Του Σεβ. Μητροπολίτη Ναϊρόμπης κ. Μακαρίου | Romfea.gr
Ο ιός και η πείνα συνεχίζεται
Οι καιροί που περνούμε όλο αυτό το διάστημα μάς έχουν μεταφέρει σε άλλους κόσμους, ιδιαίτερα εμάς που ζούμε στη Μαύρη Ήπειρο της Αφρικής.
Ο κορωνοϊός έχει μεταφέρει μηνύματα, φόβου και τρόμου, απαισιοδοξίας και το νόημα του πόνου έχει κυριολεκτικά επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τους γύρω μας αλλά και γενικότερα σ’ όλη την επικράτεια της Κένυας, όπου ζούμε και κινούμαστε.
Για να μπορέσει κανείς να μπει μέσα στο πνεύμα αυτό της αδικίας και της ταλαιπωρίας των φτωχών ανθρώπων πρέπει να ζήσει μαζί τους και να συμπάσχει, να γίνει άμεσο μέλος της κατάστασης αυτής που είναι πρωτοφανής και προσβάλλει την αξιοπρέπεια του ανθρώπινου προσώπου, όσο κι αν θέλουμε να είμαστε επιεικείς με τις κρίσεις μας η παρούσα πανδημία δεν είναι φυσιολογική αλλά προέρχεται από μια σπείρα κακοποιών και ανεύθυνων κυριάρχων που θέλουν να καθυποτάξουν τον φτωχό και ανυπεράσπιστο άνθρωπο για να επιβάλλουν σατανικά σχέδια, ώστε να εξαλείψουν ότι σχετίζεται με το θείο θέλημα και τον Δημιουργό μας.
Είναι Αυτός ο Θεός της άκρας αγάπης και μακροθυμίας που στήριξε και στηρίζει όλο το δημιούργημά Του τον άνθρωπο και όλα τα φυσικά φαινόμενα και δημιουργήματά Του που τελικά τα θέλει να έλθουν κοντά Του, να τα αγιάσει και να τα αγκαλιάσει πατρικά, να διαλύσει τον πόνο και τη στέρηση και να κυριαρχήσει μέσα στους ανθρώπους η άκρα του Θεού συγκατάβαση και μακροθυμία, για να μπορέσει τελικά να ενωθεί με τον Θεό και να ζει έντονα και να έχει αυτή την εμπειρία της άμεσης επικοινωνίας και ένωσης με τον Θεό.
Με αυτό, τελικά, αποδεικνύεται ότι ο δρόμος της άμεσης επικοινωνίας και ένωσης με τον Θεό οδηγεί τον άνθρωπο στη θέωση που καμιά δύναμη εξωτερική δεν μπορεί να επέμβει και να απογοητεύσει τον άνθρωπο όσο κι αν αυτός ο «τεχνητός» ιός και η πείνα τον ταλαιπωρούν και τον βασανίζουν.
Έτσι, εμείς εδώ ως Ορθόδοξη Εκκλησία ζούμε τον πόνο και μαζί με τους συμπάσχοντες αδελφούς μας δεν τους εγκαταλείπουμε μέρα και νύχτα, κάτω από αντίξοες συνθήκες, βλέπουμε το χέρι του Θεού να μας ευλογεί και καθοδηγεί γι’ αυτό και δεν φοβούμαστε να είμαστε στην πρώτη γραμμή, για να στηρίξουμε όσο μας επιτρέπουν οι σωματικές και ψυχικές μας δυνάμεις να καταλύσουμε το κράτος της τρομοκρατικής εκστρατείας που επιβάλλουν με πάθος οι κοσμικές δυνάμεις του σκότους και της μισαλλοδοξίας στους φτωχούς και ανυπεράσπιστους λαούς της υφηλίου.
Ίσως, στο τέλος μέσα απ’ αυτή τη συνεχιζόμενη κατάσταση να αντιληφθούμε ότι πρέπει να αναθεωρήσουμε και να επαναπροσανατολίσουμε τους εαυτούς μας για ένα καινούριο ξεκίνημα με περισσότερη μετάνοια και αυτοπεποίθηση ότι η μοναδική οδός σωτηρίας μας είναι ο Χριστός και όχι η εκκοσμίκευση, η πολυτέλεια και η εγωιστική αυτοπροβολή μας.
