσίου κυρού Ειρηναίου με αφορμή της ημέρας των Ονομαστηρίων Του.

Της Αρχιερατικής Θειας Λειτουργίας προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γουινέας κ.κ Γεώργιος, εκπρόσωπος του Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ Θεοδώρου Β στην Αθήνα.

Στην Θεια Λειτουργία παρέστη ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Αιγυπτιωτών Ελλήνων κ. Κωνσταντίνος Μιχαηλίδης, φίλοι και συγγενείς των τριών Ιεραρχών.

Τον επιμνημόσυνον λόγον κήρυξε ο Ιατρός Βιοπαθολόγος κ. Θεόδωρος Η. Πιτταράς, Λέκτορας Μικροβιολογίας Ιατρικής Σχολής Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ακολουθεί η επιμνημόσυνη ομιλία:
«Πού το ασφαλές των ψυχών ημών πηδάλιον;
Πού η αμετάθετος της γνώμης άγκυρα;
Πού ο καλός κυβερνήτης, ο προς τον άνω σκοπόν διευθύνων το σκάφος;»
Χρήσατε ημίν, αδελφοί, χρήσατε το εκ συμπαθείας δάκρυον».

Τούς λόγους αυτούς του μεγάλου θεολόγου της Εκκλησίας μας Αγίου Γρηγορίου Επισκόπου Νύσσης, ερανισμένους από τον Επιτάφιο Λόγο του εις τον Άγιον Μελέτιον Επίσκοπον Αντιοχείας, δανείζομαι την ώρα αυτή, Σεβασμιώτατε πάτερ και δέσποτα, Σεβαστοί Ιερείς,
Αγαπητέ κ. Πρόεδρε, Αδελφοί μου

Με την εγνωσμένη αγάπη των προς πάντας, την ακακία της καρδίας των, την σύνεση και την διάκριση, τους καθοδηγούσαν εις νομάς σωτηρίους νουθετώντας, διδάσκοντας, στηρίζοντας, επιδιώκοντας δε δικαιοσύνην, πίστιν, αγάπην, ειρήνην μετά των επικαλουμένων τον Κύριον εκ καθαράς καρδίας (Β΄ Τιμ. 3,32) οι τρις Ιεράρχες του παλαίφατου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής όπου αποτίουμε φόρο σεβασμού και τιμής με το Τριετές Μνημόσυνο προς τον Μητροπολίτη Γέροντα Λεοντοπόλεως, Yπέρτιμο και Εξάρχο Δευτέρας Αυγουσταμνικής και Ερυθράς Θαλάσσης κυρό Διονύσιο, επίτιμο Γενικό Πατριαρχικό Επίτροπο του Πατριαρχικού Θρόνου και Διευθυντή του Περιοδικού «Πάνταινος», όπως και του Μητροπολίτου Καβάσων κυρού Φιλήμονα, εφησυχάζοντα Ιεράρχη του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας.

Επίσης και το Μνημόσυνο του Μακαριστού Μητροπολίτη Πηλουσίου κυρού Ειρηναίου με αφορμή της ημέρας των Ονομαστηρίων Του.

Δάκρυον συμπαθείας για τον μακαριστό Μητροπολίτη Γέροντα Λεοντοπόλεως, κυρό Διονύσιο που εκοιμήθη στις 31 Αυγούστου 2012 .

Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το έτος 1929. Ήταν πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, μετεκπαιδευθείς στο Παρίσι και στη Γενεύη.

Διετέλεσε Αρχιγραμματεύς των Πατριαρχείων. Το έτος 1968 εξελέγη Επίσκοπος Ηλιουπόλεως και υπηρέτησε ως Πατριαρχικός Επίτροπος Κάϊρου.

Το έτος 1974 εξελέγη Μητροπολίτης Μέμφιδος, ενώ το 1988 κατεστάθη στην Μητρόπολη Νουβίας και το 1997 στην Μητρόπολη Λεοντοπόλεως.

Ως εκπαιδευτικός υπηρέτησε στην Αίγυπτο και στο Σουδάν σε Γυμνάσια και Λύκεια καθώς και στην Ανώτ. Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων Καΐρου.

Η εξόδιος ακολουθία του μακαριστού Ιεράρχη εψάλη το Σάββατο 31 Αυγούστου 2012 στις 10 το πρωϊ στο Μετόχι του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, Ι. Ν. Αγίου Αθανασίου Κυψέλης.

