Του Καθηγουμένου της Ι.Μ. Αγίας Τριάδος Λαγκαδά
Αρχιμ. Ιωάννη Αρσενιάδη
Συμπληρώνονται έξι έτη από εκείνη την πένθιμη Κυριακή της 15ης Νοεμβρίου 2020, όταν η τοπική μας Εκκλησία, αλλά και σύμπασα η Ορθοδοξία, συγκλονίστηκαν από την είδηση της προς Κύριον εκδημίας του μακαριστού Μητροπολίτου Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης κυρού Ιωάννου.
Έξι χρόνια πέρασαν από τότε που ο αοίδιμος Ιεράρχης ολοκλήρωσε την επίγεια διακονία του και παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο της Ζωής και του Θανάτου, σε μία από τις πλέον δύσκολες περιόδους της σύγχρονης ανθρωπότητας.
Ο χρόνος όμως, δεν στάθηκε ικανός να εξασθενήσει τη μνήμη του, ούτε να απομακρύνει από τις καρδιές μας την παρουσία του.
Γιατί οι άνθρωποι που αφιερώνουν τη ζωή τους στον Θεό και στον συνάνθρωπο δεν απουσιάζουν πραγματικά· παραμένουν ζωντανοί μέσα από το έργο τους, τη μαρτυρία τους και κυρίως, μέσα από τις ψυχές εκείνων που ευεργέτησαν και καθοδήγησαν.
Στεκόμαστε λοιπόν σήμερα με αισθήματα βαθιάς συγκινήσεως, υιικής ευγνωμοσύνης και σεβασμού, για να αποτίσουμε τον οφειλόμενο φόρο τιμής στον πνευματικό μας Πατέρα, στον Ποιμενάρχη που αγάπησε τον τόπο μας και αναλώθηκε με αυταπάρνηση για την πνευματική και υλική πρόοδο της τοπικής μας Εκκλησίας.
Για εμένα προσωπικά, η σημερινή ημέρα έχει μια ιδιαίτερη και ξεχωριστή σημασία.
Φέρω το όνομά του, ένα όνομα που δεν αποτελεί απλώς μια τυπική ομωνυμία, αλλά μια διαρκή υπενθύμιση της πατρικής του αγάπης, της εμπιστοσύνης και της ευλογίας του.
Η προσωπική αυτή σχέση καθιστά τη σημερινή αναφορά περισσότερο από έναν τυπικό επιμνημόσυνο λόγο.
Είναι μια κατάθεση ψυχής, ένας ελάχιστος φόρος ευγνωμοσύνης προς εκείνον που είχα την ευλογία να γνωρίσω από κοντά, να μαθητεύσω κοντά του και να βιώσω την αρχοντιά της ψυχής του και το μεγαλείο της πνευματικής του πατρότητας.
Ο μακαριστός Μητροπολίτης γέροντας Ιωάννης υπήρξε ένας Ιεράρχης με βαθιά εκκλησιαστική συνείδηση, θεολογική κατάρτιση, διοικητική σύνεση και πάνω απ' όλα, αληθινή αγάπη για τον άνθρωπο.
Η ζωή του υπήρξε μια συνεχής προσφορά προς την Εκκλησία, από τα πρώτα του ιερατικά βήματα στη Θεσσαλονίκη πλησίον του Παναγιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης Παντελεήμονος του Β΄ του Χρυσοφάκη και του διαδόχου αυτού Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης Ανθίμου Ρούσσα και τη διακονία του στους Ιερούς Ναούς Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου και του Πολιούχου Αγίου Δημητρίου, καθώς και στην Ιερά Μονή Αγίας Θεοδώρας ως Καθηγούμενου, έως τη διακονία του ως Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης.
Όλη αυτή η πορεία υπήρξε μια διαρκής μαθητεία στην εκκλησιαστική ευθύνη, στην ποιμαντική μέριμνα και στην ανιδιοτελή προσφορά.
Και όταν, το 2010, ανέλαβε το πηδάλιο της ιστορικής Ιεράς Μητροπόλεως Λαγκαδά, άρχισε μια νέα δημιουργική περίοδος για την τοπική μας Εκκλησία, στην οποία αφιέρωσε όλες του τις δυνάμεις.
Δεν υπήρξε ένας απλός επίσκοπος διοικητής εκκλησιαστικής επαρχίας, αλλά ένας αληθινός Πατέρας.
