Γράφει ο Αρχιμ. Χριστόδουλος Κατσαντωνόπουλος

Πράγματι η Μεγάλη Εβδομάδα που διανύσαμε και το Πάσχα το οποίο έφτασε είναι κάτι το διαφορετικό και πρωτόγνωρο όχι μόνο για τον τόπο μας αλλά και για τον κόσμο ολάκερο.

Οι πρωτόγνωρες συνθήκες που βιώνουμε τους τελευταίους μήνες, οι ασφυκτικές ψυχολογικές πιέσεις που υφιστάμεθα όλοι είτε προέρχονται απο τον ανάστατο εσωτερικό μας κόσμο είτε απο τους σκληρούς περιορισμούς που μας επιβλήθηκαν για την υγεία όλων, ο φόβος και μόνο στην ιδέα ότι μπορεί οι ίδιοι ν' αρρωστήσουμε ή να γίνουμε αίτιοι για ν' αρρωστήσει κάποιος συνάνθρωπος ή και ένα συγγενικό μας πρόσωπο περιόρισαν τις υπάρξεις μας κυριολεκτικά σε πολλά και δεν μπορούμε να βγάλουμε αυτές τις άγιες ημέρες απο μέσα μας τα αισθήματα που τρέφουμε για τον Νυμφίο της Εκκλησίας μας, για το Γλυκύτατο Τέκνο της Παναγίας μας, για την Ζωή που την βλέπουμε στον τάφο.

Διερωτήθηκα τις ημέρες αυτές που τελούσα τις ιερές ακολουθίες της Αγίας Μεγάλης Εβδομάδας και μονολογούσα με τον λογισμό μου, γιατί τόση μοναξιά εφέτος Χριστέ μου;

Κι όσο πλησιάζαμε στην κορύφωση του Θείου δράματος, όλο και πιο έντονο το ερώτημα, γιατί;

Που πήγαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που σε υποδέχονταν κάθε χρόνο στο βασίλεμα της ημέρας και στην αυγή της νύχτας, ως τον ωραιότατο Νυμφίο της Εκκλησίας;

Γιατί δεν ήλθαν νωρίς το απόγευμα της Μ. Τετάρτης να τους χρίσει ο ιερέας με το Άγιο Έλαιο "είς ιάσιν ψυχών τε και σωμάτων";

Γιατί δεν τους είδαμε για ώρες τον ένα πίσω απο τον άλλο όπως κι άλλοτε να στέκονται υπομονετικά, για να προσκυνήσουν την ματωμένη Σου πλευρά και ν' αφήσουν στα πόδια Σου τα στεφάνια και τα λουλούδια που θα κρατούσαν στα χέρια τους;

Γιατί τόση μοναξιά εφέτος Χριστέ μου;

Και δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος να κλάψει πάνω απο το Σώμα σου κατά την ώρα της φρικτής Σου Ταφής;

Που χάθηκε το πλήθος των ανθρώπων μικρών και μεγάλων, ανήμπορων και μή, γονέων με παιδιά και νεαρών ζευγαριών, γιαγιάδων μ' εγγόνια στα χέρια, που ερχόντουσαν για να προσκυνήσουν στον επιτάφιο Σου και δάκρυζαν στην θέα του νεκρικού Σου προσώπου, ενθυμούμενοι τους δικούς τους νεκρούς που εφέτος δεν μπόρεσαν τέτοια μέρα να επισκεφθούν;

Καθόμουν εχθές με κλεισμένη την πόρτα του Ναού απέναντί Σου, μόνοι ΕΣΥ κι εγώ και πότε σκεφτόμουν και μονολογούσα, πότε έψαλα τα εγκώμια Σου, πότε σκεφτόμουν την πορεία μου μέσα στη ζωή της Εκκλησίας, τα λάθη, τις ελλείψεις, τις παραλείψεις και τις αστοχίες μου. Και ξανά πάλι σκέψεις, ξανά τα εγκώμια Σου και πάλι σκέψεις.

Πρώτη φορά Χριστέ μου δεν έφυγα την ημέρα της ταφής Σου για λίγη ξεκούραση όπως άλλοτε. Το έπραξα το βράδυ της σταυρώσεως Σου και ελέγχομαι, πως το έκανα.

Πώς έκλεισα την πόρτα πίσω μου και σ' άφησα μόνο επάνω στον σταυρό, ενώ μέχρι πρότινος καθόμαστε έως αργά τη νύχτα για τον στολισμό του επιταφίου Σου και οι γυναίκες μέχρι το ξημέρωμα λιβάνιζαν λέγοντας τα εγκώμια Σου;

Δεν μ' έκανε η καρδιά να σ' αφήσω μόνο Σου και στον τάφο. Ώσπου ήρθε η ώρα και φάνηκαν τα παιδιά, κλείσαμε την πόρτα για μια ακόμη φορά και κάναμε την ακολουθία, μπροστά στον φτωχικό στολισμένο επιτάφιο Σου.

Γιατί όμως εφέτος τέτοια περιφρόνηση Χριστέ μου; Ναι, περιφρόνηση. Όχι απο εμάς, αλλά απο Εσένα.

Σαν να μην ήθελες να ξαναβρεθούμε όλοι μαζί όπως άλλοτε κλήρος και λαός για να Σε εγκωμιάσουμε και να Σε λιτανεύσουμε.

Σαν να μην ήθελες να συναχθούν "Πάσαι Άι Γενεαί" και να προσφέρουν τους νεκρικούς Σου ύμνους.

