Logo
Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. Τρίτη, 30 Απριλίου 2019

pasxa kenia 83

Του Σεβ. Μητροπολίτη Ναϊρόμπης κ. Μακαρίου


''Κάποιος κάθεται στη σκιά ενός «δέντρου», επειδή κάποιος φύτεψε ένα «δέντρο» πριν αρκετά χρόνια! Σ’ ευχαριστούμε που φύτεψες πολλά «δέντρα» εδώ στην Κένυα, για να απολαμβάνουν τη σκιά τους''

Με αυτά τα τόσο συγκλονιστικά λόγια ένας από τους παλιούς μου μαθητές έγραψε το πιο πάνω μήνυμα με την ευκαιρία που συμπλήρωσα τα 74 μου χρόνια.

Καταλαβαίνει κανείς πόσο σημαντικό είναι το γεγονός ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία εδώ στην Κένυα συνέβαλε και συμβάλλει μέχρι σήμερα να κτίζει σχολεία για τη μόρφωση των Κενυατών όλων των ηλικιών.

Σημείωσα ήδη σε παλαιότερες αναφορές μου από επισκέψεις μου στα σχολεία τα οποία είναι πρότυπα και που ανήκουν σ’ αυτή την προσπάθεια της Ορθόδοξης Εκκλησίας του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής για εκπαιδευτική και ουσιαστική ακαδημαϊκή συμβολή σ’ αυτό τον τομέα που λέγεται παιδεία.

Όσο περνά ο χρόνος και τα σχολεία αυτά μαρτυρούν την προσφορά και την ανιδιοτελή παρουσία εκπαιδευτικών ιδρυμάτων σ’ όλη την επικράτεια της Κένυας, ιδιαίτερα στις ξεχασμένες και απομακρυσμένες περιοχές, τόσο οι άνθρωποι που μπόρεσαν να πάρουν μια σχετική μόρφωση όσο και το ευρύ κοινό αναγνωρίζουν έντονα τη συμβολή μας στα γράμματα και γενικά στην ακαδημαϊκή κατάρτιση.

Σε κάθε γωνιά της πολύπαθης αυτής χώρας υψώνεται περήφανα ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα –οχύρωμα- πάντα δίπλα να έχει και μια ορθόδοξη εκκλησία που επιμαρτυρεί πόσο σημαντική είναι η παιδεία όταν σχετίζεται με την εκκλησιαστική και βαθιά θρησκευτική.

Αυτό το σημείωμα μιλά από μόνο του και εκείνος που το έγραψε εκπροσωπεί πολλές γενιές νέων που μπόρεσαν και πέρασαν από τα δικά μας εκπαιδευτικά ιδρύματα, όπου η παιδεία μας, όπως ήδη αναφέραμε, συνδυάζεται πάντα με την αναντικατάστατη ορθόδοξη παιδεία.

Γι’ αυτό σήμερα τόσοι νέοι απολαμβάνουν τον πλούτο που αποκόμισαν φοιτώντας στα δικά μας σχολεία. Όσα και να γράψει κανείς για αυτή την πορεία των νέων μας που δεν ήξεραν ποιο ήταν το μέλλον τους, το αύριο ήταν άγνωστο και ίσως να αισθανόντουσαν μια ανασφάλεια, είναι λίγα.

Να όμως που την αγωνία τους αυτή και το άγνωστο αύριο ήλθε η Εκκλησία μας και άνοιξε τις πόρτες της. Δέχτηκε να φυτέψει πολλά «δέντρα» όπου στο τέλος βρήκαν «σκιά» τόσοι πολλοί που τους αξίζει και δεν έχουν τα οικονομικά μέσα για να σπουδάσουν.

Τις μέρες αυτές όπως και τις άλλες οι εκπλήξεις συνεχίζονται πάντα με απώτερο σκοπό τη δυναμική και έντονη παρουσία του Θεού μέσα από τα γεγονότα ότι η Εκκλησία μας εδώ στον χώρο της μαρτυρικής γης της Αφρικής διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην πνευματική ανάπτυξη των ανθρώπων που πίστεψαν στον Χριστό και ασπάστηκαν, χωρίς καμιά υστεροβουλία, την Ορθοδοξία.

Εδώ στο κέντρο της Πατριαρχικής μας Σχολής αλλά και στον Καθεδρικό ναό των Αγίων Αναργύρων οι ιεροσπουδαστές μας έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους και με τις αγγελικές τους φωνές εμπλούτισαν την ατμόσφαιρα των ημερών αυτών, δίνοντας περισσότερα μηνύματα ελπίδας και ζωής στους ανθρώπους.

Αλλά και οι γυναίκες – οι μητέρες –, όπως τις αποκαλούν, με την επίσης ζωντανή και δυναμική τους συμμετοχή στις διάφορες ακολουθίες μας δίδαξαν πολλά και μας ενίσχυσαν.

Για τις απομακρυσμένες και ξεχασμένες περιοχές όπου τελέσαμε τις ιερές ακολουθίες, κυριολεκτικά, μέσα σε λασποκαλύβες στο πουθενά και εδώ η βαθιά πίστη και αφοσίωση και η ευσέβεια των ανθρώπων μάς έδωσαν παραδείγματα αγάπης και σεβασμού ταυτόχρονα βαθιάς πίστης και επιμονής προς τα ανεκτίμητα μηνύματα της Ορθοδοξίας μας.