Συνδύαζε την αρχοντιά του αρχιερατικού αξιώματος με την απλότητα της καθημερινής συναναστροφής, την εκκλησιαστική μεγαλοπρέπεια με την ανθρώπινη ζεστασιά και την αποφασιστικότητα με τη διάκριση.
Είχε την ξεχωριστή ικανότητα να προσεγγίζει τον κάθε άνθρωπο, να ακούει με υπομονή, να συμβουλεύει με αγάπη και να στηρίζει με πατρική στοργή.
Η πόρτα του γραφείου του ήταν πάντοτε ανοιχτή, όπως ανοιχτή ήταν και η καρδιά του για τον πονεμένο, τον δοκιμαζόμενο, τον νέο, τον κληρικό και κάθε άνθρωπο που αναζητούσε έναν λόγο παρηγοριάς και ελπίδας.
Ιδιαίτερη υπήρξε η μέριμνά του για τη νεότητα.
Αξιοποιώντας την πολυετή εμπειρία του από τη διακονία του στα γραφεία νεότητος της Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, γνώριζε να προσεγγίζει τους νέους ανθρώπους με τρόπο άμεσο, ουσιαστικό και κατανοητό.
Δεν περιοριζόταν σε γενικές παραινέσεις, αλλά επιδίωκε να τους εμπνεύσει την αγάπη προς τον Χριστό, την Εκκλησία και τις αξίες της πίστεως μας, αναγνωρίζοντας ότι η νεότητα αποτελεί την ελπίδα και το μέλλον της Εκκλησίας.
Παράλληλα, στάθηκε με ιδιαίτερη ευαισθησία δίπλα στον πάσχοντα συνάνθρωπο.
Σε περιόδους οικονομικής κρίσεως και κοινωνικών δυσκολιών, οργάνωσε και ενίσχυσε το φιλανθρωπικό έργο της Μητροπόλεως, δημιουργώντας κοινωνικά συσσίτια, δομές υποστηρίξεως της οικογένειας και μέριμνας για τους ηλικιωμένους.
Με τον τρόπο αυτό απέδειξε έμπρακτα ότι η Εκκλησία δεν περιορίζεται στον λόγο, αλλά γίνεται πράξη αγάπης, προσφοράς και θυσίας.
Για εκείνον, ο κάθε άνθρωπος που βρισκόταν σε ανάγκη ήταν ένας αδελφός που έπρεπε να βρει στήριγμα και παρηγοριά.
Εξίσου σημαντική υπήρξε η συμβολή του στην ανάδειξη της ιστορικής, πνευματικής και πολιτιστικής ταυτότητας της Μητροπόλεώς μας.
Αγωνίστηκε με ιδιαίτερο ζήλο για την επαναφορά των ιστορικών τίτλων της Λητής και της Ρεντίνης, αναδεικνύοντας την ιστορική συνέχεια και την εκκλησιαστική κληρονομιά της περιοχής μας.
Φρόντισε για την ανακαίνιση και την ανέγερση ιερών ναών και μοναστηριακών συγκροτημάτων, ενώ έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην προβολή των τοπικών Αγίων, και ιδιαιτέρως στις προσπάθειες ανευρέσεως των Ιερών Λειψάνων των Αγίων Νεομαρτύρων γυναικών Κυράννης και Ακυλίνης-Αγγελίνης αλλά και των ιστορικών προσκυνημάτων και της πλούσιας εκκλησιαστικής παραδόσεως της Μακεδονίας μας.
Δεν λησμόνησε όμως, ποτέ και τον ιερό κλήρο.
Τους κληρικούς του δεν τους αντιμετώπιζε απλώς ως συνεργάτες στο ποιμαντικό έργο, αλλά ως πνευματικά του τέκνα.
Τους περιέβαλλε με πατρική αγάπη, τους καθοδηγούσε με διάκριση και τους ενίσχυε με τις συμβουλές και το προσωπικό του παράδειγμα άλλα και στις όποιες αστοχίες κληρικών τις σκέπαζε με τις φτερούγες της αγάπης του.
Η παρουσία του αποτελούσε για όλους μας σημείο αναφοράς και η πατρική του νουθεσία πολύτιμο εφόδιο στη διακονία μας.
Ακόμη και κατά τη δύσκολη περίοδο της πανδημίας, όταν ο φόβος, η ανασφάλεια και η δοκιμασία σκίασαν την ανθρωπότητα, ο μακαριστός Ποιμενάρχης μας παρέμεινε προσηλωμένος στην αποστολή του.