Εμείς τελέσαμε τα πάντα λαμπρά και όμορφα ίσως και καλύτερα απ' άλλες φορές χωρίς καμία ενόχληση, έστω και με την καρδιά σφιγμένη και τις πόρτες κλειστές, όπως κάνουμε πάντοτε γιατί έτσι Σου αρμόζει.

Αλλά δεν Σου πρέπουν τα φτωχικά Εσένα, που χαρίζεις σε όλους ανεξαιρέτως και αδιακρίτως το πλούσιο Σου έλεος.

Δεν Σου πρέπουν τα φτωχικά Εσένα, που κάθε Μ. Σάββατο πρωί τους δέχεσαι όλους νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες, ακόμη κι εκείνους που έρχονται για το καλό και το έθιμο υπερπληρώνοντας τους ναούς και στο άκουσμα του "Πάτερ ημών" χαλάνε τον κόσμο για να στηθούν στην σειρά για να φύγουν βιαστικά πρώτοι.

Όλους μας δέχεσαι για να κοινωνήσουμε, απο το κοινό Ποτήριο της Ζωής.

Μας δέχεσαι όλους ανεξαιρέτως ακόμη και τον έφηβο εκείνο που τον φέρνει η μάνα του αγουροξυπνημένο χωρίς την θέληση του και την μωρομάνα οι οποίοι δεν πρόλαβαν καν να εκκλησιαστούν, αλλά ζητούν να Σε κοινωνήσουν την ώρα της κατάλυσης και οι ιερείς Σου προσφέρουμε τα υπολείμματα Σου, που πλουσιοπάροχα τα αυξάνεις και τους αγιάζεις κι αυτούς όπως όλους τους ανθρώπους.

Γιατί μας περιφρόνησες όμως εφέτος Χριστέ μου;

Τα σκέφτομαι όλα αυτά αυτές τις ημέρες και σ' ένα μόνο καταλήγω. Ότι Εσύ τα επέτρεψες όλα.

Κι εμείς δεν μπορούσαμε να συμπεριφερθούμε αλλιώς γιατί πράττουμε πάντα όχι όπως θέλουμε και επιθυμούμε αλλά ως Συ θέλεις.

Γιατί Εσύ ορίζεις και θα συνεχίσεις ν' ορίζεις τις ζωές μας.

Ομολογουμένως ένα διαφορετικό και πρωτόγνωρο Πάσχα είναι το φετινό, το ακούμε απ' όλες τις κατευθύνσεις.

Κι όλοι μας προτάξαμε την διασφάλιση της υγείας του αδελφού μας και μετά της δίκης μας, γι' αυτό φτάσαμε στο φετινό Πάσχα, το διαφορετικό και πρωτόγνωρο.

Δεν το θελήσαμε και ούτε το θέλουμε ποτέ να συμβεί να κατηγορηθεί η Εκκλησία για το παραμικρό, κι ας την πετροβολούν διαρκώς.

Ούτε οι χριστιανοί μας επαναστατούν κατά των επιταγών της, όπως ακούμε να λέγεται από πολλά χείλη που δεν γνωρίζουν την ποιότητα ζωής ενός χριστιανού.

Γι' αυτό και υπέμειναν με πόνο ψυχής την προσωρινή απομάκρυνση από τις ενορίες τους έπειτα απο τις υποδείξεις όλων μας.

Όμως Πάσχα, κακά τα ψέματα, δεν ζούμε και δεν νιώθουμε έξω απο το Ναό του Θεού τον Άγιο. Όσα καντήλια και ν' ανάψουμε στα σπίτια μας κι όσο κι εαν τα λιβανίζουμε.

Γιατί όσες φορές και να δούμε την ίδια ακολουθία μέσα σε μια ημέρα απο την τηλεόραση ή τις εκατοντάδες διαδικτυακές αναμεταδόσεις,

Πάσχα δεν ζούμε εάν δεν βρεθούμε κάτω απο τον Εσταυρωμένο υπό τον ήχο της πένθιμης καμπάνας να σκίζει την απόλυτη σιγή για να φιλήσουμε τα ματωμένα Του πόδια, κι Εκείνος να μας απευθύνει με πικρό παράπονο το "Λαός μου, τί εποίησά σοί, καί τί μοί ανταπέδωκας;"

Πάσχα δεν νιώθουμε εάν δεν ακούσουμε το "Ανάστα ο Θεός..." μέσα στο Ναό και δεν δούμε τα βουρκωμένα μάτια των ανθρώπων μικρών και μεγάλων με την συγκίνηση ζωγραφισμένη στο πρόσωπο τους.

Πάσχα δεν ζούμε εάν δεν ψάλλουμε απο κοινού με τους αδελφούς μας εν ενί στόματι και μιά καρδία το "Χριστός Ανέστη..." κι ας μας το ψάλλουν οι καλύτερες χορωδίες του κόσμου.

Τέτοιο Πάσχα περίεργο και διαφορετικό να μην ξανάρθει. Γιατί μια πρωτόγνωρη πικρή εμπειρία του την γευτήκαμε ήδη.

Καλή Ανάσταση και το Φώς του Αναστάντος Χριστού, κι όχι ένα οποιοδήποτε φώς όπως μας εύχονται, να μας πλημμυρίσει φωτίζοντας τις στενάχωρες και φοβισμένες καρδιές μας απο τις κάθε δυσκολίες της ζωής μας.