Οι ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας όπως ήδη τονίσαμε έδωσαν αισιόδοξα μηνύματα. Αναφέρω ιδιαίτερα τη Μεγάλη Τετάρτη όταν επισκέφθηκα διάφορες ενορίες αλλά και σπίτια αφού οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να έλθουν προσωπικά, λόγω αναπηρίας.

Ενδεικτικά αναφέρω την περίπτωση μιας μητέρας με δύο ανάπηρα παιδιά με βαριά καθυστέρηση. Δεν μπορώ να περιγράψω σε ποια κατάσταση βρισκόταν αυτή η γυναίκα και πώς αντιμετώπιζε τον σταυρό που θα κουβαλήσει εν όσω θα βρίσκεται εν ζωή.

Σε άλλη επίσκεψή μου ένας νέος που είχε δυστύχημα του έκοψαν το μισό χέρι του και το άλλο προσπαθούν οι γιατροί να το σώσουν. Στη συνέχεια ένας άλλος νέος τυφλός και απομακρυσμένος από τον κόσμο … Και τόσες άλλες συγκλονιστικές καταστάσεις …

Σ’ όλες τις περιπτώσεις ενώ μέσα μου προσωπικά πληγώθηκα ψυχικά, όλοι αυτοί με τις πληγές και τα παθήματά τους μου έδωσαν ενίσχυση.

Προσευχήθηκα μαζί τους και τους έδωσα το Άγιο Ευχέλαιο. Δεν περιγράφεται η πίστη και η αποδοχή μ’ έναν τρόπο ελπιδοφόρο και δυναμικό. Δηλ. δεν έδειχναν κανένα ίχνος απελπισίας, απογοήτευσης.

Τουναντίον, αισθανόταν κανείς ότι κουβαλούσαν τον βαρύ αυτό σταυρό τους με αισιοδοξία και μάλιστα ευχαριστώντας, με τον δικό τους τρόπο, τον Θεό. Κανένα παράπονο και κανένα ίχνος απελπισίας. Τόση πίστη! Τόση ελπίδα!

Έφυγα με ανανεωμένες τις δυνάμεις μου, δοξολογώντας τον Θεό για την ιδιαίτερη φροντίδα που δίνει σ’ αυτούς τους «δυστυχισμένους» φυσικά με τα δικά μας τα κριτήρια, αλλά φωτισμένους σωματικά και ψυχικά.

Δεν τελειώνουν οι παραστάσεις αυτές και καθημερινά γευόμαστε και αντλούμε μεγάλη εσωτερική δύναμη και ενισχυόμαστε για τη συνέχεια του πολύμορφου αυτού έργου.

Μας ενισχύουν κυριολεκτικά τα μηνύματα που μας γράφουν, γιατί με αυτό τον τρόπο μας επιβεβαιώνουν ότι όλες οι προσπάθειες που καταβάλλουμε για την πνευματική και ακαδημαϊκή πρόοδο δεν είναι χαμένες αλλά καρποφορούν ουσιαστικά και αλλάζουν την πορεία της ζωής τους σε τέτοιο βαθμό που αισθάνονται πάντα ότι κι αυτοί στο τέλος κάτι θα προσφέρουν για τους άλλους αφού η Ορθόδοξη Εκκλησίας τους αναδεικνύει συνεχώς και διαχρονικά.

Κι ένα τελευταίο μήνυμα που έλαβα σήμερα: «Όταν αισθάνεσαι αδύνατος να θυμάσαι πάντα εκείνα τα πράγματα που σε κάνουν δυνατό κι όταν ακόμη αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου να θυμάσαι εκείνους που πιστεύουν σε σένα …»

ΥΓ. Όσο κι αν ήθελα να κλείσω το σημερινό μου σημείωμα ήταν αδύνατο να το κρίνω αφού οι περιπτώσεις που ανέφερα πιο πάνω συνεχίζουν να μας μεταφέρουν εποικοδομητικά μηνύματα.

Εδώ θα πρέπει να στραφούμε για λίγο τη Μ. Παρασκευή στην περιφορά του Επιταφίου στην πολύ πια γνωστή δεύτερη μεγαλύτερη παραγκούπολη στον κόσμο, την Κιμπίρα.

Ξέρουμε ότι ο Θεός χαίρεται όταν βλέπει τους ανθρώπους κάθε επιπέδου να αισθάνονται μαζί με τους υπόλοιπους ότι κι αυτοί ανήκουν στη μεγάλη οικογένεια της Ορθοδοξίας της Οικουμένης.

Ναι, πεινούν και στερούνται των πάντων. Ένας στοργικός Πατέρας τους αγκαλιάζει όλους και τους δίνει το μήνυμα της αμοιβαίας αγάπης που εκπέμπεται για όλους ανεξαρτήτως καταγωγής και των πρόσκαιρων καταστάσεων. Είναι Θεός δίκαιος, ελεήμων και φιλάνθρωπος.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ:

Εμφανίσεις: 287340
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: