Γράφει ο Χάρης Τρασάνης στην Romfea.gr
Η «Μουσική των Ελλήνων» φιλοξενεί τον Άρχοντα διδάσκαλο του Αποστόλου της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, κ. Δημήτριο Νεραντζή.
Ο Δημήτριος Νεραντζής θεωρείτε από τους σημαντικότερους μουσικοδιδασκάλους της εποχής μας.
Μελετητής του τρόπου ερμηνείας των εκκλησιαστικών μελών με ιδιαίτερη αναφορά στους Πρωτοψάλτες της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, ερευνητής σε μουσικολογικά ζητήματα όπως οι μελωδικοί κανόνες, οι κανόνες τονισμού, και η παρασημαντική.
Σύντομο βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1937 στα Φυτά της Χίου. Την εκκλησιαστική μουσική διδάχθηκε καταρχήν στην πόλη της Χίου από τον Μιχάλη Περπινιά και, στη συνέχεια, στο Ελληνικό Ωδείο Αθηνών με καθηγητή τον Διαμαντή Μαυραγάνη. Πραγματικός του δάσκαλος ωστόσο υπήρξε ο γνωστός ψάλτης της Θεσσαλονίκης Αθανάσιος Παναγιωτίδης, κοντά στον οποίο μαθήτευσε για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Έχει χρηματίσει πρωτοψάλτης σε πολλούς ναούς σ' ολόκληρη την Ελλάδα: στον Άγ. Ανδρέα Πατρών (1961-1964), στον Άγ. Ιάκωβο Χίου (1965-1966), στον Άγ. Γεώργιο Βροντάδου Χίου (1966-1971), στον μητροπολιτικό ναό Αγ. Αθανασίου Αμαλιάδος (1971-1974), στον επίσης μητροπολιτικό ναό Αγ. Μηνά Ηρακλείου Κρήτης (1974-1981), τέλος στο Πανελλήνιο Ιερό Ίδρυμα Ευαγγελιστρίας Τήνου (1982-1995 και 2001 κ.εξ.), όπου δίδαξε παράλληλα, ως καθηγητής, τη Βυζαντινή μουσική στο "Εκκλησιαστικό Λύκειο Τήνου".
Έχει τιμηθεί, από το Oικουμενικό πατριαρχείο, με το οφφίκιο του "Άρχοντος Διδασκάλου του Αποστόλου της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας". Έχει εκδώσει θεωρητικά βιβλία και έχει δημοσιεύσει πλήθος μουσικολογικών εργασιών. Έχει συμμετάσχει σε Δισκογραφική σειρά του “Κέντρου Ερευνών και Εκδόσεων”, με τίτλο "Μνημεία Εκκλησιαστικής Μουσικής" όπου αποδίδει το ιδιότυπο Χερουβικό του Πέτρου Μπερεκέτη το "ψαλλόμενον και εις τους οκτώ ήχους".
Θέματα που συζητήθηκαν
Η συζήτησή μας με τον κ. Δημήτριο Νερανζτή, επικεντρώθηκε στην φυσιογνωμία του Πέτρου Πελοποννησίου (Πετράκης) και στην Μεταρρύθμιση του 1814. Παράλληλα, αναλύσαμε τον όρο Στενογραφία και εστιάσαμε στην δυσκολία της ερμηνείας των εκκλησιαστικών μελών προ εποχής Πέτρου.
Πραγματοποιήθηκε ιδιαίτερη αναφορά στην συμβολή του Πέτρου Πελοποννησίου, στην ερμηνεία των μεγάλων υποστάσεων, και η αποκοπή μας από την ζώσα παράδοση και την γνώση της ερμηνείας των σημαδόφωνων, χάριν της νέας καταγραφής του νέου σημειογραφικού συστήματος.
Στην συνέχεια της συζήτησής μας, δόθηκε ιδιαίτερη σημασία στις έντυπες εκδόσεις που κυκλοφόρησαν από την μεταρρύθμιση και μετά, και στο γεγονός ότι τα μουσικά κείμενα έχουν καταγεγραμμένη τη μετροφωνία της ψαλτικής, τον σκελετό, και όχι την τελική ερμηνεία.
Επίσης, συζητήθηκε η σημαντικότητα της συμβολής του Ιακώβου μέσω των ηχογραφήσεων της εποχής του, η συνεργασία του με τον Κ. Πρίγγο και αν στο ηχητικό αποτέλεσμα των δίσκων παρουσιάζεται η παραδοσιακή εκδοχή της ερμηνείας των μελών.
Σύντομη αναφορά έγινε στην προσπάθεια του Κ. Ψάχου να διδάξει την προφορική παράδοση, και πώς οδηγήθηκε τελικά να επικεντρωθεί στο μουσικό κείμενο του βιβλίου χωρίς περαιτέρω ερμηνείες.
Επισημάνθηκε η προσφορά και το έργο του Αποστόλου Κώνστα και του Γρηγορίου Στάθη στην επιστήμη της Ψαλτικής τέχνης.
Τέλος, με παραδείγματα, μας υπέδειξε τον ορθό τρόπο εμμελούς απαγγελίας του Αποστόλου.
Τι είπε ο ίδιος
· «Οι τρείς δάσκαλοι μας έκαναν μία μέθοδο που να μας θυμίζει την ψαλτική»
· «Στους δίσκους, ο Ιάκωβος δεν τα είπε όπως τα έχει ακούσει»
· « Όπως ακριβώς ήτανε η γλώσσα μας με κανόνες έτσι ήταν και η ψαλτική»
· «Κάθε ήχος έχει τα όριά του»