Του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη
Σήμερα η Εκκλησία μας τιμά μια μεγάλη προσωπικότητα, αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί, τον Άγιο Ευαγγελιστή Λουκά.
Κατά την εορτή του, λοιπόν, αναγιγνώσκεται, στο Αποστολικό μας Ανάγνωσμα, απόσπασμα από την Επιστολή του Αποστόλου Παύλου προς τους Κολοσσαείς (Κολ. δ΄ 5-11, 14-18).
Ιστορικά, θα αναφέρουμε στην αγάπη σας κάποιες λεπτομέρειες, για να κατανοήσουμε το πλαίσιο μέσα στο οποίο γράφτηκε η συγκεκριμένη Επιστολή. Ο πολύπαθος Παύλος, σύμφωνα με την παράδοση, δεν είχε επισκεφθεί ποτέ την περιοχή των Κολοσσών, μιας αρχαίας πόλης της Φρυγίας, η οποία γεωγραφικά βρισκόταν στη Μικρά Ασία, στη σημερινή Τουρκία.
Ιδρυτής της συγκεκριμένης χριστιανικής κοινότητας ήταν ο Επαφράς. Το πιθανότερο είναι πως είχε ακούσει τα κηρύγματα του Παύλου στην Έφεσο, είχε γίνει Χριστιανός και, επιστρέφοντας στην πατρίδα του, ξεκίνησε τον ευαγγελισμό της περιοχής, σχεδόν από το μηδέν, καθώς οι περισσότεροι κάτοικοί της ήταν ειδωλολάτρες. Εκτός, μάλιστα, από τη δράση του στην ιδιαίτερη πατρίδα του, συνέβαλε και στην οργάνωση των πρώτων Εκκλησιών στις γειτονικές πόλεις της Λαοδικείας και της Ιεραπόλεως.
Στη συγκεκριμένη Επιστολή, η οποία αποκαλείται και «Επιστολή της αιχμαλωσίας», λόγω της φυλάκισης του Αποστόλου Παύλου στη Ρώμη, βλέπουμε να αναφέρεται ο Τυχικός, ο οποίος έγινε ο κομιστής της προς τους Κολοσσαείς, καθώς ο Επαφράς παρέμεινε στη Ρώμη, κοντά στον συνεργάτη του, τον Παύλο.
Βλέπουμε, λοιπόν, την αναγκαιότητα αυτής της Επιστολής, καθώς σκοπός της ήταν να αντιμετωπιστεί μια αίρεση που είχε ήδη αρχίσει να ταλανίζει την τοπική Εκκλησία, η λεγόμενη «Κολοσσαϊκή αίρεση», η οποία είχε ως κύριους άξονες την υποβάθμιση του προσώπου του Χριστού, τη λατρεία των αγγέλων και άλλες αποκρυφιστικές τάσεις.
Επίσης, στη συγκεκριμένη Επιστολή καταγράφονται οδηγίες για το πώς πρέπει να συμπεριφέρονται οι Χριστιανοί προς τους εθνικούς, δηλαδή τους ειδωλολάτρες, ώστε, με όμορφο τρόπο και αξιοποιώντας τις ευκαιρίες που παρουσιάζονται, να καταφέρουν, με αγάπη, να τους οδηγήσουν στην ορθή και μόνη αληθινή πίστη στον Χριστό. Ως μέσο, ως «όπλο», αν μας επιτραπεί η λέξη, προβάλλει το αλάτι, το οποίο έχουμε ακούσει να αναφέρει και ο ίδιος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός στην επί του Όρους Ομιλία: «Ὑμεῖς ἐστε τὸ ἅλας τῆς γῆς» (Ματθ. ε΄ 13), δηλαδή, εσείς είστε το αλάτι της γης.
Ας μείνουμε εδώ, για να δούμε πώς ο φωτισμένος εν Αγίω Πνεύματι Παύλος χρησιμοποιεί αυτό το γήινο αγαθό και το συνδέει με τα λόγια του Κυρίου μας. Μπορούμε να παρατηρήσουμε δύο ιδιότητες του άλατος, πολύ χρήσιμες και ευεργετικές για την πνευματική μας ζωή.
