Του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη
Με τον πλούτο θα ασχοληθούμε σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, με βάση το Αποστολικό Ανάγνωσμα της ημέρας (Β΄ Κορ. θ΄ 6-11).
Ο Απόστολος Παύλος, όμως, δεν εννοεί την εγωιστική κερδοφορία που σήμερα, όπως και σε όλες τις εποχές, παρατηρούμε να γίνεται ένα θηρίο που κατατρώει τις καρδιές των ανθρώπων και τους απομακρύνει από τον Θεό.
Μας μιλά ξεκάθαρα για τον διά της ελεημοσύνης πλουτισμό, διότι πρώτος διδάξας αυτής της μεγίστης αρετής είναι ο ίδιος ο Χριστός μας.
Ξεκινώντας, μας τονίζει πως δεν πρέπει να διακατεχόμαστε από τσιγκουνιά, διότι ο άνθρωπος που δίνει κάτι με στενοχώρια, είτε αυτό είναι υλικό είτε πνευματικό, σίγουρα δεν το κάνει με την καρδιά του.
Μας τονίζει, δε, ότι ο Χριστός αγαπά εκείνους που μοιράζονται ό,τι έχουν με χαρά, τους ευλογεί και τους ανταμείβει πλουσιοπάροχα, όχι μόνο τώρα, αλλά και εις τον μέλλοντα αιώνα.
Εστιάζει στην αρετή της ελεημοσύνης, για να δώσει στους Χριστιανούς να καταλάβουν πως, ως μέλη της Εκκλησίας, η προσφορά αποτελεί μέγιστη ανάγκη στην καθημερινότητά τους, απέναντι σε κάθε αναγκεμένο αδελφό.
Τους λέει να μη φοβούνται να μοιράζονται και πως ο Κύριος του ελέους, όταν μας βλέπει να αγωνιζόμαστε και να Του ομοιάζουμε, τότε θα μας προσφέρει το δικό Του έλεος, το οποίο θα είναι απρόσμενα μεγάλο.
Δεν μπορούμε να απευθυνόμαστε στον Θεό και να επιζητούμε το έλεός Του, όταν εμείς δεν ελεούμε. Δεν γίνεται να ζητάμε και να μη δίνουμε.
Η ελεημοσύνη είναι ένα απευθείας χτύπημα στον εγωισμό μας και, κατ’ επέκταση, στον ίδιο τον διάβολο.
Ο πονηρός δεν θέλησε να ταπεινωθεί και να δώσει αγάπη στον Δημιουργό του και τα έχασε όλα.
Αυτό τον καθιστά άμεσα ηττημένο στα μάτια μας, παρά το ότι τεχνηέντως προσπαθεί να καλυφθεί, ρίχνοντάς μας στην αμαρτία και στην πρόσκαιρη απόλαυση, με αποτέλεσμα να χάνουμε την πλούσια ουράνια κληρονομία.
Αδελφοί μου αγαπημένοι, να κάνουμε όχι από υποχρέωση, αλλά από αγάπη, την προσφορά αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας.
Ο πλούσιος, κατά την παραβολή του Χριστού μας, δεν ελέησε, μας έμεινε άγνωστος και, εν τέλει, χάθηκε στην κόλαση που ο ίδιος επέλεξε, ενώ ο ελεήμων φτωχός, που τα λίγα ψίχουλα τα μοιραζόταν με τα σκυλάκια, μας γνωστοποιήθηκε με το όνομά του, Λάζαρος, έγινε παράδειγμα και κέρδισε τον αιώνιο πλουτισμό της ψυχής του.
Όπως ακούμε και στη σημερινή Ευαγγελική μας περικοπή: «καὶ ἐὰν ἀγαθοποιῆτε τοὺς ἀγαθοποιοῦντας ὑμᾶς, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί; καὶ γὰρ οἱ ἁμαρτωλοὶ τὸ αὐτὸ ποιοῦσι» (Λουκ. στ΄ 33).
Αν κάνουμε το καλό μόνο εκεί όπου ξέρουμε ότι θα μας ανταποδοθεί, είναι μάταιος κόπος.
Ο ίδιος ο Χριστός, πάνω στον Σταυρό του μαρτυρίου, ελέησε και συγχώρησε τους σταυρωτές Του.
Για τον λόγο αυτό, πρέπει να αναμετρηθούμε με τους ίδιους τους εαυτούς μας και να νικήσουμε το σάρκωμα της εποχής μας, τον ωχαδερφισμό.
Εμείς και οι δικοί μας να είμαστε καλά και οι άλλοι δεν μας νοιάζουν.
Αν θέλουμε να ομοιάζουμε στον Χριστό, πρέπει να νοιαζόμαστε για όλα τα πετεινά του ουρανού και της γης και μόνο έτσι θα καταλάβουμε πού πραγματικά βρισκόμαστε πνευματικά.
Μόνιμο εφόδιο για όλα αυτά είναι η συνεχής μας μετοχή στα Μυστήρια της Εκκλησίας μας.
Μια οποιαδήποτε ομάδα, είτε χορευτική είτε ποδοσφαιρική, αν δεν προπονηθεί, αν δεν ζήσουν και ενωθούν τα μέλη της μεταξύ τους, αν δεν ομαδοποιηθούν, δεν θα αποφέρει κανένα αποτέλεσμα.
Έτσι και εμείς, μετέχοντας στο κοινό Ποτήριο της Ζωής, μοιραζόμαστε τους πόνους, τις θλίψεις και τις χαρές όλων των αδελφών μας και, έμπρακτα, μέσω της τριβής, ακολουθούμε τη σωτήρια ρήση: «Γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες, καθὼς καὶ ὁ Πατήρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστί» (Λουκ. στ΄ 36).