Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

smirnis

Ακολουθεί η ομιλία του Μητροπολίτου Σμύρνης κ. Βαρθολομαίου, κατά την συλλειτουργία με τον Μητροπολίτη Μεσογαίας κ. Νικόλαο στον Ιερό Ναό της Αγίας Ειρήνης της Παλαιάς Φωκαίας.


Σεβασμιώτατε καὶ προσφιλέστατε Ποιμενάρχα τῆς Θεοσώστου ταύτης Ἐπαρχίας ἅγιε Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς κύριε Νικόλαε,

Ἀγαπημένοι ἀδελφοί, ἀπόγονοι τῶν μεγάλων ἐκείνων προγόνων μας τῆς Ἰωνικῆς καὶ Αἰολίδος γῆς, τῆς ὁμωνύμου τῆς ἰδικῆς σας κωμοπόλεως, τῆς Παλαιᾶς Φώκαιας,

Ἡ συγκίνησις τοῦ ἐνώπιόν σας ἱσταμένου Μητροπολίτου Σμύρνης Βαρθολομαίου εἶναι μεγάλη καὶ ἀνέκφραστος. Πρωτίστως, διότι ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου μὲ ἐκάλεσε κατὰ τοὺς ἀποκαλυπτικοὺς αὐτοὺς καιροὺς εἰς διακονίαν τοῦ ἀπ᾿ αἰῶνος "κεκρυμμένου μυστηρίου", διὰ νὰ συνεχίζεται ἀεννάως εἰς τοὺς ἀπεράντους ἐκείνους χώρους τῆς καθ᾿ ἡμᾶς Ἀνατολῆς ἡ ἱερουργία τοῦ "κάλλους" καὶ τῆς Ὀρθοδόξου "εὐπρεπείας", ἡ ἱερουργία τοῦ μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας, ἡ προσφορά, δηλαδή, ὡς Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ τοῦ Ἄρτου καὶ τοῦ Οἴνου "κατὰ πάντα καὶ διὰ πάντα", ἡ ὁποία προσφορὰ μοναδικὸν στόχον ἔχει τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων, διὰ τῆς ἐπιδείξεως ἀγάπης πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους καὶ διὰ τῆς καλλιεργείας τῆς μετὰ πάντων εἰρήνης.

Οἱ Ἴωνες καὶ οἱ Αἰολεῖς προπάτορές σας, τὸ κάλλος αὐτὸ διηκόνησαν, μετὰ τὴν μεταστροφήν των ἀπὸ τῶν εἰδώλων, καὶ τὸ μετουσίωσαν εἰς εὐπρέπειαν δόξης. Εἶναι διὰ σᾶς, Φωκαεῖς καὶ διὰ τὸν ἐκλεκτὸν καὶ εὐφήμως παγκοσμίως γνωστὸν Ποιμένα καὶ Διδάσκαλον καὶ Ποδηγέτην σας κατὰ Χριστόν, λίαν ἐπίκαιρος ὁ λόγος τοῦ Ἀποστόλου τῶν ἐθνῶν Παύλου, τὸν ὁποῖον μόλις πρὸ ὀλίγου ἠκούσαμεν: "δόξα καὶ τιμὴ καὶ εἰρήνη παντὶ τῷ ἐργαζομένῳ τὸ ἀγαθόν" (Ρωμ. β΄,10).

Εἰς τὸ ἀγαθὸν αὐτό, τὸ ἀγαθὸν τῆς Ὀρθοδόξου ταυτότητος καὶ τῶν παραδόσεων τῆς Αἰολίδος καὶ τῆς Ἰωνικῆς γῆς, τὸ ὁποῖον κατεχωρίσατε εἰς τὰς δέλτους τῆς εὐλογημένης αὐτῆς γῆς εἰς ἐποχὴν κρίσεων πολλῶν, καὶ συνεχίζετε ὡς χρέος καὶ ὡς εὐθύνην ἀπὸ τοῦ ἔτους 1923 καὶ μέχρι σήμερον, ἐπιθυμῶ νὰ ἀναφερθῶ σήμερον, ἐν Παλαιᾷ Φωκαίᾳ τῆς Ἀναβύσσου, κατὰ τὴν Κυριακὴν ταύτην ἡμέραν, ἡμέραν μνήμης "πάντων τῶν ἐν Ἁγίῳ Ὄρει διαλαμψάντων Πατέρων" καὶ τῶν 23 τῆς νήσου Λέσβου, ὅπου κατέφυγον οἱ ἰδικοί σας ἄνθρωποι τὸ πρῶτον.

