Συμπληρώνονται φέτος τριάντα χρόνια από τον θάνατο του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη, ενός από τους σημαντικότερους -κατά πολλούς του σημαντικότερου- Έλληνα συγγραφέα του 20ού αιώνα.

Το έργο του Πεντζίκη πατά γερά στην ελληνική γλώσσα και τον τόπο, αρδεύεται από τα πλούσια νερά της παράδοσης και βυθίζεται μέσα στη μυθική γεωγραφία της Ελλάδας.

Ταυτόχρονα όμως, ανοίγεται στα νέα ρεύματα της τέχνης του 20ού αιώνα, αφουγκράζεται την καλλιτεχνική πρωτοπορία της εποχής του και συνδέει την ελληνική λογοτεχνία με τις παγκόσμιες εξελίξεις.

Πρόκειται για ένα έργο ριζοσπαστικά μοντερνιστικό, λυρικό και γλωσσοκεντρικό, ελληνικό και παγκόσμιο. 

Το έργο του Ν.Γ. Πεντζίκη, παρατηρεί ο Γιώργος Σεφέρης, είναι «όλο γλιστρήματα και κυματισμοί», άλλοτε «σαν τη θάλασσα που λαμπυρίζει» και άλλοτε «σαν την επικίνδυνη κινούμενη άμμο».

Και το πιο ξεχωριστό γνώρισμα του πεντζικικού έργου, συνεχίζει ο μεγάλος μας ποιητής, είναι «η αμεσότητα της αγάπης του για το χώμα, τους βράχους, τα νερά, τη θάλασσα, τα φυτά, τα ζώα, τα πουλιά, τα μαμούδια - και για τους απλούς ανθρώπους [...] για όλη τη δημιουργία πάνω σε τούτα τα χώματά μας, νωπή, έτσι που μας τη δίνει, σαν τον καρπό μόλις τον έκοψες απ' το δέντρο».