Προηγουμένως ετελέσθη Αρχιερατική Θεία Λειτουργία από τον Μητροπολίτη τότε Άκκρας και σήμερα Γουινέας κ.κ Γεώργιο, εκπρόσωπο του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεοδώρου στην Αθήνα.

Ο Μακαριστός υπήρξε υπόδειγμα σεμνότητος, παράδειγμα ανιδιοτελείας, ψυχικής μεγαλωσύνης και πνευματικής ευτολμίας.

Είχε πάντοτε προ οφθαλμών του ότι ως Επίσκοπος της Εκκλησίας όφειλε να διδάσκει όχι μόνο διά του λόγου, αλλά κυρίως διά του ζωντανού παραδείγματος, και με την ζωή του «όσα εστίν αληθή, όσα σεμνά, όσα δίκαια, όσα αγνά, όσα προσφιλή, όσα εύφημα» κατά την έκφραση του Αποστόλου Παύλου (Φιλ. 4,8).

Δάκρυον συμπαθείας για τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Καβάσων κυρό Φιλήμονα που γεννήθηκε στην Λυών της Γαλλίας στις 30 Σεπτεμβρίου 1934. Αποφοίτησε από την Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης το 1964. Το 1955 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Πεντέλης.

Διάκονος χειροτονήθηκε στις 15 Μαρτίου 1959 από τον Μητροπολίτη Αιτωλίας Ιερόθεο και Πρεσβύτερος στις 25 Δεκεμβρίου 1960 από τον Μητροπολίτη ’Αρτης Ιγνάτιο.

Από το 1964 μέχρι το 1979 υπηρέτησε ως Εφημέριος των Ιερών Ναών Αγ. Νικολάου Ιβραημίας, Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Πορτ-Σαϊδ, Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Αλεξανδρείας και ως Ηγούμενος της Ιεράς Πατριαρχικής Μονής Οσίου Σάββα Αλεξανδρείας.

Στις 2 Δεκεμβρίου 1979 στον Ιερό Ναό Οσίου Σάββα Αλεξανδρείας χειροτονήθηκε τιτουλάριος Επίσκοπος Κανώπου. Τη χειροτονία τέλεσε ο Μητροπολίτης Πηλουσίου Βαρνάβας, συμπαραστατούμενος από τους Μητροπολίτες Ιωαννουπόλεως Παύλο και Ειρηνουπόλεως Φρουμέντιο.

Διετέλεσε Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Παλαιού Καΐρου και Βοηθός Επίσκοπος της Μητροπόλεως Καρθαγένης από το 1987 μέχρι το 1990.

Στις 13 Ιανουαρίου 1998 προήχθη σε τιτουλάριο Μητροπολίτη με τον ίδιο τίτλο. Στις 23 Νοεμβρίου 1999 εξελέγη Μητροπολίτης Νταρ ες Σαλαάμ (Ειρηνουπόλεως). Στις 4 Νοεμβρίου 2000 παραιτήθηκε. Στις 14 Μαρτίου 2003 εξελέγη τιτουλάριος Μητροπολίτης Καβάσων. Εκοιμήθη στις 3 Αυγούστου 2012.

Δάκρυον συμπαθείας προς τον ευαγή Ιερό Κλήρο και τον χριστώνυμο λαό του Θεού για τον Μακαριστό Ιεράρχη του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής τον Μητροπολίτη Πηλουσίου κυρό Ειρηναίο, εκείνον, που ετίμησε την Εκκλησία και εδόξασε το όνομα του Θεού με την ιεροπρεπή πολιτεία του.

Σε Πατριαρχικό Γράμμα ο Σεπτός Προκαθήμενος της Αλεξανδρινής Εκκλησίας κ.κ Θεόδωρος Β ανέφερε για τον Μακαριστό Μητροπολίτη:

«οφείλω να καταθέσω την προσωπική μου εμπειρία για τον μεγάλο Ιεράρχη, τον φλογερό και ακάματο ιεραπόστολο και αγωνιστή μακαριστό Μητροπολίτη Ειρηναίο Ταλαμβέκο. Γνώρισα τον Ειρηναίο πριν φύγω για την μακρινή Οδησσό και ενθυμούμαι την περισσή αγάπη, ευγένεια και καλοσύνη του, να με ενημερώσει για όλα τα θέματα, σε έναν τόπο όπου υπηρέτησε ο ίδιος επί ένδεκα ολόκληρα χρόνια και στον οποίο τόπο θα διακονούσα και εγώ για τα επόμενα δέκα έτη ως έξαρχος του Θρόνου.

Τον ενθυμούμαι ακόμη για την αγαστή και αρμονική συνεργασία που είχαμε κατά την περίοδο στην οποία υπηρετούσε ως Γενικός Πατριαρχικός Επίτροπος και εγώ ως Πατριαρχικός Επίτροπος Αλεξανδρείας.

Στο Καμερούν υπήρξε ο αναμορφωτής, ο πατέρας των ορφανών και των πτωχών, ο φροντιστής των σπουδαστών και των νέων. Η μεγάλη και πλούσια φιλανθρωπική και κοινωνική του δράση η οποία αθόρυβα πέρασε, συνέβαλλε τα μέγιστα, ώστε να ομολογούμε όλοι ότι όλα, τα πάντα που έγιναν εκεί στην Μητρόπολη Άκκρας (τότε) και Δυτικής Αφρικής, οφείλονται σ’ αυτόν τον ακάματο και φλογερό ιεραπόστολο της αγάπης και δυναμικό άντρα του καθήκοντος.

Η ευγένεια του χαρακτήρος του, η λιπαρά του μόρφωσις, η καταξιωμένη πνευματική του προσωπικότητα, το αυθεντικό της επικοινωνίας, χαρακτηριστικά που κοσμούσαν τους παλαιούς Αρχιερείς, διέκριναν και τον μακαριστό Ειρηναίο καθώς επίσης και η εκκλησιαστική δεοντολογία και η αρχοντιά, η αξιοπρέπεια, το εκκλησιαστικό ήθος και ύφος».

Ο Μακαριστός Μητροπολίτης εκοπίασε για το Ευαγγέλιο του Χριστού. Εργάσθηκε ως πιστός και φρόνιμος οικονόμος στον Αμπελώνα του Κυρίου. Αύξησε τα τάλαντα, τα οποία του χάρισε ο Θεός.

Χαρακτηριστικά γνωρίσματα της προσωπικότητός του και του ακεραίου της πολιτείας του ήταν η συνέπεια και η αφοσίωση προς την Αγία μας Εκκλησία, την αλήθεια και τον παράγοντα άνθρωπο. Πάντα τα ανωτέρω θα αποτελούν πρέσβεις ικανούς ενώπιον του Θρόνου της Θείας Μεγαλωσύνης.

Θα έχει πρέσβεις ικανούς τας προσευχάς των Κληρικών που εισήγαγε στην Ιερωσύνη και την ευγνωμοσύνη των Χριστιανών της περιφέρειας Του.

Θα έχει εισηγητή ενώπιον του Δικαιοκρίτου Κυρίου αυτήν την πατρώαν ευσέβεια της μητέρας του.

Οι μακαριστοί Ιεράρχες απέθετο πλέον, για να χρησιμοποιήσω πάλι τον Άγιο Γρηγόριο Νύσσης, τους δερματίνους χιτώνας. Πορεύονται προς τον Θρόνο του Αγίου Θεού ενδεδυμένοι «φορέματα υφασμένα για τον ίδιο τους τον εαυτό από τους ίδιους με την καθαρότητα του βίου των.

Εγκατέλειψαν την Αίγυπτο – τον ιλυώδη βίο.

Πέρασαν ουχί την Ερυθρά εκείνην, αλλά την μέλαινα ταύτην και ζοφώδη του βίου θάλασσαν της παρούσης ζωής.

Εισήλθαν στη γη της Επαγγελίας και συνομίλησαν πνευματικά μαζί με τον Θεό. Έλυσαν το υπόδημα της ψυχής των για να περπατήσουν με καθαρό βηματισμό της διανοίας των την αγία γη, όπου βλέπεται ο Θεός».

Να μας θυμάστε, Ιεράρχες στο Ουράνιο Θυσιαστήριο.

Να μας θυμάστε και να προσεύχεσθε για όλους μας.

Να θυμάστε και να προσεύχεσθε για τα ηρωικά και ιεραποστολικά Σας κατορθώματα, τα οποία με πιστότητα και συνέπεια υπηρετήσατε.

Να προσεύχεσθε, παππούδες, για την Αλεξανδρινή Εκκλησία, την οποία πάλι με συνέπεια υπηρετήσατε.

Καλή Ανάσταση, Ιεράρχες!

Καλή αντάμωση στη Βασιλεία των Ουρανών!

Των μακαριστών και αοιδίμων Ιεραρχών Διονυσίου, Φιλήμονα και Ειρηναίου, αιωνία η μνήμη. Αμήν.