Άρθρο του Σεβ. Μητροπολίτου
Πτολεμαϊδος Εμμανουήλ στην Romfea.gr

«Αυτός που δεν ζούσε
για το θεαθήναι…
αλλά για το είναι»

Στη «τετραετίζουσα» μνήμη του προσέρχομαι αναφερόμενος για μια ακόμη φορά ταπεινά και συνοπτικά.

Ήδη ένας Θεολόγος πριν λίγες ημέρες - ακριβώς την ημέρα της κοιμήσεώς του - κατέγραψε με πολύ σαφή τρόπο τον του Θεού άνθρωπο - τον Χρυσόστομο της άγιας σιωπής και της αγάπης.

Προσθετικά, θέλω να καταγράψω «έτι και έτι», γι’ αυτόν τον Χρυσόστομο που διέγραψε ένα κύκλο ζωής σταυρωμένης ως ο σταυρούμενος και αεί συγχωρών...

Γι’ όσους δεν τον γνώρισαν ή για όσους δεν τον αποδέχθηκαν ποτέ!... για την ιστορία αναφέρω ήταν ο κανονικός ηγούμενος της του Εσφιγμένου Ιεράς Μονής.

Ήταν αυτός που ανέλαβε του μαρτυρίου το σταυρό μιας ηγουμενίας που απέβη «εις μαρτύριον» γι’ αυτόν που η ακακία ήταν η «πρώτη» φύση του η κανονική του υπόσταση το είναι του ολόκληρο.

Τα βάθη της ψυχής του ήταν ζυμωμένα με το προζύμι της αγάπης.

Και το τελευταίο «κύτταρο» του είναι του είχε μέσα του μια αγάπη ανερμήνευτη που θα τολμούσα να την χαρακτηρίσω θεϊκή.
Δεν φοβόταν την αγάπη ο Χρυσόστομος!...

Η αγάπη είχε κυριεύσει την ύπαρξή του ολόκληρη και ο φόβος είχε «είχε εκβληθεί έξω»!....

Σκορπούσε παντού το άρωμά της αφειδώλευτα.

Η εσπερία το γνώρισε πολύ καλά αυτό το θείο δώρο του. Ταπεινούμενος εκεί εδούλευε «ταις ιδίαις χερσί» για να εξασφαλίσει σε δύσκολους καιρούς τα αναγκαία.

Η Ελασσόνα επίσης έζησε της παρουσίας του το απλούν και άγιο πέρασμα.

Οι Ναοί των Αθηνών που υπηρέτησε ένοιωσαν καλά οι πάντες το γεμάτο αγάπη βλέμμα του και το ανιδιοτελές της τεράστιας προσφοράς του.

Ο Χρυσόστομος ήταν αυτός που ελεούσε όλην την ημέρα και διαπερνούσε ανάμεσα στους ανθρώπους όχι το μήνυμα μόνον μιας συναισθηματικής αγάπης αλλά το βίωμα μιας ουράνιας, όπως εκείνος τη ζούσε τόσο δοτικά!...

Δοξάζω το Θεό που βρέθηκε στο διάβα της ζωής μου ο Χρυσόστομος.

Δοξάζω το Θεό που μέσα απ’ αυτόν τον άνθρωπο μπόρεσα πιο καθαρά, πιο ανεπιτήδευτα να δω τη ζωή και τους ανθρώπους.

Ευχαριστώ το Θεό για τον Χρυσόστομο που μ’ έμαθε να κλείνω στο τέλος της κάθε Θείας Λειτουργίας το Ιερατικό βιβλίο, να το ασπάζομαι και να το εναποθέτω επί της Αγίας Τραπέζης… Σε κάποια λειτουργική μας συνάντηση στα πρώτα διακονικά μου χρόνια άφησα το βιβλίο ανοικτό στο τέλος της Λατρείας και απεχώρησα.

Εσπευσμένα με φώναξε και με ιλαρό τρόπο με δίδαξε λέγοντας: «Παιδί μου το βιβλίο το άφησες ανοικτό!....»

Προσωπικά δεν κατάλαβα τι εννοούσε και έσπευσα να διορθώσω το λάθος. Όταν τον ρώτησα και τι σημαίνει αυτό είναι τόσο κακό;

Εκείνος τότε μου έδωσε μια καταλυτική απάντηση που δια βίου ενθυμούμαι «απ’ εκείνης της ώρας»• γι’ αυτό και την καταγράφω προς διδαχήν «τοις νεωτέροις».

Έλεγε ο Γέροντας : «Όταν το Ιερατικό μένει ανοικτό επί της Αγίας Τραπέζης τότε η λειτουργία δεν τελείωσε, συνεχίζεται !!!...»

Με τέτοια λεπτότητα χειριζόταν τα της λειτουργικής ζωής και συνάξεως ο «υψηλός» Χρυσόστομος με το σιωπηλό βλέμμα και το απόλυτα ταπεινό φρόνημα.

Σήμερα, ή μάλλον κατ’ αυτάς όπως λέγετε, είναι η τετραετής χρονική του μνήμη που τόσο αθόρυβα «έφυγε» η μακαρία ψυχή του για κει που πάντα ποθούσε, πίστευε και άφοβα επιζητούσε!...

Υποκλινόμεθα σήμερα όλα τα πνευματικά του παιδιά προ του τιμίου τάφου του δεόμενοι υπέρ αυτού και εκζητώντας των ευχών του την δύναμη.

Το Άγιον Όρος που τόσο αγάπησε, τον έχει ήδη δεχθεί στα σπλάχνα του. Όσοι τον «σταύρωσαν» ας βαστάζουν το κρίμα!.. Ο Χρυσόστομος τους συγχωρεί όσο και εάν αυτοί δεν το αντιλαμβάνονται!...

Γέροντα, στέλνε ευχές σε παρακαλούμε κι άναβέ μας πάντοτε ένα κερί εκεί κοντά στη Μάνα μας την Παναγιά που είσαι, να μας κρατάει «σώους» στη πίστη και την αγάπη, κατά το δυνατόν, ωσάν την δική Σου…

Καλή Αντάμωση Γέροντα, στου Αγγέλου το ύστατο προσκλητήριο σάλπισμα…