Αρχιμ. Διονυσίου Λαζαρίδη στη Romfea.gr
Το κυριακάτικο ευαγγελικό ανάγνωσμα, που μας προτρέπει: (να αγαπάμε τους εχθρούς μας), ομολογουμένως μας βάζει δύσκολα. Μας θέτει προ των ευθυνών μας.
Όλοι αγαπάμε τους φίλους, τους οικείους μας, τους συγγενείς μας και εκείνους όχι πάντα, ιδίως όταν μας χωρίζουν κληρονομικές διαφορές.
Πάντως, εκείνους που μας αγαπούν μπορούμε, θέλουμε και ξέρουμε πως να τους αγαπάμε. Εκείνους που μας ευεργετούν τους αγαπάμε. Εκείνους που λένε καλά λόγια για εμάς τους αγαπάμε.
Τον ξένο; Πιο δύσκολα. Τον εχθρό; Μάλλον, είναι αδύνατον. Εκείνον που μας αδίκησε, που μας πρόσβαλλε, που μας κοιτά και γυρνά το κεφάλι;
Πού λέει λόγια πίσω από την πλάτη μας; Πού μας μισεί θανάσιμα; Πού μας ζηλεύει; Εκείνον που μας συκοφαντεί και μας επιβουλεύεται;
Εκείνον που θέλει να πάθουμε κακό; Τον χαιρέκακο; Να τον αγαπάμε και αυτόν; Μας απαντά ο Κύριος. Πρέπει και όχι ως καθήκον, αλλά με την καρδιά μας.
Μας καλεί ο Διδάσκαλος, να μάθουμε με την καρδιά μας να αγαπούμε, γιατί η αγάπη είναι καρδιακή και όχι εγκεφαλική.
Ας αναλογιστούμε. Ο Χριστός στην επί του Όρους ομιλία μας χτυπά εκεί που πονάμε.
Γιατί όσο καλοί χριστιανοί και εάν είμαστε, όσες νηστείες και αγρυπνίες και εάν κάνουμε, εάν μας λείπει αυτή η καρδιακή αγάπη, χάρη Θεού δεν υπάρχει στο τέλος για εμάς.
Μας προτρέπει ο Κύριος: να ευλογείς, (να λες καλά λόγια) και για εκείνον που σε καταριέται.
Να αγαπάς τον εχθρό σου και προχωρά ακόμη παραπάνω. Να ευεργετείς εκείνον που σε μισεί. Μα είναι δυνατόν θα αναρωτηθούμε; Όλα είναι δυνατά θα μας απαντήσει για εκείνον που έχει πίστη.
Μα αγαπάμε την οικογένεια μας θα Του απαντήσουμε. Θα μας πει, δεν φτάνει. Διότι προσθέτει στην επί του Όρους ομιλία, ποια χάρη μπορεί να έχετε, όταν αγαπάτε όλους όσους σας προσφέρουν αγάπη;
Και οι αμαρτωλοί αγαπούν με τον ίδιο τρόπο εκείνους που τους αγαπούν. Άραγε, σε τι διαφέρετε από εκείνους. Πως να σας δώσω χάρη;
Μα αγαθοποιούμε, κάνουμε καλές πράξεις, δανείζουμε εκείνους όσους μας αγαπούν και είναι συνεπείς σε εμάς. Μας απαντά και σε αυτό ο Κύριος μέσω της επί του Όρους ομιλίας.
Και οι αμαρτωλοί δανείζουν και ευεργετούν το συνάφι τους. Πείτε μου που διαφέρετε από εκείνους, για να σας δώσω τη χάρη μου την ουράνια;
Στο τέλος ο Κύριος ανακεφαλαιώνει: αγαπάτε τους εχθρούς σας, να τους ευεργετείτε, να τους δανείζετε και επειδή γνωρίζει ότι ενδεχομένως, δεν θα είναι συνεπείς στην αγάπη μας, προσθέτει.
«Μηδέν απελπίζοντες», που σημαίνει, μην περιμένετε ανταπόδοση, για να μην απογοητευτείτε στο τέλος.
Θυμηθείτε τι έλεγα όταν ήμουν κρεμασμένος επάνω στο Σταυρό. Ουράνιε Πατέρα, μην καταλογίσεις την αμαρτία τους.
Δύσκολα μας ακούγονται; Θα μας απαντούσε, πως ότι είναι αυθεντικό και αληθινό είναι δύσκολο, αλλά αξίζει, γιατί η αγάπη είναι η θεραπεία της ψυχής μας.
Λέγει ο Άγιος Γέροντας Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, δύο λόγια επάνω σε καθαρά πρακτικό επίπεδο, περί αγάπης προς τον πλησίον, που ενδεχομένως να μας εχθρεύεται, αλλά που πρέπει να θεωρείται από εμάς φίλος και αδελφός και ας είναι ξένος ή εχθρός.
«Όταν εύχεται κανείς για τον πλησίον του, μια καλή δύναμη βγαίνει από αυτόν και πηγαίνει στον αδελφό, τον θεραπεύει, τον ζωογονεί και τον δυναμώνει.»
Αυτό σημαίνει ότι η αγάπη μας μπορεί να γίνει θεραπευτική, να δώσει ζωή στον πλησίον, ακόμη και όταν μπορεί να μας χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα.
Αντίθετα, ο γογγυσμός μας, η αγανάκτηση μας εναντίον του πλησίον, μπορεί να φτάσει σε εκείνον και να τον επηρεάσει μυστηριωδώς, χωρίς καν να εκφράσουμε ούτε μία λέξη. «Θρούς γογγυσμών ουκ αποκρυβήσεται»(Σοφία Σολ. 1.10).
Τέλος, η αγάπη του Χριστού, που μας καλεί να μιμηθούμε αυτή την Κυριακή η Αγία μας Εκκλησία, δεν παράγεται από τα εγκεφαλικά κύτταρα.
Η πολύ σκέψη καίει την αγάπη και την καταστρέφει.
Η αγάπη του Χριστού ξέρει να βγαίνει μόνο από τα σπλάχνα μας.
Αυτή η σπλαχνική αγάπη, γνωρίζει να συμπονάει: την ανάγκη, την αδυναμία και τη δυστυχία του άλλου, όποιος και εάν είναι αυτός.
Ακόμη και ο χειρότερος εχθρός μας. Γιατί είναι αγάπη οικτιρμών.
Για αυτό μας επαναφέρει ο Χριστός με φιλανθρωπία.
Γίνεται σπλαχνικοί προς στους άλλους, για να μπορέσετε να γευθείτε στο τέλος την σπλαχνική αγάπη του Ουράνιου Πατέρα σας.
Τελικά, είναι μονόδρομος αυτή η αγάπη!