Του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη στην Romfea.gr
Ένα ιδιαίτερο Αποστολικό Ανάγνωσμα μάς παρατίθεται σήμερα, αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί.
Πρόκειται για μία επιστολή που απευθύνεται στους Εβραίους χριστιανούς και η οποία διαβάζεται πάντοτε κατά την ημέρα που εορτάζουμε τη Σύναξη των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ (Εβρ. β΄ 2-10).
Επειδή η επιστολή απευθύνεται σε χριστιανούς εβραϊκής καταγωγής, ξεκινά παρουσιάζοντάς τους την πορεία της πίστεως μέσα από την Παλαιά Διαθήκη.
Συγκεκριμένα, επιχειρεί να συνδέσει τον Θεό, ως Πνεύμα, τον οποίο ήδη γνώριζαν, με τον σεσαρκωμένο Θεό Λόγο, ο οποίος εμφανίστηκε ανάμεσά τους, έγινε ορατός, έζησε μαζί τους και τον πίστεψαν, τον Μεσσία Χριστό.
Τους καλεί, λοιπόν, να αναλογιστούν τις ευθύνες τους απέναντι στον νόμο του Θεού. Χαρακτηριστικά, τους επισημαίνει πόσο μεγαλύτερη ευθύνη έχουν πλέον για την τήρηση των εντολών, τώρα που αυτές τους παραδόθηκαν από τον ίδιο τον Χριστό, τον Θεάνθρωπο, σε σχέση με την προηγούμενη κατάσταση, κατά την οποία ο νόμος είχε παραδοθεί μέσω των αγγέλων.
Οι άγγελοι, αν και ανώτεροι από την ανθρώπινη φύση ως προς τα επίγεια και υλικά μέτρα του κόσμου στον οποίο ζούμε, παραμένουν λειτουργοί του Θεού.
Ο άνθρωπος, όμως, προορίζεται για κάτι πολύ μεγαλύτερο: για τη συμμετοχή του στην Ουράνιο Βασιλεία, η οποία και δημιουργήθηκε από καταβολής κόσμου για τον Θεωμένο άνθρωπο.
Έτσι, τους φανερώνει ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, στον οποίο πίστεψαν, δεν είναι απλώς ένας ανώτερος άγγελος ή ένας μεγάλος προφήτης, αλλά ο ίδιος ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης, ο οποίος, διά της ταπεινώσεως και της προσλήψεως της ανθρώπινης φύσεως, αποκαθιστά τον εκπεσόντα άνθρωπο και τον επαναφέρει στην Ουράνιο Δόξα.
Ο Θεός, από άσαρκος, γίνεται σεσαρκωμένος και η Παλαιά Διαθήκη εκπληρώνεται μέσα από την Καινή, διά του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, διά της θυσίας του Τελείου για χάρη του ατελούς ανθρώπου.
Πλέον, τα δεσμά του διαβόλου έσπασαν και οι πύλες του Άδου διαλύθηκαν. Ο θάνατος έπαψε να αποτελεί το οριστικό τέλος και έγινε πέρασμα προς τη ζωή την αιώνιο.
Ο άνθρωπος, αυτεξούσιος και ελεύθερος, καλείται πλέον να γίνει κληρονόμος των αιωνίων αγαθών.
Εναπόκειται, λοιπόν, στην προσωπική του επιλογή αν θα θελήσει να χαθεί στο σκοτάδι του θανάτου ή αν θα επιλέξει το φως της ζωής.
Αδελφοί μου αγαπημένοι, είναι πράγματι μεγάλα τα θεολογικά μηνύματα που μας παραθέτει σήμερα ο Απόστολος Παύλος, μηνύματα που κάποιες φορές μοιάζουν δυσνόητα για την ανθρώπινη λογική μας.
Μπορούμε, όμως, μέσα από όλα αυτά να κρατήσουμε ορισμένα ουσιαστικά στοιχεία, ώστε η πορεία μας να έχει πάντοτε έναν και μοναδικό προορισμό: να μας οδηγήσει, στο τέλος, ενώπιον του θρόνου του Χριστού.
Ο Θεός στέκει πάντοτε κοντά μας και επιθυμεί το καλύτερο για το τελειότερο δημιούργημά Του, τον άνθρωπο.
Ήρθε με τη δική μας μορφή, πόνεσε, έκλαψε, ταπεινώθηκε και με αυτόν τον τρόπο μάς έδειξε τον δρόμο της σωτηρίας, δίνοντάς μας τις συντεταγμένες της σωστικής μας πορείας. Ας αναλογιστούμε, λοιπόν, ότι μόνο μιμούμενοι Εκείνον, ο οποίος έγινε άνθρωπος για χάρη μας, μπορούμε κι εμείς να γίνουμε Θεοφορούμενοι!
Κάθε φορά που μετέχουμε των Θείων Μυστηρίων, διαγράφουμε όλη αυτήν την πορεία του Χριστού. Βαδίζουμε στα δικά Του μονοπάτια της αρετής, συμμετέχουμε στο Πάθος Του, στη σύλληψη, στη φυλάκιση, στη σταύρωση και στην ταφή Του, για να φτάσουμε, εν τέλει, στο μέγιστο γεγονός της Αναστάσεως.
Ο Χριστός είναι η μόνη αυθεντία και ο μόνος αληθινός Θεός. Πέραν Αυτού, οτιδήποτε άλλο είναι υποδεέστερο.
Οι άγγελοι, οι προφήτες και πάντες οι Άγιοι δεν είναι παρά εκείνοι που, με ταπείνωση και υπακοή στο θέλημα του Θεού, διακόνησαν και συνέβαλαν στην αποκάλυψη και τη φανέρωση του σωτηριώδους έργου Του.
Ας φροντίσουμε, λοιπόν, να κατανοήσουμε εγκαίρως πώς ενεργεί η πρόνοια του Θεού στη ζωή μας, έχοντας ως παράδειγμα την ευαγγελική περικοπή που αναφέρεται στην άμπελο, όπου ο ίδιος ο Κύριος μάς λέει: «ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τὰ κλήματα. ὁ μένων ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν αὐτῷ, οὗτος φέρει καρπὸν πολύν, ὅτι χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Ιω. ιε΄ 5).
Κλήμα χωρίς αμπέλι δεν μπορεί να καρποφορήσει. Έτσι κι εμείς, χωρίς τον Χριστό, είμαστε ανίκανοι να πορευθούμε προς την αιώνια ζωή και να κληρονομήσουμε τον Παράδεισο.
Είμαστε σαν ένα σώμα με ελαττωματική καρδιά, που κινεί το αίμα νωχελικά και άρρυθμα, χωρίς τον φυσικό του παλμό και δίχως την αρμονία της του Θεού παρουσίας στη ζωή μας.
Μόνο όταν παραμένουμε ενωμένοι με τον Χριστό μπορούμε να αποκτήσουμε ζωή, να καρποφορήσουμε πνευματικά και να βαδίσουμε με ασφάλεια προς την αιωνιότητα.