Τοῦ Ἀρχιμ. Γρηγορίου Μ. Μάζα
Εἰς τὴν μεσόγειον γῆν τῆς Τυνησίας, ὅπου παλαιὰ δόξα καὶ ἁγία σεμνότης συνυφαίνονται, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἡ ἐν Καρχηδόνι Μητρόπολις, ἠξιώθη νὰἐπιτελέσῃ τὸν κύκλον τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος τῶν Παθῶν καὶ τοῦ Ἁγίου Πάσχα καὶ νὰ ἀναβοήσῃ τὸ χαρμόσυνον «Χριστὸς Ἀνέστη» κατὰ τὰς ἁγίας ταύτας ἡμέρας, μετὰ φόβου Θεοῦ μέν, πίστεως ἀκραιφνοῦς δέ, καὶ ἀγάπης δυναμένης νὰ ὑπερβαίνῃ πάντα λόγον, ὑπὸ τὴν στοργικὴν καὶ θερμουργὸν πρόνοιαν τοῦ Σεβασμιωτάτου καὶ θεοπροβλήτου Ποιμενάρχου, τοῦ Μητροπολίτου κ. Μελετίου.
Κατὰ τὸ παρὸν ἔτος, μὲ τὴν εὐλογίαν μὲν τῶν ἁγίων ἀρχιερέων, τοῦ Βάντ, Φελεὰκ καὶ Κλοὺζ κ. Ἀνδρέου καὶ μὲ τὴν συνεργασίαν τοῦ Ποιμενάρχου Καρχηδόνος κ. Μελετίου, μὲ τὴν φιλόξενον καὶ φιλόχριστον προτροπὴν δὲ τοῦ ἐν Τύνιδι Ἐξοχωτάτου πρέσβεως τῆς Ρουμανίας, κ. Βαλεντίνου Μουντεάνου, συνήλθομεν εἰς τὴν λειτουργικὴν ταύτην σύναξιν.
Καὶ ἐγώ, ὁ ἐν Ἱερομονάχοις ἐλάχιστος Γρηγόριος, λειτουργὸς καὶ ἱερεὺς τοῦ ἱεροῦ μητροπολιτικοῦ καὶ καθεδρικοῦ ναοῦ τῆς πόλεως Κλοὺζ-Ναπόκα, μὲ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ παρευρέθην πλησίον τοῦ Σεβασμιωτάτου ἁγίου Καρθαγένης κ. Μελετίου, μεγαλύνων τὸ πανάγιον ὄνομα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐν μέσῳ τῆς μικρᾶς ταύτης ἀμπέλου τοῦ Κυρίου.
Καὶ ἂν ὀλίγοι τὸν ἀριθμόν, οὗτοι οἱπιστοὶ ἔλαμπον ὡς λύχνοι καιόμενοι ἐν σκότει, ἀναπέμποντες θερμουργὸν ἀτμίδα πίστεως καὶ φλογερὰν ἐλπίδα πρὸς τὸν Κύριον τῆς δόξης.
Ἀπὸ τῶν πρώτων μὲν ἡμερῶν τῆς ἁγίας καὶ σωτηρίου Μεγάλης Ἑβδομάδος, ὁ Σεβασμιώτατος ποιμήν, ὁ διαπρέπων τῇ πίστει καὶ ἀγαπῶν τὸν Θεὸν Μελέτιος, μιμούμενος τὸν νέον Ἀαρών, εἰσῆλθεν εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων, ἀναφέρων θυσίαν αἰνέσεως καὶ δοξολογίας εἰς τὸν Θεὸν τῶν πατέρων ἡμῶν.
Κατὰ τὰς ἱερὰς δεήσεις, ὁ θεῖος λόγος ἐκηρύττετο γλυκύτερος τοῦ μέλιτος, καὶ οἱ ἱεροὶ ὕμνοι ἀνέπεμπον ὀσμὴν πνευματικῆς εὐωδίας, ἀναβλύζοντες ἐκ ταπεινῆς καὶ καθαρᾶς καρδίας.
Ἐπετελέσθησαν μὲν αἱ ἱεραὶ ἀκολουθίαι τοῦ Νυμφίου, αἱ θεῖαι ειτουργίαι, αἱ σεπταὶ τελεταὶ τῶν Ἁγίων Παθῶν τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ, καθώς ἐν ἀρχῇ τῆς Ἐκκλησίας.
Κατὰ τὴν ἁγιωτάτην δὲ ἡμέραν τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς, ὁ Ὄρθρος τοῦ Ἐπιταφίου ἐτελέσθῃ ἐν βαθυτάτῃ κατανύξει, ὁ δὲ Ἐπιτάφιος περιεφέρετο ὑπὸ τῶν πιστῶν, φερόντων ἀκατάφλεκτα κηρία, ἅτινα ἦσαν ὡς αἶνοι καὶ δάκρυα ψυχῆς.
Ὁ δὲ Σεβασμιώτατος, ὡς ἀρχιερεὺς τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, ἄρας τὸν Ἐπιτάφιον ἐπὶ τῶν ὤμων αὐτοῦ ἐπορεύετο κυκλόθεν τοῦ ναοῦ, περιάγων σπειροειδῶς τὴν εὐωδίαν τῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ μέγα μυστήριον τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου.
Ὅτε δὲ ἐπέλαμψεν ἡ λαμπροφόρος ἡμέρα τοῦ ἁγίου Πάσχα, καὶ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης, πληρούμενος χαρᾶς καὶ τιμῶν τὸν Θεὸν διὰ δοξολογίας, ἀνεβόησε πρὸς σύμπαντα τὸν λαὸν τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη», καὶ ἐκοινώνησε πᾶσιν, τὴν χαρὰν τῆς κατὰ τοῦ θανάτου νίκης.
Ἀλλὰ τὸ μέγιστον δώρημα μὲν τῆς ἁγίας Ἑβδομάδος τῶν Παθημάτων καὶ τῆς φωτοφεροῦς Ἀναστάσεως ὑπῆρχεν αὐτὸ τοῦτο: ἡ ἀνερμήνευτος καὶ ἀπερινόητος ἀγάπη τοῦ Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου κ. Μελετίου, τοῦ φιλομονάχου, τοῦ φιλανθρώπουκαὶ θεοσεβοῦς.
Οὐχὶ ὡς ἐξουσιαστὴς καὶ δυνάστης ἐφάνη, ἀλλ’ ὡς δοῦλος ταπεινὸς καὶ πνευματικὸς πατήρ, ὁ νίπτων τοὺς πόδας τῶν πιστευόντων, ὁ ἰώμενος τὰ τραύματα τῶν συντετριμμένων, ὁ ἐνδυναμῶν τοὺς ἀθύμους, ὁ νουθετῶν καὶ παρακαλῶν.
Κατὰ τὰς ἱερὰς ταύτας ἡμέρας ὁ λόγος αὐτοῦ κατέρρεεν ὡς δρόσος Ἁερμῶνος, ἡ δὲ διδαχὴ αὐτοῦ ἔρρεεν ὡς ὕδωρ ζῶν ἀναβλύζον ἐκ πηγῆς ἀενάου, καὶ ἡ ἀγάπη αὐτοῦ ἐπερίσσευεν εἰς ἐμὲ καὶ εἰς πάντας.
Ὁ Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης, κ. Μελέτιος, μετέφερε πρὸς πάντας ἡμᾶς τοὺς Χριστιανοὺς τοὺς εὑρισκομένους ἐκεῖ, τὰς εὐχὰς καὶ εὐλογίας τοῦ Μακαριωτάτου Πάπα καὶ Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας καὶ πάσης Ἀφρικῆς, κ.κ. Θεοδώρου.
Ὁ Πατριάρχης ἡμῶν, ἔχων πάντοτε μέριμναν περὶ τοῦ ποιμνίου αὐτοῦ, φροντίζει νὰ πληροφορῆται ἐὰν ἐκκλησιάζωνται οἱ πιστοί, ἐὰν οἱ ναοὶ ἔχωσι τὰ ἀναγκαῖα διὰ τὴν τέλεσιν τῶν ἱερῶν μυστηρίων, καὶ ἐὰν αἱ ἱεραὶ ἀκολουθίαι γίνωνται κατὰ τάξιν, πρὸς δόξαν Θεοῦ.
Αὕτη γὰρ ἡ πατρικὴ φροντὶς θερμαίνει τὰς καρδίας ἡμῶν καὶ ἐνισχύει ἡμᾶς εἰς τὴν ὁμολογίαν τῆς πίστεως.
Καὶ ἐν τῷ μέσω τῆς νυκτός, ὑπὸ τὸν ἔρημον οὐρανόν, ὅτε ἐκηρύχθη ἡ Ἀνάστασις, καὶ πρὸ τῆς ἐνάρξεως τῆς θείας λειτουργίας, ὁ Ποιμενάρχης τῆς Καρχηδόνος προσήγαγεν ὡς ἀναγνώστην τὸν νεαρὸν Ματθαῖον, τὸν καταγόμενον ἐκ τῆς χώρας τοῦ Κονγκό, ὅστις ἦλθεν εἰς τὴν Τυνησίαν ἵνα διακονήσῃ πλησίον τοῦ Ποιμενάρχου αὐτῆς.
Τὸ ἀληθινὸν φῶς τοῦ Χριστοῦ ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις πάντων, καὶ ἐγένοντο πάντες ὡς φωστῶνες ἀστέρες τῆς Ἐκκλησίας. Εὐχόμεθα δὲ ὅπως ἡ νέα αὕτη ἀρχὴ τοῦ φερέλπιδος νέου, Ματθαίου γένηται πρὸς δόξαν Θεοῦ καὶ εἰς βοήθειαν τῶν ἐν τῇ χώρᾳ ἐκείνῃ Χριστιανῶν.
Οἱ ἐν Τυνησίᾳ πιστοί, ἐκ γένους ἱεροῦ καὶ ἐκ χωρῶν ἐχουσῶν ὀρθόδοξον κληρονομίαν, ὧν οἱ πλείονες κατάγονται ἐκ τῆς Ἑλλάδος καὶ ἄλλων ὀρθοδόξων ἐθνῶν, ὅπου ἡ πίστις ἐκείνη καὶ ἡ παράδοσις εἶναι βαθύρριζοι, ὀλίγοι μὲν τὸν ἀριθμόν, ἀλλὰ ἰσχυροὶ τῇ πίστει, προσῆλθον ἐν χαρᾷ εἰς τὰς ἱερὰς ἀκολουθίας, προσκυνοῦντες τὸν Σταυρὸν καὶ τὸν θάνατον καὶ τὴν ἔνδοξον Ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ, μεταλαμβάνοντες τοῦ μυστικοῦ δείπνου τῆς χάριτος καὶ προσδοκῶντες ἐλπίδι ἀσφαλεῖ τὴν δόξαν τῆς αἰωνίου ζωῆς.
Πνευματικὸν δὲ αὐτῶν κέντρον τυγχάνει ὁ Ἱερὸς Καθεδρικὸς Ναὸς τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, ὅστις εἶναι καὶ στερεὸς οἶκος τῆς ἐν Τύνιδι Ἑλληνικῆς Κοινότητος.
Ἡ δὲ Κοινότης αὕτη, ὑπὸ τὴν πατρικὴν σκέπην τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Μελετίου, διασώζει ἀσφαλῶς τὴν παρακαταθήκην τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, περιέχουσα τὸν ἀμέριστον καὶ ἀφράστως ἀναλάμποντα θησαυρὸν τῆς πίστεως, ὅστις φωτίζει καὶ ἀνακαινίζει τὰς καρδίας τῶν πιστευόντων.
Καὶ ὁ Μητροπολίτης Μελέτιος, τῇ φιλοστόργῳ καρδίᾳ, πάντας δέχεται, ἀδιακρίτως ἐθνῶν, καὶ φροντίζει ὥστε ἕκαστος νὰ ἀκούῃ μικρὸν μέρος τῶν ἀκολουθιῶν εἰς τὴν ἑαυτοῦ γλῶσσαν. Διὰ τοῦτο καὶ ἐν τῇ ἐσχατιᾷ τῆς γῆς ταύτης, ἐπληρώθη ὁ λόγος τοῦ Κυρίου ἡμῶν: «Ὅπου γὰρ δύο ἢ τρεῖς συνάγονται εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσω αὐτῶν».
Ἐν μὲν ταῖς ἡμετέραις πατρίσιν, ὅπου ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι παροῦσα καὶ ἐπιτελοῦνται πλεῖστα τῶν ἀγαθῶν, ἡ πίστις φαίνεται ὡς ἰδία τις κτῆσις. Ἐν δὲ ταῖς τοιαύταις μητροπόλεσι, ὅπου ἐπιδεινοῦται ἡ ἔνδεια καὶ ἡ σπανιότις τῶν ὑλικῶν εὐποριῶν, ἡ πίστις ἐπιδεικνύεται τὴν ἀληθινὴν αὐτῆς δύναμιν.
Ἐν τούτοις γὰρ ὁρῶμεν τὴν ἀκραιφνῆ πίστιν, τὴν γνησίαν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ, ἐν μέσῳ θλίψεων καὶ ἐν ἐσχάτῃ πενίᾳ.
Ἡ δὲ ἐμὴ ταπεινὴ μαρτυρία, οὐδὲν ἄλλο ἐπιθυμεῖ παρὰ νὰ ἐνισχύσῃ τὴν ὀρθόδοξον πίστιν ἐν τῇ χώρᾳ ἐκείνῃ, ἵνα πάντες ἐπιγνῶσι τὴν ἀλήθειαν καὶ σωθῶσι.
Ἐκ τούτων τῶν τελεσθέντων ἐν Καρχηδόνι καὶ ἐκτεθέντων διὰ τοῦ ταπεινοῦ λόγου ἡμῶν, ὧν ἐγὼ ὁ ἴδιος ὑπῆρξα αὐτόπτης μάρτυς, καθίσταται δῆλον, ἡ δύναμις τῆς πίστεως καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ ἀληθινοῦ Ποιμένος, τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μελετίου.
Εὐχόμεθα, οὖν αὐτῷ βαθυσεβάστως, ἔτη πολλὰ καὶ εὐλογημένα καὶ ἀκαταπόνητον πνευματικὴν δύναμιν παρὰ Τοῦ ἐκ νεκρῶν Ἀναστάντος Χριστοῦ, διὰ τὸ ποιμαίνειν τὴν λογικὴν ταύτην ποίμνην τῆς ἐν Καρχηδόνι Ἱερᾶς Μητροπόλεως, Ἐπαρχίας τοῦ ἐν Ἀλεξανδρείᾳ Πατριαρχείου.
Εἰς τοὺς δὲ ἐν Τυνησίᾳ εὐσεβεῖς Χριστιανούς, τοὺς τηροῦντας τὴν ὀρθόδοξον πίστιν ἐν μέσῳ ποικίλων περιστάσεων, εὐχόμεθα ἀδελφοποθήτως, ἀνδρείαν καρδίαν καὶ βεβαίαν ἐλπίδα εἰς τὸν Ἀναστάντα Κύριον τῆς δόξης.
Ὁ Θεὸς τῆς ἀγάπης καὶ τῆς εἰρήνης εἴθε, νὰ εἶναι μεθ’ ὑμῶν ἐνισχύων ἐν παντὶ ἔργῳ ἀγαθῷ.
Χριστὸς ἀνέστη!
Ἀληθῶς ἀνέστη!
