Γράφει ο Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Χριστοδούλου

Ζούμε σε μια εποχή που έχει απελευθερώσει τον λόγο.

Όλοι μιλούν και γνωρίζουν για όλα. Όμως ο λόγος που εμφανίζεται σήμερα ως «ελεύθερος» είναι στην πραγματικότητα πολύ συχνά ένας λόγος «κενός» και χωρίς ουσία.

Δεν πιστεύουμε, στην πραγματικότητα, πια στον λόγο και στα ουσιώδη χαρακτηριστικά του.

Έχει πολλή επιπολαιότητα, έχει απογυμνωθεί, είναι κενός νοήματος και έχει εκμηδενιστεί.

Απόδειξη αυτών είναι το γεγονός ότι σήμερα σπάνια βρίσκουμε κάποιον ικανό να μας ακούσει.

Μην ξεχνάμε πως μονάχα η ακρόαση τιμά τον λόγο!

Γι’ αυτό και κάθε φορά, πριν την ανάγνωση του ιερού ευαγγελίου, παρακαλούμε όλοι το Θεό να αξιωθούμε «της ακροάσεώς του», γιατί ακούγοντάς το δεν είναι σίγουρο ότι θα Τον ακούσουμε, εθισμένοι, μέσα από την καθημερινή συναναστροφή μας, στην ανοησία του λόγου.

Υπέρφορτοι με λόγια πολλά χάσαμε την ικανότητά μας στον ένα λόγο που μας τρέφει και μας ζωοποιεί.

Το ελάχιστο θα έπρεπε ως χριστιανοί να θέλουμε και τιμωρηθήκαμε με το πολύ κι έτσι ο λιτός ευαγγελικός λόγος μάς κουράζει (τραγική η αντίφαση να μας κουράζει το λιτό) γιατί δεν μας τα λέει όλα, ούτε μας τα σερβίρει έτοιμα.

Όπως μας κουράζει και η ησυχία γιατί συνηθίσαμε το θόρυβο.

Ο λιτός λόγος του ευαγγελίου ενεργοποιεί τη δική μας μετοχή, εκκινώντας μέσα μας ένα διάλογο και όχι μια παθητική ακρόαση.

Τα πολλά λόγια σε αδρανοποιούν, σε υποτάσσουν· ζητούν να επιβληθούν.

Ο λόγος του ευαγγελίου σε σέβεται, σε τιμά· είναι εκεί μόνο για σένα.

Δεν είναι εξαγγελία για τις μάζες. Ενώ ακούγεται σε γλώσσα κοινή, ζητά να συνομιλήσει στη προσωπική σου ιδιαιτερότητα.

Παρουσιάζοντας το δέκατο κατά σειρά βιβλίο κηρυγμάτων του σεβαστού σε όλους μας Mητροπολίτου Κορωνείας κ. Παντελεήμονος με τον τίτλο «Ἐνιαύσιον β΄» από τις εκδόσεις ΑΡΜΟΣ, αισθάνομαι ότι ο λόγος του συνηχεί αρμονικά με τον λόγο του ευαγγελίου.

Κινούμενος πάνω στους ίδιους άξονες εκφραστικής λιτότητας, χρονικής συντομίας και νοηματικής συμπύκνωσης, σου προσφέρει όλη την απλωσιά της ελευθερίας.

Έχεις κάπου να στηριχθείς αλλά πρέπει εσύ να βαδίσεις. Ακούγοντας τον λόγο να προβληματιστείς και όχι να ικανοποιηθείς με έτοιμες λύσεις.

Αυτό που βιώνουμε βασανιστικά πολλές φορές στο κήρυγμα είναι ο βερμπαλιστικός λόγος του κήρυκα που καπελώνει τον ευαγγελικό, σχεδόν τον εξαφανίζει, χρησιμοποιώντας τον μόνο ως αφορμή της δικής του προσωπικής προβολής και ανάδειξη της προσωπικής του «σοφίας».

Ο κηρυγματικός λόγος του σεβασμιωτάτου υποκλίνεται στο ευαγγέλιο και σέβεται τον ακροατή του.

Δεν ανέρχεται στον άμβωνα «καθ’ ὑπεροχήν λόγου ἤ σοφίας» ή «ἐν πειθοῖς ἀνθρωπίνης σοφίας λόγοις, ἀλλ᾽ ἐν ἀποδείξει Πνεύματος καὶ δυνάμεως».

Και η δύναμή του βρίσκεται στην «αδυναμία» του. Στην εκούσια δηλαδή παραίτηση από το να εντυπωσιάσει, να επιβληθεί, να κάνει θόρυβο.

Ο σεβασμιώτατος μιλά και μιλώντας υποχωρεί ο ίδιος για να αυξηθεί ο Χριστός ενώπιον των ακροατών του· «ἐκεῖνον δεῖ αὐξάνειν, ἐμὲ δὲ ἐλαττοῦσθαι».

Ο λόγος του γίνεται «σημεῖον τοῖς πιστεύουσι», όχι γιατί αποδεικνύει ή βολεύει αλλά γιατί φανερώνει το Θεό.

Στο εν λόγω βιβλίο περιέχονται ομιλίες και περιλήψεις ομιλιών με χρονολογική σειρά από 1η Ιανουαρίου μέχρι τέλος Δεκεμβρίου 2025 όπως εκφωνήθηκαν στους ιερούς ναούς και αναρτήθηκαν στο φιλόξενο Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων Romfea.gr, καθώς και ένα επίμετρο στο τέλος πέντε εκτενέστερων ομιλιών στον ίδιο πάντα άξονα σαφήνειας και εκφραστικής πειθαρχίας.

Ευχόμαστε από καρδιάς εύπλοο να είναι στις καρδιές των πιστών, ωφέλιμο και αποδοτικό στους αδελφούς κήρυκες του θείου λόγου.