Ἦλθον σήμερον πλησίον σας, κατόπιν προσκλήσεως τοῦ Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου σας, διὰ νὰ ἀφουγκρασθῶ τοὺς κτύπους τῆς καρδίας σας καὶ νὰ ἀκροασθῶ μαζί σας, ὡς ποτὲ Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, ἐκ τῶν "οὐρανίων καὶ τῶν ἐπιγείων καὶ τῶν καταχθονίων" "φωνὴν μεγάλην ὡς σάλπιγγος", ἠχούσης καὶ λεγούσης πρὸς τὸν Ἄγγελον τῆς ἐν Σμύρνῃ Ἐκκλησίας ἀλλὰ καὶ πρὸς ὅλους "γίνου πιστὸς ἄχρι θανάτου, καὶ δώσω σοι τὸν στέφανον τῆς ζωῆς" (Ἀποκ. β΄, 10-11).

Τὸ ἀγαθὸν αὐτὸ τῆς πιστότητος –κατὰ τὴν ἀποκαλυπτικὴν αὐτὴν ἐπιταγήν- ἀδελφοί, εἰς ὅσα παρελάβετε καὶ ἀξιοχρέως συντηρεῖτε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ ἐδῶ εἰς τὴν Παλαιὰν Φώκαιαν τῆς Ἀναβύσσου, ἦλθε νὰ ἴδῃ ὁ Ἐπίσκοπος Σμύρνης. Τὸ ἀγαθὸν αὐτὸ εἶναι ἐκεῖνο ποὺ σᾶς ἀναδεικνύει καὶ σᾶς στεφανώνει διὰ τιμῆς ὄχι ἀνθρωπίνης ἀλλὰ διὰ δόξης ὑπερβαινούσης τὰ "χθαμαλὰ καὶ μάταια". Αὐτὴ ἡ δόξα ποὺ ἀκολουθεῖ καὶ ὅλους τοὺς πατέρας μας τῆς Ἰωνίας καὶ τῆς Αἰολίδος, κάποιοι ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἠσκήθησαν εἰς τὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας μας, τὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅπως καὶ σεῖς, Σεβασμιώτατε.

Θὰ ἐπιτρέψετε νὰ ἐνθυμηθῶ μίαν μόνον σεπτὴν ἁγιορειτικὴν μορφήν, τὸν συμπατριώτην σας, ἀγαπητοὶ Φωκαεῖς, Ἁγιορείτην Γέροντα Γελάσιον, ὁ ὁποῖος ἐγεννήθη τὸ ἔτος 1902 εἰς τὴν Φώκαιαν τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ μέχρι τοῦ 1922 ἐγαλουχήθη ἐκεῖ "μὲ τὰ νάματα καὶ τὶς παραδόσεις τῆς μικρασιατικῆς εὐσεβείας" καὶ "ἀφοῦ πάλαιψε τρία μερόνυχτα στὸ ἀνοιχτὸ πέλαγος" τοῦ Αἰγαίου "κατήντησεν" εἰς τὴν φιλόξενον Μυτιλήνην καὶ ἐκεῖθεν εἰς τὴν Ἱερὰν Μονὴν Γρηγορίου, ὅπου ἤκουσε καὶ αὐτὸς "φωνὴν ὑδάτων πολλῶν".

Ἐκεῖ τὸν ἐνίκησεν ἡ ἀγάπη τῆς Κυρίας τῶν οὐρανῶν, τῆς Κυρίας τῆς Εἰρήνης. Γονατιστὸς ἐμπρὸς εἰς τὴν ἱερὰν εἰκόνα τοῦ Τέμπλου τοῦ Σκηνώματος τοῦ Ὁσίου Γρηγορίου "ἔμενεν ἐκεῖ ὅλην τὴν ἡμέραν", μέχρι τέλους τῆς ζωῆς του, δεόμενος ὑπὲρ τῶν συμπατριωτῶν του, τῶν "κύματι θαλάσσης" καλυφθέντων καὶ ἐν κρίσεσι ποικίλαις κεκοιμημένων ἀνὰ τοὺς αἰῶνας.

