Κατευθυντήριες οδηγίες δίνει ο Απόστολος Παύλος στους πρεσβυτέρους του λαού της Μιλήτου, αλλά και στους αδελφούς που είχε καλέσει από την Έφεσο, κατά το Αποστολικό μας ανάγνωσμα, (Πράξ.κ’ 16-18, 28-36), αγαπητοί μου αδελφοί.
Όπως λοιπόν μας εξιστορείται, ο Παύλος, ενώ είχε στο πρόγραμμα της περιοδείας του να περάσει από την Έφεσο, αποφάσισε να παρακάμψει τον συγκεκριμένο προορισμό.
Το έπραξε αυτό γιατί είχε ως στόχο να φτάσει στα Ιεροσόλυμα για την εορτή της Πεντηκοστής.
Έτσι, λοιπόν, η ιερατική αυτή σύναξη της εποχής έλαβε χώρα στη Μίλητο, όπου επεδίωξε να τους επιστήσει την προσοχή, τόσο σε λειτουργικά όσο και σε πνευματικά θέματα των νεοσυσταθέντων κατά τόπους Εκκλησιών.
Αρχικά, τους μίλησε για τα πνευματικά. Τόνισε την ενότητα που θα πρέπει να έχουν μεταξύ τους.
Επίσης, τους συμβούλεψε να προσέχουν τους εαυτούς τους και το ποίμνιό τους, τονίζοντας πως για όλο αυτό ο ίδιος ο Θεός, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, θυσιάστηκε δίνοντας το αίμα του πάνω στον Σταυρό.
Με αυτό τον τρόπο τους προειδοποίησε με τη διόραση που τον διέκρινε για τους λύκους που θα εισβάλουν στο ποίμνιο, αλλά και που θα προκύψουν και μέσα από αυτό και που θα προσπαθήσουν να διασπάσουν την ενότητα, πράγμα το οποίο έγινε όλα αυτά τα χρόνια με τις διάφορες αιρέσεις που δημιουργήθηκαν και αντιμετωπίστηκαν από τις Οικουμενικές Συνόδους.
Όσον αφορά τα λειτουργικά, τους τόνισε πως η Εκκλησία του Χριστού δεν είναι τόπος αφαίμαξης, αλλά χώρος θυσιαστικής προσφοράς.
Τους υπενθύμισε, δίνοντας παράδειγμα τον ίδιο του τον εαυτό, πως με τα χέρια του και πολλή προσωπική εργασία, καθώς ήταν σκηνοποιός, συντηρούσε τον εαυτό του τα τρία χρόνια που ήταν μαζί τους, όπως το ίδιο και οι συνεργάτες του.
Επίσης, τους ανέφερε πως ο ίδιος ο Χριστός είπε, «Μακάριόν ἐστι μᾶλλον διδόναι ἢ λαμβάνειν».
Στο τέλος της συνάξεως, όλοι μαζί προσευχήθηκαν.
Αδελφοί μου, ο Απόστολος Παύλος σήμερα μας παραδίδει τον κεντρικό άξονα της σωστής και εύρυθμης λειτουργίας της Εκκλησίας μας.
Όλα όσα μας αναφέρει, αν και φαίνονται απλά, είναι πολυσύνθετα και πάρα πολύ χρήσιμα.
Αν ξεκινήσουμε αντίστροφα, θα δούμε πως το λειτουργικό κομμάτι θα πρέπει να το ακολουθούμε κατά γράμμα.
Όντως, δεν πρέπει κανείς να σκέφτεται ότι θα μπει στην Εκκλησία και θα ζήσει εις βάρος αυτής. Δεν είναι η πίστη που μας προσφέρεται μέσω της εκκλησίας βόλεψη για κανέναν.
Αντίθετα, είναι ένας αδιάκοπος αγώνας προσφοράς και αγάπης προς τους αδελφούς. Και παίζει ακριβώς πολύ σημαντικό ρόλο αυτό το κομμάτι, γιατί δι’ αυτού κρίνεται και το αποτέλεσμα της πνευματικής οντότητας της Εκκλησίας μας.
Αν η διακονία του καθενός από εμάς τους ιερείς και τους λαϊκούς γίνει ένα στάδιο προσωπικής ανάδειξης, τότε η πνευματική υπόσταση που είναι και η κύρια ταυτότητα της Εκκλησίας μας θα εκμηδενιστεί.
Πρέπει ο καθένας μας να αισθάνεται και να νιώθει την ενορία του σαν να είναι το σπίτι του που κάνει τα πάντα για αυτό.
Φροντίζει να υπάρχει καθαριότητα και να είναι όλα λειτουργικά και σωστά τακτοποιημένα.
Όσο για τα πνευματικά, ποιος δεν θέλει να είναι όλα τα μέλη της οικογένειας ενωμένα, χωρίς αντιπαραθέσεις, και με την αγάπη ως το επικρατέστερο συναίσθημα;
Αδελφοί μου αγαπημένοι, όλα τα δάχτυλα των χεριών μας δεν είναι ίδια. Αποτελούν όμως στο σύνολο τους ένα μέλος του σώματος μας που χωρίς αυτό δεν είμαστε λειτουργικοί. Έτσι κι εμείς πρέπει να αντιμετωπίζουμε τους «αδελφούς» κατά πνεύμα.
Μπορεί βιολογικά να μην έχουμε τους ίδιους γονείς, αλλά πνευματικά έχουμε τον ίδιο Πατέρα, τον Χριστό, και την ίδια Μάνα με την μεγάλη αγκαλιά που μας χωρά όλους, την Παναγία μας.
Άλλωστε, το ζητούμενο είναι να φτάσουμε μέσα απ’ όλα αυτά σε αυτό που έκανε και ο Παύλος με τον κλήρο και τους πιστούς της εποχής, στην κοινή προσευχή και στην ένωσή μας διά του τίμιου σώματος και αίματος του Κυρίου μας.
Ας σκεφτόμαστε την προτροπή που ακούμε σε κάθε Θεία Λειτουργία και ας την κάνουμε βίωμά μας, «Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους, ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν».
Αμήν