Ίσως η κατάσταση αυτή να μας βοηθήσει να αντιληφθούμε καλύτερα ότι δίπλα μας υπάρχει ο πάσχων πλησίον μας, που είναι και αυτός εικόνα του Θεού, είναι ο συνάνθρωπός μας που υποφέρει και πάσχει και να του δώσουμε ελπίδα και το πνεύμα του Θεού και μέσα από τον δικό του τον πόνο θα αισθανθούμε καλύτερα την αποστολή μας για τον συνάνθρωπο μας που πάσχει και ταλαιπωρείται.
Στον 21ο αιώνα λαμβάνουμε απαράδεκτα μηνύματα όπως «έχω να φάω τρεις μέρες, πεθαίνω» και σκέφτομαι «Θεέ μου, είναι δυνατόν να εγκαταλείψω τον χώρο αυτό της διακονίας μου και να πάω για διακοπές; Κύριε, ελέησον!!!»
Ναι, πονούμε για την παρούσα κρίσιμη κατάσταση γι’ αυτό και βρισκόμαστε, κυριολεκτικά, κάτω από μη ανθρώπινες συνθήκες, να συμπορευόμαστε και να συμπάσχουμε μαζί τους, για να γνωρίσουμε καλύτερα τους εαυτούς μας και τον αληθινό προορισμό μας.
Χαρακτηριστικά, μεταφέρω του λόγους του Αγίου αββά Ισαάκ: «Η καρδιά που ελεεί, είναι καρδιά που φλέγεται για χάρη όλης της κτίσεως· δηλαδή για χάρη των ανθρώπων και των πιστών και των ζώων και των κακών πνευμάτων και για κάθε κτίσμα. Αυτά, επειδή τα φέρνουμε στον νου μας και τα βλέπουμε, ρέουν δάκρυα από τα μάτια και επειδή νιώθουμε συμπόνοια και έλεος προς αυτά, η καρδιά του ελεήμονος γίνεται μικρή και δεν μπορεί να υποφέρει ή να ακούσει κάποιο κακό ή λυπηρό γεγονός που συνέβη στην κτίση. Γι’ αυτόν τον λόγο και υπέρ των αλόγων ζωντανών και υπέρ των εχθρών της αλήθειας, ο ελεήμων προσεύχεται όλη την ώρα με δάκρυα, για να φυλάξει αυτούς ο Θεός και να τους ελεήσει · επίσης προσεύχεται και για τα ερπετά, εξαιτίας της πολλής ελεημοσύνης του, η οποία κινείται στην καρδιά του χωρίς μέτρο» (Λόγος πα΄)
Αυτά ζούμε ακριβώς αυτό τον καιρό. Μόνο ο Θεός γνωρίζει πώς και πού πορευόμεθα. Είναι χειμώνας εδώ, κρύο, με βροχές και αστραπές και διασχίζουμε την Κένυα μέσα από αντίξοες συνθήκες και με πόνο βαθύ δεν υποκύπτουμε στους πειρασμούς για να εγκαταλείψουμε αυτή την εκστρατεία αγάπης προς τους πάσχοντες αδελφούς μας.
Ναι, υποφέρουμε, γιατί δεν λογαριάζουμε τον χρόνο και τον κίνδυνο που μας παραμονεύουν. Θα τρέξουμε παντού κι ας κινδυνέψουμε αυτή ακόμα τη ζωή μας.
Όσο κι αν υποφέρουμε, όσο κι αν υπάρχει η αίσθηση ότι εδώ που βρισκόμαστε και φθάσαμε είναι το τέλος του κόσμου, στο πουθενά, μα είναι ανθρωπίνως αδιανόητο κι όμως ο Θεός της μεγάλης αγάπης και ευσπλαχνίας μάς έσωσε.
Κάποια στιγμή ξεχείλισαν οι ποταμοί, το αυτοκίνητό μας εγκλωβίστηκε μέσα στη λάσπη, ήμαστε στο πουθενά και αφού μας απεγκλώβισαν, τελικά αναγκάστηκα να καθίσω στη μοτοσικλέτα για να μεταφερθώ σε ασφαλές μέρος, μήπως παρασυρθώ κι εγώ.
Τέτοιες σκηνές δεν ζήσαμε ποτέ μας αλλά στο τέλος ο Θεός της αγάπης μάς έσωσε.
Η αποστολή μας συνεχίστηκε. Φθάσαμε σ’ ένα υποτιθέμενο ναό καμωμένο από λάσπη. Μπήκαμε μέσα.
Όλων τα βλέμματα στράφηκαν κατευθείαν με παράκληση «πεινούμε, κάντε κάτι». Δεν υπήρχε άλλη επιλογή.
Βλέπουμε νέα πρόσωπα όλων αυτών των ταλαιπωρημένων και αδικημένων αδελφών μας έναν Χριστό Θεό σταυρωμένο, περιφρονημένο, ταπεινωμένο, πονεμένο, στερημένο των πάντων, πληγωμένο με δάκρυα, να ικετεύει και να παρακαλεί… Δεν ήταν δυνατό να τον εγκαταλείψουμε.
Δεν ήταν δυνατό. Έπρεπε πάση θυσία να Τον στηρίξουμε και να τον φέρουμε μέσα μας, κοντά μας, δίπλα μας.
Η αδικημένη αυτή μορφή έπαθε για μας. Ήταν πάντα μαζί μας και μέσα μας. Μας ενίσχυσε όσο κι αν υπέφερε, όσο κι αν οι άνθρωποι Τον αδίκησαν και Τον καταδίκασαν.
Εκείνος είναι κοντά μας και μας ενισχύει, μας αγκαλιάζει και μας ψιθυρίζει.
Είμαι εδώ, συμμετέχω μαζί σας στην πείνα και στην αδικία που οι κοσμικοί άρχοντες και δυνατοί του κόσμου τούτου σάς πληγώνουν και σας τραυματίζουν ψυχικά και σωματικά.
Μας επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά ότι ο σταυρός μας είναι βαρύς κι αν είναι θα τον σηκώσουμε, θα τον κουβαλάμε, όσο κι αν υποφέρουμε, όσα δάκρυα και να χύσουμε, η αθανασία μάς περιμένει, αφού συμμετέχεις τον πόνο μας ο ίδιος ο αρχηγός της ανάστασης και της δικαίωσης, ο Θεός της άκρας ταπείνωσης.
«Ο ληστής βρέθηκε στον σταυρό δεμένος κι όμως ο σταυρός δεν τον εμπόδισε να προσευχηθεί και να ανοίξει με την προσευχή του εκείνη τον παράδεισο (Ι. Χρυσόστομος).
Μέσα, λοιπόν, σ’ αυτή την ακαταστασία και την ταλαιπωρία μας καταλήξαμε μαζί με τους πάσχοντες αδελφούς μας, στα εγκαίνια ενός νέου θυσιαστηρίου στο πουθενά, εκεί που πορευόμαστε, αφού όλα τα συγκεφαλαιώνει η θεία λατρεία και με την άμεση επέμβαση και παρουσία του Θεού όλοι συμπορεύονται με μια καταπληκτική θεϊκή παρέμβαση και σμίγουν και γίνεται έτσι μια υπέροχη, υπερβατική μεταμόρφωση και τελικά η Βασιλεία Του διακονεί και επισκοπεί εκ του ουρανού το θαυμαστό αυτό οικοδόμημα της αιώνιας ζωής.
Μέσα στον Χριστό αυτή η αιωνιότητα μεταφέρει στους ταλαιπωρημένους και, στην προκειμένη περίπτωση τους πεινασμένους, τη Βασιλεία Του και δι’ αυτής την ελπίδα της σωτηρίας και της δικής τους Ανάστασης. Χριστός Ανέστη!
ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ: