Για την Romfea.gr | Χρήστος Καναρόπουλος
Τον Σεπτέμβριο του 1922 το ελληνικό έθνος έζησε μια από τις μεγαλύτερες καταστροφές της τρισχιλιετούς ιστορίας του.
Το όραμα της Ελλάδας «των πέντε θαλασσών και των δύο ηπείρων» κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος σε ελάχιστες μόνο ημέρες, παρασύροντας στην εξαφάνισή του και τον ξεριζωμό από τις προαιώνιες εστίες του τον Ελληνισμό της Ιωνίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης.
Την καταστροφή και το μεγάλο κύμα των προσφύγων διαδέχθηκε το δεύτερο κύμα που μετακινήθηκε αναγκαστικά μετά την 1η Μαΐου 1923, λόγω της ανταλλαγής των πληθυσμών που προέβλεπε η Συνθήκη της Λωζάνης.
Σ' αυτές τις δύσκολες και αντίξοες συνθήκες οι πρόσφυγες, μετά τον ξεριζωμό τους από τις αλησμόνητες πατρίδες - συγκεκριμένα από τον Οικονομειό και το Εξάστερο της Ανατολικής Θράκης και από το Ζογκολδάκ (Ποντοηράκλεια της Μαύρης Θάλασσας) - βρέθηκαν στη νοτιοδυτική ακτή του Θερμαϊκού Κόλπου της Θεσσαλονίκης, σε μια ακρογιαλιά τότε, που θύμιζε την πατρίδα τους, στη σημερινή κωμόπολη της Αγίας Τριάδας.
Ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Καλλίνικος Παπαδόπουλος, Εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίας Τριάδος, ο οποίος κατάγεται από την ομώνυμη προσφυγική κωμόπολη, θέλησε να καταγράψει στο πόνημά του τη δημιουργία των προσφυγικών εγκαταστάσεων στην Αγία Τριάδα, να παρουσιάσει ιστορικά στοιχεία, να διατηρήσει τη μνήμη και με αυτόν τον τρόπο να τιμήσει τη μνήμη των προγόνων του και όσων «ετελειώθησαν αδίκω θανάτω»!
Το πόνημα περιλαμβάνει τέσσερα κεφάλαια: Το πρώτο αναφέρει το ιστορικό πλαίσιο που οδήγησε στα γεγονότα της Μικρασιατικής Καταστροφής, ενώ στο δεύτερο καταγράφεται αδρομερώς η ιστορία του ελληνισμού και της Μητροπόλεως Σηλυβρίας, ιστορικές επαρχίες της οποίας ήσαν οι δύο από τις τρεις πατρογονικές εστίες της Αγίας Τριάδος, δηλαδή, το Εξάστερο και το Οικονομειό.
Το τρίτο κεφάλαιο παρακολουθεί τη δημιουργία του προσφυγικού οικισμού της Αγίας Τριάδος και τέλος, το τέταρτο πραγματεύεται τη δημιουργία και ζωή του Πατριωτικού Ιδρύματος της Αγίας Τριάδος, το οποίο προσέφερε πολύτιμες υπηρεσίες στην πατρίδα κατά τις δύσκολες δεκαετίες του 20ου αιώνα.
Τη συγγραφή του π. Καλλινίκου χαιρετίζουν και επευλογούν με κείμενά τους, τόσο ο Σεβ. Μητροπολίτης Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς κ. Ιουστίνος, όσο και ο Σεβ. Μητροπολίτης Σηλυβρίας κ. Μάξιμος.
«Ευχή μας είναι το ευσεβές και Παναγιοσκέπαστο Γένος των Ρωμαίων να μην ξαναζήσει στιγμές ξεριζωμού και πόνου, όπως αυτές του προηγούμενου αιώνα.
Να πορεύεται μέσα στην ιστορία με σκοπό τον σκοπό της δημιουργίας μας, που δεν είναι άλλος από το να ζήσουμε μετέχοντας ομότιμα στη ζωή της Αγίας Τριάδος.
Η ζωή της Αγίας Τριάδος είναι ζωή αγάπης. Το ίδιο είναι και η ζωή της Εκκλησίας. Στο πέλαγος της συγχυσμένης εποχής μας, η Εκκλησία είναι η κιβωτός της σωτηρίας.
Ας μπούμε σ' αυτήν και ας την φυλάξουμε. Κι ας οπλισθούμε με υπομονή και αγάπη "έως ου ημέρα διαυγάση και φωσφόρος ανατείλη εν ταις καρδίαις υμών"», αναφέρει στον επίλογό του ο π. Καλλίνικος, διατηρώντας αναμμένο το κερί της μνήμης!