Γράφει ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναϊρόμπης κ. Μακάριος
Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος έφθασαν δέκα Αμερικανοί Ορθόδοξοι από το Ορθόδοξο Χριστιανικό Ιεραποστολικό Κέντρο για να βοηθήσουν στο ιεραποστολικό έργο της Μητροπόλεως Ναϊρόμπης.
Έτσι, από τη Δευτέρα μέχρι την Τετάρτη της προηγούμενης βδομάδας ασχολήθηκαν με την κατήχηση των μικρών παιδιών του Δημοτικού και με αποφοίτους του Δημοτικού Σχολείου που τώρα φοιτούν σε διάφορα Γυμνάσια.
Ο Σεβασμιώτατος κ. Μακάριος υποδέχθηκε τους Αμερικανούς με ιδιαίτερη συγκίνηση και τους ευχαρίστησε για τον κόπο και την αγάπη τους να έλθουν από τόσο μακριά και να περάσουν μαζί με τους ορθόδοξους της Κένυας εθελοντικά.
Μαζί με τα μαθήματα, οι επισκέπτες έδειξαν στα παιδιά χειρωνακτικές εργασίες και επίσης παιχνίδια, μουσική και τραγούδια, χρησιμοποιώντας μια κιθάρα.
Μερικά από τα παιδιά του Γυμνασίου θυμήθηκαν πόσο η Ορθόδοξη Εκκλησία τα βοήθησε αφού πέρασαν εκεί στους χώρους του Δημοτικού Σχολείου του Αγίου Κλήμεντος δέκα ολόκληρα χρόνια, φοιτώντας δωρεάν, όπως επίσης απολαμβάνοντας επί καθημερινής βάσης ζεστό φαγητό (γεύμα) και πρόγευμα.
Ο Σεβασμιώτατος τις μέρες αυτές ήταν μαζί τους και τους ευχαρίστησε σε διάφορες περιπτώσεις για την εθελοντικήπροσφορά τους. Είχαν την ευκαιρία να εκκλησιαστούν την περασμένη Κυριακή στον ιερό ναό του Αγίου Ελευθερίου στο Ριρόνι, έτσι μπόρεσαν να γνωρίσουν ένα μέρος της λειτουργικής παράδοσης της τοπικής Εκκλησίας.
Την Πέμπτη το πρωί αναχώρησαν για την περιοχή του όρους Κιλιμάντζαρο. Εκεί, οι δύο ιερείς της περιοχής συνόδευσαν τους εθελοντές επισκέπτες στις ενορίες τους και στα ιδρύματά τους: νηπιαγωγείο, δημοτικό και ορφανοτροφείο.
Έγινε διανομή τροφίμων. Είχαν την ευκαιρία να δουν πώς οι ιερείς μαζί με τις πρεσβυτέρες τους βοηθούν και συμπαρίστανται στα μικρά παιδιά, ιδαίτερα τα ορφανά.
Ο Σεβασμιώτατος, που συχνά επισκέπτεται αυτές τις περιοχές, εξήγησε στους εθελοντές Ορθόδοξους Αμερικανούς τον σημαντικό ρόλο που διαδραματίζει η Ορθόδοξη Εκκλησία στην ήπειρο της Αφρικής.
Έπρεπε οπωσδήποτε να γνωρίσουν, από πρώτο χέρι, τα προβλήματα, τις δυσκολίες και ακόμα τα εμπόδια που έχει κάποιος ν’ αντιμετωπίσει στο έργο τούτο της εξωτερικής ιεραποστολής.
Οι εμπειρίες τους και η συναναστροφή τους, ιδιαίτερα με τα παιδιά των σχολείων και των ορφανοτροφείων, τους ευαισθητοποίησαν περισσότερο αφού άκουσαν ιστορίες που με τα δικά μας τα δεδομένα έμοιαζαν σαν παραμύθι.
Ήδη μια ομάδα από τους Αμερικανούς αφού συμπλήρωσαν την αποστολή τους αναχώρησαν.
