Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κατάγκας κ. Μελετίου
Με τις ευχές του Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας και Πάσης Αφρικής, κ. κ. Θεοδώρου Β', κάθε χρόνο πραγματοποιείται το Ιερατικό μας Σεμινάριο και βλέπω να καταφθάνουν κατάκοποι και ταλαιπωρημένοι από το ταξίδι τριών και τεσσάρων ημερών οι Ιερείς μας.
Το μυαλό μου τρέχει αμέσως στο ωραίο τροπάριο "Απόστολοι εκ περάτων συναρθροισθέντες ενθάδε", για να συμμετέχουν στο πλέον εδώ και είκοσι πέντε χρόνια Ιερατικό Σχολείο.
Πολλά διδάσκομαι και εμπνέομαι από το γενναίο φρόνημά τους. Έρχονται και ανεφοδιάζονται πνευματικά, γεμίζουν τις μπαταρίες τους όπως μας έλεγε ο ηγαπημένος σύγχρονος άγιός μας, ο Αγιορείτης π. Παΐσιος.
Το έργο των Ιερέων μας είναι αρκετά δύσκολο, γιατί έχουν να αντιμετωπίσουν πολλές δυσκολίες και προβλήματα που κουβαλούν από τους προγόνους τους που δύσκολα φεύγουν και ούτε ξεριζώνονται από την μία ημέρα στην άλλη. Όταν βρίσκουν ευκαιρία έρχονται και μου αραδιάζουν τους καημούς τους και αναζητούν βοήθεια, μα προπάντων τις προσευχές μας.
Πολλοί έρχονται μετά το δωδεκάμηνο που μεσολαβεί με αναπτερωμένο το ηθικό τους. Άλλοτε έρχονται με βεβαρημένη την καρδιά τους και σηκώνουν τα χέρια τους, Εδώ χρειάζεται ο θείος φωτισμός για να συμβουλέψουμε και ενθαρρύνουμε τους μελαμψούς λευΐτας, γιατί δεν είναι εύκολο πράγμα όταν είσαι άμοιρος από συνήθειες άγνωστες για μας, να εργασθείς σε νέα δεδομένα.
Παρακολουθούσα ένα διαδικτυακό ποιμαντικό μάθημα ενός Έλληνα κληρικού – καθηγητού, που χωρίς να προηγηθεί ουδεμία συζήτηση και ενημέρωση με τους κληρικούς μας, τους παρότρυνε πως να χειρίζονται τα απασχολούντα θέματά τους με πολλή σοφία και διάκριση. Να γιατί είναι απαραίτητη η συνεργασία μας με την αρχαία Ορθόδοξη Εκκλησία μας και πόσα δεν αποκομίζουμε από αυτήν την αλληλοκατανόηση και συνεργασία!
Αυτή την χρονιά και μετά από πολλά ετήσια μαθήματα, φανερώθηκαν ταπεινά και αθόρυβα πολλοί εργάτες του Αμπελώνος του Κυρίου.
Φέτος, εορτάζουμε τα πενήντα χρόνια παρουσίας της Ελληνο – Ορθοδόξου Εκκλησίας στο Κονγκό, όταν ο μακαριστός άγιος καθ' όλα Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος, το 1973, ήρθε δια μέσω της Κασένγκα στο Λουμπουμπάσι και κατόπιν στο Κολουέζι, για να καταλήξη στην Κανάνγκα, προσφέροντας λόγο αληθινό και άγιο, που οι άνθρωποι ξεκόβουν το παλαιό άνθρωπο και τον προσαρτίζουν στην αγία μας Εκκλησία, για να φωτισθεί και να αγιασθεί, γιατί αλλού δεν πρόκειται να βρει τέτοιες άγιες προϋποθέσεις για τον αγιασμό του.
Εργαστήκαμε ημέρες πολλές μέχρι να καταλήξουμε στις ημέρες των 50 χρόνων εορτασμού της Ορθοδόξου Εκκλησίας στο Κονγκό. Ο ευλογημένος Αρχιερατικός μας, Πρωτ. π. Θεόφιλος Κατάνγκ, έγινε πηγή έμπνευσης για όλους μας, με το να εισηγείται χίλια δύο θέματα που αγγίζουν τις ψυχές των νέων ορθοδόξων Αφρικανών αδελφών μας.
Έτσι, την Κυριακή, 23/7/2023, ζήσαμε ουράνιες στιγμές με βαθειά συγκίνησι και ευγνωμοσύνη άπειρη προς τον Πανάγαθο Θεό. Στη δοξολογία , χειροθετήσαμε τρεις νέους υποδιακόνους και άλλους τρεις πριν μία εβδομάδα, και την ημέρα αυτή επιλέξαμε τον υποδιάκονο και καθηγητή Αυγουστίνο, να γίνει διάκονος για να υπηρετήση το ιερό σώμα της Εκκλησίας μας. Ο λόγος του γραμμένος με πολύ χάρη.
Όταν απεκάλυψε πως μικρός 8 ετών τον βάφτισε ο μακαριστός παπά – Κοσμάς, στην μακρινή Κανιάμα, έβαλε τα κλάματα, και συγκίνησε όλο το εκκλησίασμα, όπου ο Ναός ήταν κατάμεστος μέσα και έξω, αλλά και αφουγκραζόντουσαν το μυστήριο της χειροτονίας του. Οι κόποι και οι ιδρώτες του μακαριστού οσιακού μας παπά – Κοσμά, καρποφόρησαν και καρποφορούν συνέχεια με παρόμοια περιστατικά.
Ακολούθησε λειτανία με όλο τον κλήρο και εν τω μέσω αυτών να προΐσταται ο ταπεινός Επίσκοπός τους, με εκατό και πλέον κληρικούς, ντυμένοι όλοι στα λευκα ταπεινά άμφιά τους, να συμμετέχει πλήθος πιστών όλων των ηλικιών, να χτυπούν χαρμόσυνα οι καμπάνες του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Νικολάου, με το πλέον σημαντικό να λειτανεύονται οι δύο προαναφερόμενοι άγιοι και ο Επίσκοπος να ευλογεί ταπεινά τον ωραίο αυτόν λαό.
Επιστρέφοντας, κυκλώνοντας τον Άγιο Γεώργιο, σταματήσαμε εμπρός στον τάφο του οσίου Κοσμά του Γρηγοριάτου και αναπέμψαμε δέηση ικετευτική προς τον Πανάγαθο Θεό, να αναπαύει την ψυχή του δούλου Του και όλων των προηγηθέντων κεκοπιακότων Ελλήνων αδελφών μας, αλλά και αρκετών αξίων λευϊτών ιθαγενών Ιερέων, για να καταλήξουμε στο Ναό του Αγίου Νικολάου, όπου οι Ιερείς ύψωσαν τις δύο ιερές εικόνες και όλο το πλήθος των πιστών να σκύβει να περάσει και να λάβει την χάρη των αγίων.