Θὰ προσθέσω ἕνα ἀκόμη "πονεμένον" καὶ "ταλαιπωρημένον" μέγαν διδάσκαλον καὶ μύστην τῆς ἰδικῆς μας Ἰωνικῆς καὶ Αἰολικῆς παραδόσεως, τὸν Ἠλίαν Βενέζην, τὸν σύζυγον τῆς ἐκ Παλαιᾶς Φωκαίας Σταυρινίτσας.

Ὅμως, "ἐπιλείψει μοι ὁ χρόνος διηγούμενον" τὰ τῶν ἀρχαίων Ἰώνων Φιλοσόφων, τὰ τῶν μαρτύρων τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας, τῶν διακόνων καὶ ἱερουργῶν τοῦ κάλλους καὶ τῆς εὐπρεπείας τῆς ἡμετέρας εὐσεβείας καὶ τῆς προσφορᾶς ἀνὰ τοὺς αἰῶνας "πρὸς τὸ Μέγα, τὸ Ὡραῖον, τὸ Ἀληθινόν", τὸ ὁποῖον ταυτίζεται καὶ μὲ τὸ φῶς τῆς Ἰωνίας, μὲ τὴν Ἀγάπην, τὴν Εἰρήνην, τὴν Ἀνάστασιν καὶ τὴν Ζωήν, ποὺ εἶναι Αὐτὸς ὁ Ἴδιος ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός.

Ἡ σημερινὴ ἡμέρα εἶναι συγκινητική, καὶ ἐὰν ἐπιτρέπετε, καὶ ἱστορικὴ διὰ σᾶς, ἀδελφοί, ἰδιαιτέρως ὅμως διὰ τὴν ἐλαχιστότητά μου, διότι συμπροσεύχομαι μαζί σας εἰς τὴν κωμόπολιν τῆς Παλαιᾶς Φώκαιας, τὴν ὁποίαν οἱ ἐμπερίστατοι τότε πρόγονοί σας ἵδρυσαν εἰς τὴν φιλόξενον ἀττικὴν γῆν. Εἶναι μεγάλη ἡ σημερινὴ στιγμή, διότι αἱ ζῶσαι "ἐν οὐρανίοις θαλάμοις διηνεκῶς" ψυχαί των συγχαίρουν καὶ συμπροσεύχονται μυστικῶς καὶ ἀοράτως μαζί μας.

Οἱ πατέρες σας, ὅταν ἦλθον εἰς τὴν Ἀνάβυσσον, συμφοραί, ξερριζωμοὶ καὶ μεταναστεύσεις πληθυσμῶν, ἀναστατώσεις καὶ συγκρούσεις ἰδεῶν, τραύματα ψυχικὰ καὶ σωματικὰ τοὺς ἐσημάδευον καὶ τοὺς συνώδευον.

Αὐτὸ ἦτο τὸ πεπρωμένον τους, ἢ μᾶλλον τὸ Θέλημα τοῦ Θεοῦ. Βεβαίως, ὁ πόνος εἶναι μία ἀφῃρημένη ἔννοια, ἐὰν δὲν τὸν ἔχῃ κάποιος δοκιμάσει. Ὅταν ὅμως τὸν ἔχωμεν ἀγγίξει μὲ τὰ χέρια μας καὶ μὲ τὴν καρδιά μας, ὅταν ἡ ψυχή μας ἔχει πληρωθῆ μὲ δάκρυα καὶ μὲ αἷμα, τότε μόνον μᾶς εἶναι γνώριμος καὶ τὸν ἀκροώμεθα ὡς ἠχὼ καὶ γνωρίζομεν ποῦ ἱστάμεθα καὶ ποῦ βαίνομεν.

Τότε μόνον αἰσθανόμεθα τὴν βεβαιότητα ὅτι ὁ Θεὸς ἀφουγκράζεται τοὺς κτύπους τῶν καρδιῶν μας καὶ βλέπει τὰ ἀπελπισμένα ἀπὸ τὰς ταραχὰς τῶν καιρῶν καὶ τῶν περιστάσεων πρόσωπά μας "οὐ τὴν ἐξ ἀνθρώπων ἀναμένοντα βοήθειαν, ἀλλὰ περιμένοντα τὸ ἔλεος καὶ ἀπεκδεχόμενα" τὴν ἀπὸ τοῦ Κυρίου "σωτηρίαν" (πρβλ. Εὐχὴν κεφαλοκλισίας).