Ένα ζευγάρι όμως θέλησαν να παρατείνουν την αποστολή τους για ακόμα μερικές μέρες και ν’ ακολουθήσουν τον Σεβασμιώτατο στις επισκέψεις του. Πρώτος σταθμός ήταν η περιοχή του Γκιλ – Γκιλ, που βρίσκεται ανάμεσα στις δύο λίμνες της Ναϊβάσια και Ελεμεντάιτα.
Πολλές οι ενορίες και τα έργα που συνεχίζονται με γρήγορο ρυθμό. Ιδιαίτερα ήταν σημαντικό το γεγονός ότι ο Σεβασμιώτατος επισκέφθηκε και τέλεσε αγιασμό σε διάφορα σπίτια των ενοριών, ακόμα και σε καινούρια αυτοκίνητα και όλα όσα σχετίζονται με το φυσικό βασίλειο και τα δημιουργήματα του Θεού.
Αγιάσθηκαν τα πάντα: βουνά, δέντρα, βράχοι, ποτάμια και όλη η φύση. Χάρηκαν οι άνθρωποι γιατί αισθάνθηκαν πλούσια την ευλογία του Θεού.
Την επομένη και την μεθεπομένη μέρα η περιοδεία συνεχίστηκε σε άλλες περιοχές, με αποστάσεις μακρινές και μπορέσαμε να φθάσουμε στις πιο απομακρυσμένες περιοχές. Οι συνοδοί Αμερικανοί δεν ήξεραν τι να πουν, τι να πρωτοθαυμάσουν.
Τους φαινόντουσαν όλα σαν μύθος. Για μια στιγμή, δίπλα σ’ ένα από τους ναούς μας, βρίσκεται ένα μουσουλμανικό τέμενος με σχολείο.
Κατέβηκα εκεί και συνάντησα τον νεαρό δάσκαλο. Με υποδέχθηκε και μάλιστα με αγκαλιαστήκαμε και χαιρετιστήκαμε πολύ εγκάρδια. Καθίσαμε κάτω από την σκιά ενός δέντρου και ανταλλάξαμε μερικές κουβέντες.
Όσο ήταν δυνατόν προσπάθησα να του δώσω να καταλάβει ότι εμείς, ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί, αγαπούμε και σεβόμαστε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη σαν τον ίδιο τον Θεό και ότι όλοι είναι εικόνες του Θεού.
Το αποκορύφωμα όλων αυτών των επισκέψεων ήταν η κηδεία ενός κατηχητή και παλαιού πρωτοπόρου σε μια απομακρυσμένη και απομονωμένη περιοχή της Κένυας.
Φυσικά για να πάμε εκεί έπρεπε οπωσδήποτε να διασχίσουμε βουνά και δάση και μέσα από ανύπαρκτους δρόμους να φθάσουμε στον τελικό μας προορισμό. Φθάσαμε τελικά.
Όπως σημειώσαμε σε παλαιότερες ανταποκρίσεις μας, η κηδεία εδώ στην Αφρική θεωρείται ένα μεγάλο θρησκευτικό και κοινωνικό γεγονός, γι’ αυτό και εμείς ως Εκκλησία βρίσκουμε την ευκαιρία να ευαγγελίσουμε τους ανθρώπους να γνωρίσουν τον Χριστό και την Εκκλησία Του.
Επειδή τα μηνύματα που βγαίνουν από μια νεκρώσιμη ακολουθία είναι πάντα ευαγγελικά, προετοιμάζουν τον άνθρωπο για την άλλη ζωή και δίνουν ουσιαστικά την προσδοκία αυτή της άλλης ζωής, της αληθινής και της Αναστάσεως.
Οι άνθρωποι από κάθε καταγωγή ή προέλευση, κουλτούρα ή γλώσσα, αναζητούν, αφού δεν γνωρίζουν, να μάθουν για τη μετά την αναχώρησή τους από τα γήινα στα επουράνια. Δεν το γνωρίζουν, το έχουν όμως τόση ανάγκη.