Δεν εγκατέλειψε το ποίμνιό του, αλλά συνέχισε να το στηρίζει με την προσευχή, την παρουσία και την ποιμαντική του μέριμνα, μέχρι την τελευταία στιγμή της επίγειας πορείας του.
Αυτή υπήρξε, άλλωστε, η ουσία της αρχιερατικής του διακονίας: να βρίσκεται κοντά στον άνθρωπο, να υπηρετεί την Εκκλησία και να προσφέρει τον εαυτό του χωρίς υπολογισμούς και ιδιοτέλεια.
Το έργο ενός Ποιμενάρχη δεν αποτιμάται μόνο με όσα οικοδόμησε, με όσους ναούς ανήγειρε ή με όσες δομές δημιούργησε.
Αποτιμάται πρωτίστως με τις ψυχές που άγγιξε, με τους ανθρώπους που παρηγόρησε, με τους νέους που ενέπνευσε και με τους κληρικούς που καθοδήγησε.
Και ο μακαριστός Ιωάννης άφησε πίσω του μια τέτοια παρακαταθήκη: όχι μόνο υλικά έργα, αλλά κυρίως πνευματικούς καρπούς, βιώματα και αναμνήσεις που εξακολουθούν να φωτίζουν την πορεία μας.
Μακαριστέ μου Γέροντα Ιωάννη,
Έξι χρόνια μετά την αναχώρησή σου από την επίγεια ζωή, η μορφή σου παραμένει ζωντανή στη μνήμη και στην καρδιά μας.
Το χαμόγελό σου, η αρχοντική παρουσία σου, η στεντόρεια φωνή σου στο ιερό θυσιαστήριο, η απλότητα της συναναστροφής σου και οι πατρικές σου νουθεσίες εξακολουθούν να αποτελούν πολύτιμη πνευματική παρακαταθήκη.
Σε ευχαριστούμε για όσα μας προσέφερες, για όσα μας δίδαξες και κυρίως, για όσα μας έδειξες με το παράδειγμά σου.
Σε ευχαριστώ προσωπικά, ως πνευματικό σου τέκνο για την ευλογία να πορευθώ κάτω από το πατρικό σου ωμοφόριο, να αισθανθώ την αγάπη σου και να κρατώ μέσα μου την πολύτιμη ανάμνηση της μορφής σου.
Η Εκκλησία μας συνεχίζει την πορεία της.
Η Μητρόπολη Λαγκαδά Λητής και Ρεντίνης έχει Ποιμενάρχη, τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη κ. Πλάτωνα στον οποίο ευχόμαστε ολόψυχα μιας και σε λίγες μέρες άγει τα ονομαστήρια του, ο Κύριος να του χαρίζει υγεία, δύναμη και φωτισμό, ώστε να συνεχίσει, με τη χάρη του Θεού, το έργο της ποιμαντικής διακονίας προς δόξαν του Αγίου Ονόματός Του και προς πνευματική ωφέλεια του λαού μας.
Και εμείς, ως πνευματικά τέκνα σου, κρατούμε ζωντανή την παρακαταθήκη σου, προσευχόμενοι ο Θεός να αναπαύει την ψυχή σου εν χώρα ζώντων και εν σκηναίς δικαίων.
Είθε ο Αρχιποίμην Χριστός, τον Οποίον τόσο αγάπησες και υπηρέτησες με αυταπάρνηση, να σε κατατάξει μετά των Αγίων Του και να σου χαρίσει τον αμαράντινο στέφανο της δόξης Του.
Και εσύ, μακαριστέ μας Πατέρα και Δέσποτα, από τα ουράνια σκηνώματα, όπου προσδοκούμε να αναπαύεται η ψυχή σου, πρέσβευε υπέρ της Μητροπόλεως Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης, υπέρ του διαδόχου σου, υπέρ του ιερού κλήρου και του ευσεβούς λαού της.
Γιατί οι αληθινοί πνευματικοί πατέρες δεν λησμονούνται.
Η αγάπη τους δεν σβήνει με τον θάνατο και η προσφορά τους δεν χάνεται με το πέρασμα του χρόνου.
Παραμένουν ζωντανοί μέσα στην Εκκλησία, μέσα στις προσευχές μας και μέσα στην ευγνωμοσύνη των ανθρώπων που ευεργέτησαν.
Αιωνία σου η μνήμη, αξιομακάριστε και αείμνηστε Πάτερ και Δέσποτα!
Αιωνία σου η μνήμη Γέροντα μοι!
Αμήν