Του Αρχιμ. Διονυσίου Καραγιάννη στην Romfea.gr
«εφ' όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε»
H Κυριακή της Απόκρεω είναι μια ιδιαίτερη Κυριακή που μας υπενθυμίζει ο Κύριος την παραβολή της Κρίσεως της μεγάλης και επιφανής ημέρας της παρουσίας του.
Ο Θεός είναι ελεήμων και αγαθός, αλλά είναι και κριτής. Θα κρίνει τον κόσμο ο Χριστός και μας φέρνει το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα τα γεγονότα πυο θα γίνουν την ημέρα της κρίσεως.
Και είναι γεγονότα γιατί η κρίσης είναι παγκόσμιο γεγονός που αφορά τα έσχατα που είναι για όλη την κτίση και την ιστορία της ανθρωπότητας, όπως αναφέρουμε στο Σύμβολο της Πίστεως “Και πάλιν ερχόμενον με τα δόξης κρίνε ζώντας και νεκρούς. Λέγει ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς εις την Ομιλία του στην Παραβολή της Κρίσεως: “Το έλεος λοιπόν και η μακροθυμία προηγείται της θείας κρίσεως.
Πραγματικά ο Θεός, έχοντας και περιέχοντας κατ' εξοχήν όλες τις αρετές, και όντας συγχρόνως δίκαιος και ελεήμων, επειδή το έλεος δεν συμβαδίζει με την κρίσι, σύμφωνα με το γραμμένο, «να μη ευσπλαγχνισθής πτωχό κατά την κρίσι», ευλόγως ο Θεός κατένειμε το καθένα στον καιρό του· τον παρόντα καιρό τον ώρισε για την μακροθυμία, τον μέλλοντα για την ανταπόδοσι.
Γι' αυτό τα τελούμενα στην Εκκλησία η θεία χάρις διέθεσε κατά τέτοιον τρόπο, ώστε εμείς αντιλαμβανόμενοι τούτο, ότι την συγγνώμη για τα αμαρτήματα λαμβάνομε από τα εδώ συμβαίνοντα, να σπεύσωμε, όσο ζούμε ακόμη στον παρόντα βίο, να επιτύχαμε το αιώνιο έλεος και να καταστήσωμε τους εαυτούς μας αξίους της θείας φιλανθρωπίας.
Διότι εκείνη η κρίσις, η τελευταία, είναι ανηλέητος γι' αυτόν που δεν έδειξε έλεος.’’
Αν την πρώτη φορά ήλθε ταπεινός στη γη, «ἵνα σώσῃ τόν κόσμον», τώρα θα έλθει «ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ», ίνα κρίνη τον κόσμον.
Αυτός που έγινε για μας «κατάρα» πάνω στον Σταυρό, έχει κάθε δικαίωμα να μας κρίνει.
Δεύτερον θα κρίνει όχι μόνο τούς Χριστιανούς, ούτε μόνο τούς εθνικούς, όπως πίστευαν οι Εβραίοι για την κρίση του Θεού. Θα κρίνει όλους τούς ανθρώπους, χριστιανούς και μη, πιστούς και απίστους. Τρίτον βάση της κρίσεως, το κριτήριο, θα είναι η αγάπη.
Μας αναφέρει πάλι ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς: ‘’Αλλά εμείς ας επιδείξωμε έργα αγάπης προς τους αδελφούς μας εν Χριστώ, ελεώντας τους πτωχούς, επιστρέφοντας τους πλανημένους, σε όποιαν πλάνη και πτώχεια και αν είναι, δικαιώνοντας τους αδικούμενους, δυναμώνοντας τους κατάκοιτους από ασθένεια, είτε πάσχουν τούτο δια των αισθητών εχθρών και νοσημάτων είτε δια των αοράτων πονηρών πνευμάτων και των παθών της ατιμίας, επισκεπτόμενοι τους εγκαθείρκτους στη φυλακή, αλλά και ανεχόμενοι αυτούς που μας κτυπούν, και χαρίζοντας ο ένας στον άλλο όποια μομφή έχει εναντίον του, όπως και ο Χριστός μας την εχάρισε. Και γενικώς ας επιδείξωμε την μεταξύ μας αγάπη με κάθε τρόπο και με κάθε έργο και λόγο, για να επιτύχωμε την από τον Θεό αγάπη και ευλογηθούμε από αυτόν και κληρονομήσωμε την επηγγελμένη σ' εμάς και για μας ουράνια και αιώνια βασιλεία από την θεμελίωση του κόσμου’’.
Η στάση μας δηλαδή απέναντι στους συνανθρώπους μας. Ο παγκόσμιος νόμος της ανθρωπιάς, στον όποιο συναντώνται όλοι, χριστιανοί και μη.
Και όσοι γνώρισαν τον Χριστό και όσοι δεν μπόρεσαν να τον γνωρίσουν και γι' αυτό έμειναν μακριά από το Ευαγγέλιο.
Η πείνα, η δίψα, η γύμνια, η αρρώστια, η φυλακή βοούν, δεν μπορούν να μείνουν κρυφά, για να έχει το δικαίωμα να ισχυρισθεί κάποιος πώς δεν τα πρόσεξε.
Δεν μπορεί να τα αγνοήσει κανείς, χωρίς προηγουμένως να παύσει να έχει συναισθήματα ανθρώπου, αν δεν έχει τελείως εξαθλιώσει, την εικόνα του Θεού μέσα του, γι αυτό και την ημέρα εκείνη ''Βίβλοι ἀνοιγήσονται, φανερωθήσονται πράξεις, ἀνθρώπων ἐπίπροσθεν, τοῦ ἀστέκτου Βήματος'' (Στιχηρό εσπερινου).
Η αγάπη λοιπόν ρυθμίζει τα πάντα, τόσο στην παρούσα όσο και στην μέλλουσα ζωή. Ακόμα και οι πιο ευγενικές και σπουδαίες πράξεις πρέπει να έχουν κριτήριο την αγάπη για να είναι γνήσιες.
Κόλαση είναι όταν δεν αγαπάς και δεν αγαπιέσαι. Αντίθετα, όταν αγαπάς πραγματικά βρίσκεις πολλούς τρόπους να το δείξεις και εφευρίσκεις χίλιες δύο λύσεις για να ανακουφίσεις τους ενδεείς.
Μια θέση στον παράδεισο, την παίρνουμε μόνοι μας, γιατί είναι καρπός των έργων της αγάπης μας, με ταπείνωση.
Αυτά τα έργα θα παραστούν να μας καταστήσουν άξιους ενώπιον του φοβερού βήματος του Χριστού.
ΑΜΗΝ.
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ, ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΕΥΣΠΛΑΧΝΙΑΣ ΚΑΙ ΕΥΠΟΙΟΙΑΣ , ΕΠΕ, ΤΟΜΟΣ 9, ΣΕΛ 108-139