Του Σπύρου Συμεών στην Romfea.gr
Το κάθε μοναστήρι αποτελεί μια μικρή κοινωνία ανθρώπων που κύριο μέλημά τους είναι η καταπολέμηση των παθών τους, η προσπάθεια κάθαρσης της ψυχής τους αλλά και να αποτελέσουν πρότυπο και να ενθαρρύνουν με το βίωμα τους τον κάθε άνθρωπο να στραφεί προς το Ευαγγέλιο.
Την μόνη Πηγή της Ζωής.
Μιας Ζωής αιώνιας. Μιας Ζωής που έχει αρχή αλλά δεν έχει τέλος. Μιας Ζωής που πλάσθηκε από τον Δημιουργό μόνο και μόνο για να λάβει μετοχή στην Βασιλεία του.
Για αυτό και όταν ο διάβολος το μίσησε αυτό και έριξε τον άνθρωπο από την αίγλη που του είχε δώσει ο ίδιος ο Θεός, ο Θεός δεν τον άφησε, ούτε τον τιμώρησε.
Επέτρεψε μόνον την συνέπεια του ατοπήματατος του ίδιου του ανθρώπου ως απόρροια της ελεύθερης βούλησης του.
Μα από την υπερβολική Του αγάπη προς κάθε πλάσμα Του κατέβηκε κι Αυτός στην γη για να εξυψώσει και πάλι τον άνθρωπο.
Μέσα σε ένα μοναστήρι λοιπόν μπορεί να δει κανείς κάποιον που γεννήθηκε μέσα στην αγκαλιά της εκκλησίας και νουθετήθηκε μέσα στην ευλάβεια αλλά μπορεί να δει και κάποιον που δεν γνώριζε Θεό αλλά τον λάτρεψε σβήνοντας κάθε πράγμα που στην πρώταιρη ζωή του τον έκανε να ζει μακρυά από την αίγλη που πλάσθηκε για να ζει.
Δεν σημαίνει ότι εκεί μέσα θα δεις τους πάντες να είναι άγιοι αλλά θα τους δεις να αγωνίζονται για τον εαυτό τους προσευχόμενοι και για εσένα, κάποιες φορές θα πέφτουν κι αυτοί όπως κι εμείς.
Αλλά το μέλημά τους είναι ο αγώνας να ξανασηκωθούν. Μέσα σε ένα μοναστήρι θα δει κανείς όχι ανθρώπους άγιους, μα αμαρτωλούς.
Ανθρώπους που κάθε μέρα παλεύουν με τον κακό τους εαυτό προκειμένου να φτάσουν στην Θέωση.
Ανθρώπους που θέλουν να ξεφύγουν από το χάος και το σκοτάδι και να φτάσουν στο φως και στην αιωνιότητα δίπλα από τον Θεό, στον θρόνο που ο ίδιος τους έχει δίπλα Του.
Δεν είναι πράγμα εύκολο όμως αυτό. Ο κακος μας εαυτός είναι και ο πιο δύσκολος εχθρός μας. Γιατί είναι εκεί κάθε στιγμή.
Πολλές φορές τα ρίχνουμε όλα στον πειρασμό, στον έξω από εδώ. Μα αυτό είναι μια δικαιολογία για να απαλύνουμε τον πόνο μας και να ξεγελάσουμε την συνείδηση μας.
Ναι έχει κι αυτός μερίδιο ευθύνης. Αλλά το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης το έχουμε εμείς οι ίδιοι!!!!!
Το μοναστήρι αποτελεί μια μικρή γεύση του παραδείσου αρκεί να μπορέσεις να δεις τον δρόμο και τον τρόπο καθαρά.
Σήμερα (16 Οκτωβρίου) μαζί με τον Άγιο Λογγίνο, τον εκατόνταρχο αυτόν που στην ουσία δεν γνωρίζουμε το πραγματικό του όνομα αλλά του αποδώσαμε ως όνομα την πράξη του-αυτός που λόγχησε τον Χριστο-.
Μαζί με αυτόν τον Άγιο που έφτασε τόσο κοντά στον Χριστό, είδε θαυμαστά πράγματα μπροστά στα μάτια του να συμβαίνουν γιορτάζει κι ένας ακόμη.
Ένας που πήρε το όνομα του από τον εκατόνταρχο. Τον Άγιο Λογγίνο. Ήταν μοναχός στην Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου.
Ταπεινός, ανεξίκακος, διακρίθηκε για την τέλεια υπακοή του. Και η υπακοή ειδικά σε έναν μοναχό είναι μεγάλο πράγμα αδελφέ μου.
