Του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη
Εφημ. Ι.Ν. Προφήτου Ηλιού Νέων Παγασών Βόλου
Σε μία δύσκολη υπέρβαση, αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί, μας προτρέπει σήμερα, (Κυριακή Β’ Λουκά), ο Κύριός μας. Μικρή η Ευαγγελική περικοπή, μα συνάμα μεστή νοημάτων και εύστοχων παρατηρήσεων, αναφορικά με τη ζωή μας, ως πιστοί Χριστιανοί.
Ξεκινώντας, λοιπόν, μας λέει ότι θα πρέπει να φερόμαστε στους αδελφούς μας και σε όλους τους ανθρώπους ανεξαιρέτως, όπως θα θέλαμε και εκείνοι να φέρονται σε εμάς.
Το γνωστό σε όλους μας, μην κάνεις αυτό που δε σου αρέσει να σου κάνουν.
Πολύ εύκολα κατανοήσιμη προτροπή, που όμως, για να διέπει τη ζωή μας, θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να απαλλαγούμε από την ιδιοτέλεια.
Πολλές φορές στη ζωή μας, σκεπτόμενοι την εξυπηρέτησή μας, την ευκολία μας και την βόλεψή μας, ενεργούμε απρεπώς, πράγμα που πρέπει να μας προβληματίζει, διότι πουθενά ο Χριστός μας δεν έπραξε αναλόγως.
Έπειτα, συνεχίζει, θέτοντάς μας κάποια ρητορικά ερωτήματα. «Τι αξία», μας λέει, «έχει να αγαπούμε αυτούς που μας αγαπούν ή να πράττουμε το καλό σε αυτούς που μας το ανταποδίδουν ή να δίνουμε και να δανείζουμε σε εκείνους, που γνωρίζουμε πως θα μας επιστρέψουν τα ίσα;»
Το κάνει αυτό, μόνο και μόνο, για να μας δείξει πως ο σωστά ακόλουθός Του δεν πρέπει να περιμένει ποτέ την ανταπόδοση.
Ο ίδιος ο Χριστός θυσιάστηκε για το δημιούργημά Του, έκανε το καλό αδιακρίτως, χάρισε, όχι υλικά αγαθά, αλλά ζωή αιώνια σε εμάς τους πεπτωκότες ανθρώπους, με μόνο αντάλλαγμα από εμάς σε Εκείνον τις ύβρεις, την καταφρόνηση, τον πόνο, το μαρτύριο διά του Σταυρού και τον θάνατο.
Και όμως ως απόλυτος Θεός ελέους και αγάπης συνέχισε, χαρίζοντάς μας το μεγαλύτερο δώρο Του, την Ανάσταση και κατ’ επέκταση τον Παράδεισο.
Αδελφοί μου, αυτή είναι η υπέρβαση που μας ζητά να πράξουμε.
Να γίνουμε και εμείς σαν Εκείνον φιλεύσπλαχνοι, ώστε στο τέλος της κοσμικής μας διαδρομής να δεχθούμε απλόχερα και τη δική Του ευσπλαχνία.
Τώρα, πώς θα το πετύχουμε όλο αυτό, που στα λόγια πολλές φορές φαντάζει εύκολο, αλλά στην πράξη χωλαίνουμε;
Η απάντηση είναι μπροστά μας πάντα, αλλά δε θέλουμε να τη δούμε, ίσως γιατί η πίστη μας πολλές φορές διέπεται από διάφορες αμφισβητήσεις.
Ακούμε και διάφορες παροιμίες που ενισχύουν την αμφισβήτησή μας, όπως «ο καλός καλό δεν έχει». Μπορεί να μην έχει απ’ τους ανθρώπους, όμως σίγουρα θα έχει από τον Χριστό.
Θα πρέπει, λοιπόν, να ζήσουμε την πίστη μας στην κυριολεξία και υπερβατικά κινούμενοι, κι ας μας χλευάζουν κάποιοι. Να γινόμαστε Χριστομίμητοι.
Να είμαστε μέτοχοι των Θείων Μυστηρίων, προετοιμαζόμενοι, όχι κατά τον τύπο, αλλά κατά την ουσία και στην πράξη.
Έχουμε ποτέ προσευχηθεί για αυτούς που μας έχουν πειράξει ή μας έχουν κάνει κακό; Έχουμε ζητήσει να ελεήσει ο Χριστός εκείνους που μας έχουν αδικήσει, αλλά συνάμα και εμάς, μήπως κάναμε κάτι δίχως να το καταλάβουμε και τους πικράναμε;
Ας προσέξουμε, κάνοντας βίωμα στη ζωή μας τους στίχους στο τέλος του Αποδείπνου, «Ὑπὲρ τῶν μισούντων καὶ ἀγαπώντων ἡμᾶς», έτσι ώστε η φράση «Κύριε ελέησον» που τους πλαισιώνει, μαζί με την Χριστιανική μας ενότητα, να είναι βίωμα στην πράξη και όχι στα λόγια.