Το πρωί του Σαββάτου 18 Ιουλίου ε.ε. η Α.Θ.Μ. ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεόδωρος Β’, παρέστη στην επίσημη τελετή των εγκαινίων του Μουσείου της Γενοκτονίας των Αρμενίων, στην πόλη Byblos του Λιβάνου, το οποίο στεγάζεται σε ιστορικό ορφανοτροφείο της Αρμένικης Εκκλησίας, όπου βρήκαν θαλπωρή, στέγη και τροφή χιλιάδες ορφανά παιδιά, που έφυγαν πρόσφυγες μετά την Γενοκτονία.

Στην τελετή παρόντες ήταν οι περισσότεροι εκ των Προκαθημένων των Εκκλησιών της Μέσης Ανατολής, εκπρόσωποι Εκκλησιών, όπως του Πατριαρχείου Μόσχας και της Εκκλησίας της Ελλάδος, μεγάλος αριθμός Επισκόπων και κληρικών, μοναχών και μοναζουσών.

Από πλευράς πολιτείας ήταν ο Υπουργός Πολιτισμού του Λιβάνου, η Υπουργός Πολιτισμού της Αρμενίας, ο Δήμαρχος της πόλης Byblos και πολλοί άλλοι αξιωματούχοι.

Στον χαιρετισμό του ο Μακαριώτατος μεταξύ άλλων αναφέρθηκε σε πραγματικό περιστατικό από την γενοκτονία όπως το βίωσε και περιέγραψε ένα μικρό κορίτσι που αργότερα έγινε νοσηλεύτρια, στα εγκλήματα που διαπράττει σήμερα το Ισλαμικό κράτος, που έχουν πολλά κοινά με την γενοκτονία των Αρμενίων και την εξώθησή τους στην προσφυγιά, στον κίνδυνο να καταστραφεί το ιστορικό μνημείο της Παλμύρας, και στην Θεία χάρη που μεταδίδεται στους νεοφώτιστους με το Άγιο Μύρο (παρακάτω ακολουθεί ολόκληρη η ομιλία του Πατριάρχη).

Το απόγευμα ο Πατριάρχης με όλους τους επίσημους προσκεκλημένους και στην παρουσία χιλιάδων πιστών, παρέστη στην τελετή Καθαγιασμού του Αγίου Μύρου στο ιστορικό μοναστήρι της Bekfayas. Αξιοσημείωτο, ότι το Άγιον Μύρο καθαγιάζεται με την εμβάπτιση της δεξιάς χειρός του Αγίου Γρηγορίου, Φωτιστού των Αρμενιών, εντός του ασημένιου δοχείου όπου προετοιμάζεται και φυλάσσεται το Άγιον Μύρο.

ΟΜΙΛΙΑ ΑΘΜ – ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΚΑΙ ΚΑΘΑΓΙΑΣΜΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΥΡΟΥ

Από τότε που ανέτειλε ο Χριστιανισμός, οι Αρμένιοι Χριστιανοί έχουν ξανά και ξανά βιώσει την πίστη τους ως μαρτυρία και μαρτύριο. Έχουν ξανά και ξανά βιώσει το πεπρωμένο τους ως μια πάλη επιβιώσεως με κάθε τρόπο, βρίσκοντας κάπου στην καρδιά τους τη δύναμη να συγχωρούν τους εχθρούς τους και να ξαναχτίζουν τη ζωή τους από το μηδέν.

Μια ιστορία λέει ότι έναν αιώνα πριν μια ομάδα Τούρκων στρατιωτών εισέβαλε και λεηλάτησε ένα σπίτι Αρμενίων. Σκότωσαν τους ηλικιωμένους γονείς και κακοποίησαν τις κόρες τους. Ο επικεφαλής αξιωματικός χρησιμοποίησε την μεγαλύτερη κόρη της οικογενείας μέχρι που αυτή απέδρασε. Αργότερα η κόρη αυτή έγινε νοσοκόμα.

Ο καιρός πέρασε και η κόρη βρέθηκε σε ένα θάλαμο γεμάτο πληγωμένους Τούρκους αξιωματικούς. Μια βραδιά, κάτω από το αχνό φως της λάμπας, αντίκρυσε το τρομακτικό πρόσωπο του βασανιστή της. Ήταν σε τόσο οικτρή κατάσταση που, χωρίς επισταμένη φροντίδα, θα πέθαινε. Ωστόσο, καθώς οι μέρες περνούσαν, εκείνος σιγά-σιγά ανέκτησε τις δυνάμεις του.

Μια μέρα, ένας γιατρός στάθηκε στο προσκέφαλό του και του είπε: «Αν δεν είχες την αφοσίωση αυτής της νοσοκόμας, θα είχες πεθάνει». Την κοίταξε και της είπε: «Έχουμε συναντηθεί ξανά, έτσι δεν είναι;». «Ναι», του απάντησε εκείνη, «έχουμε συναντηθεί ξανά». «Γιατί δεν με σκότωσες;», την ρώτησε. Και εκείνη του απάντησε: «Πιστεύω σ’ Εκείνον που είπε να αγαπάτε τους εχθρούς σας.»

Αυτή είναι η πεμπτουσία της χριστιανικής ψυχής: η δύναμη της ζωής επί του θανάτου, του καλού επί του κακού, της αγάπης έναντι του μίσους, του ελέους έναντι της εκδικήσεως. Αυτή η δύναμη βλασταίνει στο έδαφος της συγχωρήσεως που λιπαίνει όχι η λήθη, αλλά η αιώνια μνήμη· η αιώνια μνήμη των μαρτύρων που έχυσαν το αίμα τους για την πίστη τους.

Παρά ταύτα φαίνεται ότι σήμερα τείνουμε να δικαιώσουμε τον Αδόλφο Χίτλερ που το 1939, καθώς σχεδίαζε την Τελική Λύση για τους Εβραίους, είπε: «Ποιος άλλωστε μιλά σήμερα για την εξόντωση των Αρμενίων;»

Γιατί σας το λέω αυτό; Διότι δεν διδαχθήκαμε από το παρελθόν και, όπως και τότε, δεν πράττουμε το παν ώστε να αντιπαλέψουμε ένα παρόμοιο κακό που μας απειλεί σήμερα, έναν αιώνα μετά: το ‘Ισλαμικό Κράτος’, το οποίο επιχειρεί να εκκαθαρίσει τις περιοχές που ελέγχει σε Μέση Ανατολή και Αφρική τόσο από τους Χριστιανούς όσο και από τους μετριοπαθείς Μουσουλμάνους.

Ο Ντενίς Ντιντερό είπε: «Ο φανατισμός απέχει ένα βήμα από την βαρβαρότητα.» Δυστυχώς η γλώσσα του φανατισμού συνάντησε στις μέρες μας τον πολεμικό εξοπλισμό του ‘Ισλαμικού Κράτους’, οδηγώντας στην βαρβαρότητα των αποκεφαλισμών. Η αποστροφή προς αυτή την αποτρόπαιη κατάσταση είναι η μόνη δυνατή απάντηση στον τρόμο των γεγονότων, ασχέτως της θρησκευτικής ταυτότητας που φέρει ο καθένας.

Ενώ η Συρία και το Ιράκ κάποτε υποδέχονταν τους επιζήσαντες της Αρμενικής Γενοκτονίας, τώρα βιώνουν τον διωγμό κάθε ανθρώπου καλής θελήσεως που αντιτίθεται στην παράλογη ιδεολογία των τζιχαντιστών, την ψευδεπίγραφα στηριγμένη στην πίστη στον Θεό.

Σμήνη ανθρώπων αναγκάζονται και πάλι να πάρουν τον δρόμο της προσφυγιάς. Η Μεσόγειος τείνει να μετατραπεί σε νεκρά θάλασσα από τα άψυχα σώματα των προσφύγων που χάνουν την ζωή τους, καθώς εναγωνίως ζητούν ένα καλύτερο αύριο. Η απανθρωπία επαναλαμβάνεται.

Και δεν είναι μόνο οι ανθρώπινες ζωές που χάνονται, αλλά κι ένας ολόκληρος πολιτισμός. Η Παλμύρα, μια πόλη δύο χιλιάδων ετών που περιγράφεται από την ΟΥΝΕΣΚΟ ως ένα από τα πλέον σημαντικά πολιτιστικά κέντρα του αρχαίου κόσμου, κινδυνεύει να καταστραφεί από τις δυνάμεις του ‘Ισλαμικού Κράτους’. Μια αρχαία μητρόπολη και ένας σταθμός για τα καραβάνια διαφόρων πολιτισμών, κατάκοσμη από μνημεία μοναδικά παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, κινδυνεύει να χαθεί για πάντα.

Ωστόσο, ας μην ξεχνούμε ότι άνθρωποι χωρίς μνήμη, είναι άνθρωποι χωρίς ρίζες. Αυτές τις ρίζες της χριστιανικής παράδοσης εορτάζουμε εδώ σήμερα συμμετέχοντας στην παρασκευή και στον καθαγιασμό του Αγίου Μύρου.

Συγκεντρωθήκαμε εδώ σήμερα για να προσευχηθούμε καρδιακώς ώστε τα δώρα και η χάρη του Αγίου Πνεύματος να στολίζουν τους βαπτιζομένους και χριομένους νεοφύτους Χριστιανούς.

Συγκεντρωθήκαμε εδώ σήμερα για να προσευχηθούμε καρδιακώς ώστε οι βαπτιζόμενοι να ενισχυθούν στον αγώνα τους εναντίον του κακού, αυξανόμενοι «εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ» (Προς Εφεσίους 4, 13). Σ’ εκείνο το μέτρο που αξίωσε την Αρμένισσα νοσοκόμα όχι μόνο να επιβιώσει και να ξεκινήσει μια νέα ζωή, αλλά και να συγχωρήσει και να σώσει την ζωή του ίδιου του βασανιστή της. Αμήν!