Η πρώτη και κύρια ιδιότητα του άλατος είναι, ως γνωστόν, πως νοστιμεύει τα φαγητά και συνοδεύει κάθε τι στην καθημερινή μας διατροφή. Παρατηρούμε πως, δίχως αυτό, πολλές φορές τα φαγητά δεν μας ελκύουν, αντιθέτως, μάλιστα, τα αποστρεφόμαστε.
Έτσι ακριβώς πρέπει να είναι και η πίστη μας. Το δικό μας αλάτι, για την ενδυνάμωση και την κραταίωση της πίστεώς μας, είναι τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας.
Πώς θέλουμε να λογιζόμαστε πιστοί Χριστιανοί, όταν απέχουμε από τις καθημερινές Ακολουθίες και, κυρίως, από τη Θεία Λειτουργία;
Πρέπει η πνευματική μας ζωή να εμπεριέχει πνευματική νοστιμιά, ώστε και εμείς να ζούμε τον Χριστό στην ολότητά Του και, πάνω απ’ όλα, στην ορθότητά Του, αλλά και να ελκύουμε τους υπόλοιπους αδελφούς μας, είτε δεν είναι πολύ κοντά στην Εκκλησία είτε έχουν κάποιες ενστάσεις και αδυναμίες, με «νόστιμο», γλυκό και αγαπητικό τρόπο, και όχι με σκληρότητα και άκρα αυστηρότητα.
Η δεύτερη ιδιότητα του ίδιου αγαθού που αξίζει να εξετάσουμε μας ταξιδεύει λίγο πίσω στον χρόνο. Αναφερόμαστε στη χρήση του ως μέσου συντήρησης των τροφίμων, την εποχή που δεν υπήρχαν τα μεγάλα ψυγεία και οι καταψύκτες της εποχής μας.
Οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας τοποθετούσαν τα προϊόντα τους στα δροσερά υπόγεια των σπιτιών, πασπαλισμένα με χοντρό αλάτι, ώστε να διατηρούνται για αρκετό καιρό φρέσκα και κατάλληλα προς βρώση.
Έτσι και εμείς σήμερα, αν θέλουμε να διατηρήσουμε την πίστη μας ζωντανή, πρέπει να είμαστε περιτειχισμένοι με το «ζωογόνο αλάτι», το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας. Δεν πρέπει να αφήνουμε καμία ευκαιρία να πηγαίνει χαμένη, αλλά πάντοτε να προστρέχουμε στο Άγιο Ποτήριο, ώστε, ενωμένοι με τον Χριστό, να διατηρούμε ζωντανή την κατά χάριν αθάνατη ψυχή μας εις τον αιώνα. Ο σωματικός θάνατος σημαίνει για εμάς τους Χριστιανούς μετάβαση, ενώ ο ψυχικός θάνατος σημαίνει τέλος.
Αδελφοί μου αγαπημένοι, όταν είμαστε άρρωστοι και πάσχουμε από κάποια ασθένεια, πολλές φορές δεν μας επιτρέπεται να καταναλώνουμε αλάτι. Τότε ακούμε πολλούς αδελφούς μας να διαμαρτύρονται και να λένε: «Φαγητό χωρίς αλάτι, ζωή άγευστη, άνοστη και βαρετή».
Ας γίνουμε και εμείς σήμερα το άλας της πίστεώς μας, πρώτα απ’ όλα για να γεμίσει η δική μας ζωή με τον Χριστό, που είναι η πηγή της ζωής, αλλά και για να γίνουμε η αιτία ώστε και άλλοι αδελφοί μας να έρθουν κοντά μας και να δοκιμάσουν τι είναι αυτό που μας κάνει τόσο διαφορετικούς και ξεχωριστούς.
Ο Χριστός είναι το άλας και μας καθιστά άλας της γης. Είναι ο μοναδικός Θεός και μας καθιστά, κατά χάριν, θεούς, όταν γινόμαστε ένα μαζί Του. Η απογοήτευση και τα δεινά της εποχής μας οφείλονται στην αποξένωσή μας από τον Χριστό. Ας Τον «χρησιμοποιήσουμε» στη ζωή μας, ώστε, ενωμένοι μαζί Του, να διατηρηθούμε ζωντανοί έως την τελική και σωτήριο συνάντησή μας μαζί Του, εις τους αιώνας.
Αμήν.