Γράφει ο Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας | Romfea.gr

Μέγας Υμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

Τὴν Πρώτη Ὀκτωβρίου συμπληρώθηκαν εἴκοσι χρόνια ἐπισκοπικῆς διακονίας τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ.

Εἴκοσι χρόνια κενωτικῆς προσφορᾶς καὶ θυσίας γιὰ τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὴ λογικὴ ποίμνη τῶν Καστοριανῶν, ποὺ αἰσθάνονται τὸν Σεβασμιώτατο πατέρα καὶ ποιμένα καὶ ἀδελφὸ καὶ φίλο.

Ἡ ἀγάπη, ἡ λατρευτικὴ ζωή, τὸ κήρυγμα τοῦ εὐαγγελικοῦ λόγου, ἡ φιλαγιότης καὶ ἡ ἐνίσχυση τῶν ἐμπεριστάτων εἶναι ἡ κύριες ἰδιότητες καὶ δραστηριότητες τοῦ Μητροπολίτου Καστορίας, ποὺ βαδίζει στὰ ἴχνη, ἀφοῦ πραγματικὰ εἶναι «εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ», τοῦ ἴδιου Αὐτοῦ Θεανθρώπου, τῆς ἀκένωτης πηγῆς συμπαθείας, ἡ ὁποία ἀναβλύζει ἀστείρευτα νάματα χαρᾶς, δικαιοσύνης καὶ ἄφατης φιλανθρωπίας. 

Ἡ ἰδιότητα τοῦ Ἐπισκόπου Σεραφεὶμ ταυτίζεται μὲ αὐτὴ τοῦ Χριστοῦ μας, ὅπως μᾶς λέει ὁ χρυσορρήμων Ἰωάννης, ποὺ εἶναι νὰ εὐεργετεῖ τὰ πλάσματά Του, ὅπως ἡ ἰδιότητα τῆς φωτιᾶς εἶναι νὰ θερμαίνει καὶ τοῦ ἥλιου νὰ φωτίζει.

Ὁ Ἅγιος Καστορίας στὰ εἴκοσι χρόνια ἐπισκοπικῆς του διακονίας κατέδειξε ὅτι ἀγαπᾶ περισσότερο τὸ ποίμνιό του, ἀπ’ ὅ,τι ἐμεῖς τὸν ἑαυτό μας θυμίζοντάς μας τὰ λόγια τοῦ Θεανθρώπου γιὰ τὸ πλάσμα Του: «Ἐγὼ εἶμαι πατέρας σου, ἐγὼ ἀδελφός σου, ἐγὼ νυμφίος τῆς ψυχῆς σου, ἐγὼ ἡ καταφυγή σου, ἐγὼ τὸ ἔνδυμά σου, ἐγὼ ἡ τροφή σου, ἐγὼ τὸ στήριγμά σου. Ἐγὼ ἔγινα πτωχὸς γιὰ σένα μὲ τὴν ἐνανθρώπησή μου· γιὰ σένα ἔγινα ζητιάνος· γιὰ σένα ἀνέβηκα στὸ Σταυρό· γιὰ σένα κατέβηκα στὸν τάφο· γιὰ σένα παρακαλῶ στὸν οὐρανὸ τὸν Πατέρα μου. Ἐσὺ γιὰ μένα εἶσαι τὰ πάντα, καὶ ἀδελφὸς καὶ φίλος καὶ συγκληρονόμος καὶ μέλος τοῦ σώματός μου. Τί περισσότερο θέλεις;» 

Εἴκοσι χρόνια σὲ χαρὲς καὶ λύπες ὅλων τῶν Καστοριανῶν ὁ Ἅγιος Καστορίας δείχνει τὸ παρών. Δίνει ἀγάπη, σκορπίζει τὸν πλοῦτο τῆς καρδιᾶς του καὶ συμμετέχει στὶς χαρὲς καὶ στὶς λύπες ὅλων τῶν λογικῶν του προβάτων.

Γνωρίζει ὅτι ἡ ἀληθινὴ χαρά, ἡ εὐφροσύνη δὲν ὑπάρχει στὰ ἐξωτερικὰ πράγματα, στὴν καλοπέραση, στὴν ἐνδυμασία, στὰ ἀξιώματα, στὴν πολυτέλεια καὶ στὴν ἐν γένει τρυφηλὴ ζωή, γιατὶ τότε αὐτὴ δὲν περνάει στὴν καρδιά, ἀλλὰ εἶναι ἐπιδερμικὴ καὶ μένει στὰ μάτια τοῦ ἀνθρώπου.

Ἡ πραγματικὴ εὐφροσύνη βρίσκεται στὴν καρδιά, στὴ σκέψη ποὺ σκέπτεται τὰ ἄϋλα καὶ ἀσώματα, στὴν καρδιὰ ποὺ ἀγαπᾶ, ποὺ συγχαίρει στὴ χαρὰ τῶν ἄλλων καὶ συμμετέχει στὴ λύπη τους.

Ἔκφραση τῆς εὐφροσύνης αὐτῆς ἀποτελεῖ καὶ ἡ ἀπόδοση τιμῆς στοὺς γύρω του, ποὺ ἐκπορεύεται ἀπὸ ἀνιδιοτελή, ἀγαπητικὴ καρδιά, ἀπὸ καρδιὰ ποὺ «χαίρει μετὰ χαιρόντων καὶ κλαίει μετὰ κλαιόντων» ( Ῥωμ. ιβ΄ 15). 

Εἴκοσι χρόνια στὴ Μητρόπολη Καστοριᾶς τοῦ Ἐπισκόπου Σεραφεὶμ ἔχουν ἀφήσει τὴ σφραγίδα τους παντοῦ. Δοξάζεται ὁ Κύριός μας, τιμῶνται οἱ Ἅγιοι μας, ἀναδεικνύονται οἱ ἀφανεῖς Ἅγιοι, καὶ ὁδηγοῦνται ψυχὲς σταθερὰ στὴ σωτηρία.

Ἡ μοναστικὴ ἀδελφότητα ποὺ τὸν περιβάλλει εἶναι τὸ καύχημα τοῦ τόπου.

Ἡ Μητρόπολή του μὲ τὴν βοήθεια αὐτῶν τῶν προσώπων καὶ τὴν ὑψηλὴ καθοδήγηση τοῦ ἴδιου τοῦ Σεβασμιωτάτου ἔχει μεταβληθεῖ σὲ «οἶκο Μαρίας», στὸ σπίτι τῶν Ἱεροσολύμων, ὅπου ἦτο τὸ «Ἀνώγαιον μέγα ἐστρωμένον» (Μᾶρκ. δ΄ 15), στὸ σπίτι τῆς φιλοξενίας τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου καὶ τῆς Καταβάσεως τοῦ Παναγίου Πνεύματος τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς. 

Εἴκοσι χρόνια βρίσκεται παρὼν ὁ Ἅγιος Καστορίας κάτω ἀπὸ τὴν σκέπη τῆς Παναγίας μας, αὐτῆς ποὺ μὲ τὶς θαυματουργικές εἰκόνες σκεπάζει ὅλη τὴν παναγιοφρούρητη Καστοριά.

Στὰ εἴκοσι αὐτὰ χρόνια μιὰ τοπικὴ ἄγνωστη ὁσία, ἡ ὁσία Σοφία τῆς Κλεισούρας ἔγινε γνωστὴ στὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης καὶ τὴν χάρη της ἐπικαλοῦνται σήμερα χιλιάδες πιστῶν, τῶν ὁποίων αὐτὴ ὑπάρχει ἀρωγὸς καὶ προστάτης.

Στὰ εἴκοσι αὐτὰ χρόνια καὶ ἕνας νέος φάκελλος ἁγιοκατατάξεως στάλθηκε στὸ Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο γιὰ τὸν ἱερομάρτυρα Βασίλειο τοῦ Χιλιοδένδρου καὶ οἱ δώδεκα τοπικοὶ Νεομάρτυρες τιμήθηκαν ὡς πρότυπα ἀνδρείας καὶ πίστεως.

Στὰ εἴκοσι αὐτὰ χρόνια ὁ σύλλογος τῶν Καστοριέων Ἁγίων συγκροτήθηκε καὶ ὁρίσθηκε ἡ ἡμερομηνία τῆε κοινῆς του πανηγυρικῆς συνάξεως.

Εἴκοσι χρόνια πέρασαν μὲ τὸν παλμὸ τῆς Ἑλλάδας καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας νὰ δονεῖ τὰ σωθικὰ τοῦ Ἐπισκόπου καὶ τῶν πανάξιων συνεργατῶν του. 

Ἁπλὰ καὶ ταπεινὰ τοῦ εὐχόμαστε ὅπως εἶναι παρὼν σὲ ὅλες τὶς ἐκφάνσεις τῆς ζωῆς τῶν Καστοριανῶν, νὰ εἶναι παρὼν καὶ στὸ γενικὸ προσκλητήριο τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν καὶ μάλιστα ὄχι μόνος του, ἀλλὰ μαζὶ μὲ τοὺς εὐλαβεῖς συνοδούς του καὶ τὸ ποίμνιο ποὺ τοῦ ἐμπιστεύθηκε ὁ Κύριός μας.