Ἡ πικρία, βεβαίως, εἶναι χαρακτηριστικὸν γνώρισμα ἡμῶν τῶν ἀνθρώπων.

Ζητοῦμεν, συνήθως, πολλὰ ἐκ τῆς προσκαίρου αὐτῆς ζωῆς, ἡ ὁποία συνήθως μᾶς δίδει ὀλίγα. Μὲ τὰ ὀλίγα αὐτὰ ηὐτύχησαν καὶ ἔζησαν καὶ ἐγήρασαν καὶ μετέστησαν ἀπὸ τῶν λυπηροτέρων πρὸς τὰ χρηστότερα καὶ θυμηδέστερα οἱ πατέρες σας τῆς Παλαιᾶς Φωκαίας, διότι ἐπικράνθησαν πολύ.

Ἀλλὰ ἡ πικρία τους ἦταν καὶ εἶναι πηγὴ αἰσιοδοξίας: διότι εἰς ἐκείνους, καὶ δι᾿ αὐτῶν εἰς ἡμᾶς, ἐδόθη ὡς χάρισμα καὶ ὡς προνόμιον νὰ ἀγαπῶμεν καὶ νὰ πιστεύωμεν εἰς τὴν ζωήν, εἰς τὴν ὄντως Ζωήν, τὴν αὐτοζωήν, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν σωτηρίαν μας.

Αὐτὸς πληροῖ τὰς καρδίας μας διὰ τῆς Χάριτός Του καὶ μᾶς ὁπλίζει μὲ τὴν ἀρετὴν τῆς ὀλιγαρκείας, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ εἰς τὴν κατὰ Θεὸν ἐν ἐλλείψει ἐπάρκειαν. Μᾶς ὁδηγεῖ εἰς τὴν κατὰ Θεὸν ἐν ἐπαρκείᾳ -ἐπαρκείᾳ πνευματικῇ- ἔλλειψιν. Αὐτὸ ἦτο τὸ φρόνημα τῶν πατέρων σας. Καὶ μὲ αὐτὸ τὸ φρόνημα ἐμεγαλούργησαν.

Ἐμπερίστατοι καὶ πρόσφυγες ἀπετέλεσαν ὄργανον ἀναπτύξεως καὶ προόδου τῆς νεοελληνικῆς κοινωνίας. Μὲ τὴν ἐλπίδα εἰς τὸν Θεὸν ἐδημιούργησαν.

Τὸ παράδειγμά των αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ καθοδηγῇ καὶ τοὺς σημερινοὺς νεοέλληνες, οἱ ὁποῖοι μὲ πίστιν εἰς τὸν Θεὸν θὰ πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζουν τὰς συγχρόνους κρίσεις –αἱ ὁποῖαι ὑπολείπονται κατὰ πολὺ τοῦ μεγέθους τῶν κρίσεων τῶν πατέρων σας- μὲ αἰσιοδοξίαν καὶ ἐλπίδα εἰς τὸν Χριστόν, ὁ Ὁποῖος ἀναπληροῖ τὰ ἐλλείποντα καὶ θεραπεύει τὰ ἀσθενῆ.

Σεβασμιώτατε πρεσβύτερε ἀδελφὲ ἅγιε Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς κύριε Νικόλαε,

Παρακαλῶ νὰ δεχθῆτε τὰς εὐχαριστίας καὶ τὴν προσωπικήν μου εὐγνωμοσύνην διὰ τὴν πανδαισίαν τῆς σημερινῆς ἡμέρας.

Διὰ τὴν τιμητικὴν καὶ συγχρόνως συγκινητικὴν δι᾿ ἐμὲ πρόσκλησιν ἀπὸ μέρους τοῦ ἐπωνύμου τῆς νίκης εἰς τὸ ἐκκλησιαστικὸν καὶ τὸ ἀκαδημαϊκὸν στερέωμα Ἱεράρχου τῆς ἰδικῆς σας ἀξίας καὶ τῆς περιωπῆς καὶ τῆς φήμης πανορθοδόξως καὶ παγκοσμίως.

Ἡ εὐχαριστία μου συνοδεύεται μὲ τὴν θερμὴν ἱκετήριον ὠδὴν ἀπὸ τοῦ Ἱεροῦ Θυσιαστηρίου τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς ἐν Σμύρνῃ, ὅπως ὁ Κύριος τοῦ ἐλέους καὶ τῶν οἰκτιρμῶν σᾶς χαρίζῃ ὑγείαν ἀκλόνητον καὶ δύναμιν διὰ νὰ συνεχίζετε νὰ ἵστασθε ἐπὶ τὴν Λυχνίαν ἀκοίμητος καὶ νὰ φωτίζετε τὸ στερέωμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας.

Ὁ τελευταῖος λόγος μου πρὸς σᾶς, ἀδελφοὶ Φωκαεῖς. Σᾶς μεταφέρω τὴν εὐχὴν καὶ τὴν εὐλογίαν τοῦ Παναγιωτάτου Οἰκουμενικοῦ μας Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου.

Σᾶς μεταφέρω ὅμως καὶ ἕνα εὐαγγελισμόν, ὄχι ἰδικόν μου, ἀλλὰ τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ὁ λόγος τῆς ζωῆς, τὸν ὁποῖον μᾶς τὸν παρέδωκεν ὅταν μᾶς ἐγκατέλιπεν ἀναλαμβανόμενος εἰς τοὺς οὐρανούς, διὰ νὰ μένῃ μαζί μας "πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος".

Μᾶς τὸν παρέδωκε, διὰ νὰ καλύπτῃ τὴν κάθε εἴδους πικρίαν τῆς ζωῆς αὐτῆς, τῆς προσφυγιᾶς, τῶν πόνων, τῶν δακρύων, τῶν θλίψεων, τῶν παραπικρασμῶν.

Μᾶς τὸν παρέδωκεν ὄχι ὡς ἁπλοῦν λόγον, ἀλλ᾿ ὡς μυστήριον τοῦ Λόγου, πλῆρες χάριτος καὶ ἀληθείας. Μᾶς τὸν παρέδωκεν ἀφοῦ ηὐχαρίστησε διὰ πάντα καὶ ἀφοῦ ηὐλόγησε τὰ πάντα.

Μᾶς προσέφερε τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα Του, τὸ ἅπαξ ἐκχυθὲν ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καὶ σωτηρίας, διὰ νὰ μᾶς ἐνισχύῃ καὶ νὰ μᾶς διαβεβαιώνῃ, ἡμᾶς τοὺς ἀεὶ μαθητάς, τοὺς Ὀρθοδόξους πιστούς, ὅτι "εἰ ἐγὼ μεθ᾿ ἡμῶν οὐδεὶς καθ᾿ ἡμῶν".

Εἰς τὴν Παλαιὰν Φώκαιαν, τὰς ἀσελήνους νύκτας, τὰ ἐκεῖ ἀναπαυόμενα χοϊκὰ σώματα τῶν πατέρων σας –μας- συνοδεύουν αἱ ἀθάνατοι ψυχαί τους καὶ ἡμεῖς "τρεφόμενοι" μὲ τὸ ἔλαιον τῆς "γέρικης ἐληᾶς" τῆς Παλαιᾶς Φώκαιας, τῆς "κουφάλας τῆς γέρικης ἐληᾶς" τοῦ Παλαμᾶ, δεόμεθα ὁ Κύριος νὰ διαφυλάττῃ τὸ Γένος μας "ἐν παντὶ καιρῷ καὶ κατὰ τὴν παροῦσαν ἡμέραν καὶ κατὰ τὴν προσιοῦσαν νύκτα τοῦ βίου, ἀπὸ παντὸς ἐχθροῦ, ἀπὸ πάσης ἀντικειμένης ἐνεργείας διαβολικῆς καὶ διαλογισμῶν ματαίων καὶ ἐνθυμήσεων πειρασμῶν".

Κρατοῦντες ἀκοίμητον τὴν κανδήλαν μὲ ἀνεξάντλητον τὸ ἔλαιον τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ ταυτότητός μας, τὸ ἔλαιον τοῦ ἀληθινοῦ κάλλους καὶ τῆς πραγματικῆς εὐπρεπείας μας, τὰ προσφέρομεν ὡς κλάδον ἐλαίας, κλάδον εἰρήνης πρὸς πάντας: "καταλλαγῆς σύμβολον, σωτηρίας τῆς ἀπὸ τοῦ παντὸς εἴδους κατακλυσμοῦ". Ἀμήν.

Εμφανίσεις: 300238
FOLLOW ROMFEA: