Με τις ευχές και την ευλογία του Παναγιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμου, η τοπική εκκλησία τιμησε και εόρτασε την μνήμη του τοπικού Αγίου και Οσίου Δαβίδ του εν Θεσσαλονίκης του Αμυγδαλίτου και Δενδρίτου, ο οποίος ασκήθηκε πάνω σε μία αμυγδαλιά όπου και έχουμε την ιδιαίτερη ευλογία το ιερό Του λείψανο να φυλάσσεται σε λάρνακα στο καθολικό της Ιεράς Μονής Αγίας Θεοδώρας.

Τελέστηκε ο Μέγας εόρτιος πανηγυρικός Εσπερινός στο Παρεκκλήσιο της ιστορικής Ι.Μ. του Λατόμου, προεξάρχοντος του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου και Καθηγουμένου της Ι.Μ. π. Βαρνάβα Γιάγκου με αδελφούς της Ιεράς Μονής και εν συνεχεια τελέστηκε η Ιερά Αγρυπνία στο Καθολικό της Ι.Μ. Αγίας Θεοδώρας από αδελφούς της Μονής.

Το ψαλτήριο εκόσμησε ο πρωτοψάλτης της Ι.Μ. κ. Ιωάννης Χασανίδης με την χορωδία του. Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας μοιράστηκε στους πιστούς καρπός αμυγδαλιάς ως ευλογία και ανάμνηση της ασκήσεως του Αγίου.

Εν συνεχεια πραγματοποιήθηκε λιτάνευση της Λάρνακας του Αγίου πέριξ του καθολικού της Ι.Μ. προκειμένου να ευλογηθούν οι γειτονιες του κέντρου της πόλεως και να προσευχηθούμε για την φοβερά απειλή του σεισμού και να μην ξαναζήσουμε την καταστροφική ημέρα του 1978.

Λίγα στοιχεία για την Μονή Λατόμου:

Η Μονή Λατόμου – Όσιος Δαβίδ – βρίσκεται κάτω και νοτιοδυτικά της Μονής Βλατάδων, σε πάροδο της οδού Τιμοθέου.

Η αφιέρωση της μονής στη μνήμη του οσίου Δαβίδ έγινε στα 1921 όταν από τζαμί, γνωστό με την επωνυμία Suluca, Κεραμεντίμ ή Μουράτ, ξανάγινε χριστιανικός ναός από ανάγκη να τιμηθεί ο «εν Θεσσαλονίκη ασκήσας ούτος άγιος» και υπήχθη στην Ενορία των Ταξιαρχών.

Η ιστορία της μονής μπορεί να συνοψισθεί ως εξής: Η κόρη του αυτοκράτορα Μαξιμιανού Γαλερίου, Θεοδώρα, έχτισε σ' αυτό το χώρο που λειτουργούσαν λατομεία, «βαλανείο» (λουτρό) που κρυφά λειτουργούσε ως «ιερόν πνεύματος Θεού καταγώγιον».

Κατά τους μελετητές η Θεοδώρα είχε κρυφά κατηχηθεί στη χριστιανική πίστη και βαπτισθεί από τον αρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης Αλέξανδρο και στην πρώτη ευκαιρία που ο πατέρας της έφυγε από τη Θεσσαλονίκη για κάποια εκστρατεία μετέτρεψε το ρωμαϊκό βαλανείο σε χριστιανικό ναό.

Πηγές αναφέρουν ότι όταν πληροφορήθηκε ο αυτοκράτορας το γεγονός αυτό διέταξε και θανάτωσαν την κόρη του.

Το καθολικό του μοναστηριού είχε διακοσμηθεί με ψηφιδωτά και ανεικονικές τοιχογραφίες με δαπάνη κάποιας άγνωστης γυναίκας, όπως αναφέρεται στην αφιερωματική επιγραφή που συνοδεύει το ψηφιδωτό.

Η άγνωστη αυτή γυναίκα, σύμφωνα με τις πηγές, είναι η Θεοδώρα κόρη του Γαλερίου. Το 12ο αιώνα η μονή ανακαινίζεται και διακοσμείται με τοιχογραφίες ενώ στο τέλος του επόμενου αιώνα ή στις αρχές του 14ου αι. ανανεώνεται ο ζωγραφικός διάκοσμος του καθολικού.