Έτσι, με τη βοήθεια του Θεού, ολοκληρώθηκε κι αυτή η ιεροποστολική προσπάθεια με ανάμεικτα αισθήματα και εμπειρίες.
Οπωσδήποτε, στον χώρο μας είναι αδύνατο ν’ ασκήσουμε το πνεύμα ταυτό της υπέρβασης και της καταλλαγής χωρίς να καταργήσουμε το «εγώ» μας.
Είναι ο μόνος τρόπος για να μπορέσει η ψυχή μας ν’ αγαπήσει τον συνάνθρωπό μας και να μπει μέσα στις καρδιές και στη ζωή των άλλων, να κατοικήσει και να εργαστεί όχι για την δική μας φροντίδα και καλοπέραση αλλά κυριολεκτικά να δίνουμε συνέχεια ό,τι έχουμε.
Δεν χρειάζεται να παίρνουμε, τι να τα κάνουμε, άλλωστε, δεν θα μας βοηθήσουν ν’ ανεβούμε τα σκαλοπάτια της αγιότητας και της τελειότητας.
Να θυσιαζόμαστε καθημερινά και χωρίς καμιά αμοιβή για τον διπλανό μας, για τον αδελφό μας και να μην κουραζόμαστε απ’ αυτή τη θυσιαστική και ευγενική σταυροαναστάσιμη αποστολή.
Όσο κι αν φαίνεται ακατόρθωτο, η ταπείνωση της ψυχής θα μπορέσει να δεχθεί μ’ έναν τρόπο θαυματουργικό από το «κατ’ εικόνα» στο «καθ’ ομοίωση».
Στο τέλος και με τη διαβεβαίωση της παρουσίας τους Αγίου Πνεύματος θα φθάσουμε και θα ολοκληρώσουμε το πέρασμά μας με τη διάκριση που θα φυτευθεί κυριολεκτικά – σωστικά και θα κατορθώσει να σώσει και να μεταμορφώσει κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, ώστε όλοι να σωθούμε τελικά.
Υ.Γ. Κι ένα περίεργο και πρωτοφανές περιστατικό. Συνήθως όταν επισκέπτομαι τους ναούς μας, μπαίνω μέσα, ασπάζομαι τις εικόνες και στη συνέχεια το ιερό, για να προσκυνήσω το ιερό ευαγγέλιο και την Αγία Τράπεζα.
Αυτή τη φορά συνέβη το εξής σε μια από τις εκκλησίες που επισκέφθηκα μαζί με τους εθελοντές Αμερικανούς.
Ο ιερέας της ενορίας που ήταν μαζί μου, έτρεξε από σεβασμό να σηκώσει το κάλυμμα που σκεπάζει το ιερό ευαγγέλιο.
Με γρήγορο ρυθμό, το σήκωσε κι εγώ φυσικά έσκυψα να προσκυνήσω. Όμως κάτω από το κάλυμμα κοιμόταν ένας χαμαιλέοντας, που με την κίνηση του ιερέα πετάχτηκε πάνω και φυσικά έφυγε.
Την ίδια ακριβώς κίνηση έκανα κι εγώ. Πετάχτηκα πάνω, αφού ήταν κάτι που δεν το περίμενα.
Μου εξήγησε στη συνέχεια ο ιερέας ότι, λόγω του κρύου καιρού, βρήκε ζεστασιά εκεί μέσα και έτσι ήταν αναπαυμένο το ζώο.
Ήταν τόσο απροσδόκητο και οι Αμερικάνοι που βρισκόντουσαν ακριβώς πίσω μου, αφού προχωρούσαν κι αυτοί να προσκυνήσουν τις εικόνες, είδαν την απότομη κίνησή μου και το πήδημά μου ψηλά και απορούσαν τι έπαθα.
Αυτά φυσικά συμβαίνουν μόνο στην Αφρική!!!
ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