Ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Ναϊρόμπης κ.Μακάριος συνεχίζοντας τις συνηθισμένες περιοδείες του και συγκεκριμένα ενώ προγραμμάτιζε να επισκεφτεί την κοινότητα των Ορθόδοξων στους Μασάι, είχε ένα απροσδόκητο και σοβαρό ατύχημα.
Ενώ το αυτοκίνητο που μετέφερε τον Σεβασμιότατο βρισκόταν στην κανονική πλευρά του δρόμου και ο οδηγός του Σεβασμιότατου έπρεπε να στρίψει για να μπει στο καθορισμένο δρόμο προς την περιοχή των Μασάι, ένα άλλο αυτοκίνητο με ιλιγγιώδη ταχύτητα ήρθε και χτύπησε το μικρό φορτηγό της ιεραποστολής, όπου επέβαινε ο Σεβασμιότατος.
Ήταν πολύ φυσικό το χτύπημα να ρίξει το αυτοκίνητο του στον παρακείμενο γκρεμό και να βρεθεί το αυτοκίνητο στην αντίθετη πλευρά. Ω του θαύματος!
Τόσο ο Σεβασμιότατος όσο και οι υπόλοιποι δεν τραυματίστηκαν και βγήκαν σώοι και αβλαβείς.
Πόσο πράγματι συνειδητοποιούμε ότι στην πορεία μας δεν είμαστε μόνοι μας, αλλά έχουμε πάντοτε συνοδοιπόρο και συνεπιβάτη μας τον ίδιο τον Χριστό. Ας είναι ευλογημένο το όνομα του.
Μεταφέρω πιο κάτω τις σκέψεις μου έτσι όπως τις κατέγραψα εκείνο το πρωινό πριν το ατύχημα:
Αχ, αυτός ο θάνατος που μόνο τον φοβόμαστε και δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε ή να πιστέψουμε. Ευτυχώς που υπάρχουν τόσα ζωντανά παραδείγματα που μας πείθουν και μας επιβεβαιώνουν χωρίς να χρειάζεται να υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία.
Η ωραία παραβολή του πλούσιου και του Λαζάρου πρέπει να μας προβληματίσει αφού μας δίνει ένα ζωντανό παράδειγμα. Δυο άνθρωποι, δυο ζωές διαφορετικές. Και οι δυο είχαν μία ξεχωριστή εμπειρία στη ζωή τους.
Ο ένας πλούσιος με όλες τις ανέσεις του ζει στο δικό του κόσμο διασκεδάζοντας και γευόμενος όλες τις απολαύσεις που έβγαιναν μέσα από τα πλούτη του, ενώ στην τελείως αντίθετη πλευρά βρισκόταν ο φτωχός που στερείτο των πάντων, εγκαταλελειμμένος, περιφρονημένος και σωστό μαρτύριο η ζωή του από την φτώχια και την στέρηση.
Να όμως που έρχεται η ώρα και οι δυο απέθαναν. Πρώτα ο φτωχός Λάζαρος και αργότερα ο πλούσιος των δεξιώσεων και των κοσμικών απολαύσεων.
Και τι απέγινε; Που πήγαν οι δυο τους; Ποιος τώρα γευόταν τα καλά του παραδείσου και τις ευλογίες του Θεού;
Φυσικά ο φτωχός Λάζαρος. Ενώ ο πλούσιος βρισκόταν στην κατάσταση της απληστίας και της φρικτής δίκης που τον καταδίκασε και τον συνέτριψε κυριολεκτικά.
“Αδελφέ, ευτρεπίζω (ετοιμάζω) προς την πορείαν εκείνην” (Άγιος Εφραίμ ο Σύρος). Μένει κανείς έκπληκτος λοιπόν σε αυτό το μυστήριο της ζωής που πραγματοποιείται χωρίς καμία προειδοποίηση ή προετοιμασία για αυτό το γεγονός αν και δεν πρέπει να μας τρομάζει και να δημιουργεί μέσα μας φόβο και ανησυχία. Είναι μία φυσιολογική κατάσταση.
Για αυτό πρέπει να την περιμένουμε και να είμαστε έτοιμοι αφού στην πραγματικότητα μας ανοίγει τον δρόμο προς την αιωνιότητα.
Και αυτό το ξαφνικό μας ταξίδι δεν πρέπει να μας δημιουργεί στεναχώρια και ακόμα σκληρότητα εσωτερική γιατί μας τραβούν τα εγκόσμια και οι πρόσκαιρες απολαύσεις.
Πρέπει να ευχαριστούμε τον Θεό για την ώρα αυτή του θανάτου και να του χρωστούμε ευγνωμοσύνη και να είμαστε σε θέση να αναγνωρίζουμε αυτή του την πράξη σαν ευεργεσία.
Είναι γεγονός ότι μιας πιάνει αυτός ο αδικαιολόγητος φόβος γιατί μας παρασύρει το κοσμικό πνεύμα μέσα στο οποίο ζούμε και κινούμεθα. Νομίζουμε ότι κατακτήσαμε τα πάντα, είμαστε κυρίαρχοι και δεν θέλουμε να αποχωριστούμε αυτή την ματαιότητα και την ψευτιά του κόσμου αυτού που ζούμε.
Και φυσικά αυτό συμβαίνει αφού είμαστε ήδη παραδομένοι στο θέλημα του διαβόλου που είναι αρχηγός και εμπνευστής της κάθε υλιστικής ιδεολογίας και πράξης.
Φοβερή η στιγμή εκείνη κατά την οποία ο καθένας από εμάς θα παρασυρθεί και θα ενταχθεί στην στρατιά εκείνη του διαβόλου. Μέσα λοιπόν σε αυτή την τραγική κατάσταση αν βρεθούμε με τις υποδείξεις του διαβόλου, είμαστε αποκλεισμένοι και παραδομένοι στην δική του ζωή.
Αλλά μόνο αν παραμείνουμε σ’αυτήν την θλιβερή κατάσταση με τον φόβο δήθεν του θανάτου, που με αυτόν τον φόβο στερούμεθα μιας πραγματικότητας τόσο σημαντικής και ενισχυτικής για την αληθινή μας πορεία και εξέλιξη.
Πρέπει, λοιπόν, από τώρα να αγωνιστούμε ώστε να αποβάλλουμε αυτόν τον φόβο που μας διακατέχει, ότι ο θάνατος είναι συγκλονιστικό γεγονός το οποίο τελικά αντί να μας χαροποιεί, μας δημιουργεί κατάθλιψη και απογοήτευση.
Ενώ στην πραγματικότητα μας στηρίζει στην πνευματική μας άνοδο από την στιγμή που θα τον αποδεχθούμε ότι έρχεται, να είναι δίπλα μας, κοντά μας, μέσα μας, τότε ακριβώς τούτο θα μας ωφελήσει γιατί θα σταματήσουμε να είμαστε υπόδουλοι στις ορέξεις και στις κακές επιθυμίες, στα πάθη μας τα σαρκικά.
Με άλλα λόγια θα αντιληφθούμε ότι δεν πρέπει να αμαρτάνουμε γιατί παραβιάζουμε και θάπτουμε θανάσιμα το σχέδιο του θεού που δεν είναι άλλο από την σωτηρία της ψυχής μας.