Μάλιστα λέγεται ότι όποιος μοναχός έχει τελεία υπακοή στον γέροντα του, τότε δεν θα δώσει αυτός λόγο για τα πεπραγμένα του αλλά θα κατακτήσει τον παράδεισο ευθύς αμέσως ενώ ο γέροντας του θα είναι αυτός που θα κριθεί για τις δικές του πράξεις αλλά και για τις πράξεις του μοναχού του που έζησε μέσα σε τελεία υπακοή.
Ο μοναχός Λογγίνος, ο άγιος Λογγίνος είχε αναλάβει το διακόνημα του θυρωρού στην Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου.
Ουσιαστικά ήταν ο Πορτάρης, υπεύθυνος να ανοίγει και να κλείνει στην ώρα που έπρεπε την θύρα του ιερού καθιδρύματος αλλά και να υποδέχεται αλλά και να κατευοδώνει τον κάθε επισκέπτη, προσκυνητή μα και συν-μοναχό του όταν αυτός διαβαίνει την θύρα.
Ως άλλος Απόστολος Πέτρος κρατούσε στα χέρια του τα κλειδιά του παραδείσου. Μιας και το μοναστήρι είναι ένα μέρος πάνω στην γη που θυμίζει τον παράδεισο.
Μέσα από το διακόνημα του και την προσευχή μα και την υπακοή, μέσα από την συναναστροφή και την διακονία προς τους υπόλοιπους αδελφούς του διδάχθηκε αλλά και έσβηνε κάθε λογισμό και κάθε πάθος μέχρις ότου έφτασε σε υψηλά μέτρα αγιότητας.
Έζησε τον 13ο έως τον 14ο αιώνα. Για την άσκηση του, την υπακοή του, την ταπείνωση του και την διάκριση του ο Θεός του δώρισε το χάρισμα της προορατικότητας, ώστε μέσα από το διακόνημα του να μπορεί να νουθετεί, να εμψυχώνει και να ενδυναμώνει όσους περνούσαν την Πύλη του μοναστηριού ανάλογα με το τι ο καθένας είχε μέσα στην ψυχή του.
Πράγματι πολλοί ωφελήθηκαν μέσα από τον ταπεινό και απλοϊκό στην ψυχή θυρωρό της μονής.
Αυτός κρατούσε τα κλειδιά της μονής για πολλά χρόνια και μαζί του χωρίς να το γνωρίζει κρατούσε και τα κλειδιά του παραδείσου για πολλούς που ωφελήθηκαν μέσω αυτού του θυρωρού, του Λογγίνου.
Μα αυτά ήταν και τα κλειδιά (που μέσα από το διακόνημα και την υπακοή και τον αγώνα του) του άνοιξαν τον παράδεισο.
Όταν κοιμήθηκε ο Θεός δεν επέτρεψε στην φθαρτότητα που ακολουθεί τους ανθρώπους να τον αγγίξει κι έτσι το σεπτό σκήνωμα του έμεινε αναλλοίωτο στον χρόνο εκεί στα Σπήλαια του Κιέβου να θυμίζει στον κάθε μοναχό μα και στον κάθενα μας προσωπικά ότι το κάθε διακόνημα μας μπορεί να μας ενώσει με τον Θεό και μέσα από αυτό να βοηθήσουμε κι άλλους να ενωθούν με Αυτόν αρκεί και μόνο η διάκριση και το βίωμα μας...
Να ευχόμαστε ο άγιος Λογγίνος να αποτελέσει τον θυρωρό που με τα κλειδιά του θα ξεκλειδώσει την ψυχή μας και θα μας κάνει να ποθήσουμε ξανά την παλιά μας αίγλη ειδικά μέσα στα χρόνια που ζούμε σήμερα και είναι ίσως τα πιο περίεργα χρόνια με την αποστασία από τον Θεό να λογίζεται ως δύναμη του ανθρώπου.
Ενός ανθρώπου που ποτέ του δεν μπόρεσε να νικήσει ούτε το γύρω του αλλά ούτε και τον κακό του εαυτό χωρίς μέσα του να έχει Θεό.
Ας μας ανοίξει την ψυχή, τον νου και όλη μας την διάνοια με τα δικά του κλειδιά ώστε όταν θα έρθει η ώρα ο Απόστολος Πέτρος να μας ξεκλειδώσει με τα δικά του κλειδιά τις θύρες του παραδείσου.