Γράφει ο Αρχιμ. Σπυρίδων Μπουργιώτης στην Romfea.gr

Η θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας απέναντι στην εναλλακτική ιατρική είναι ένα σύνθετο ζήτημα, το οποίο προσεγγίζεται με βάση τη θεολογία, την παράδοση και την ποιμαντική φροντίδα για τον άνθρωπο.

Η Εκκλησία δεν απορρίπτει συλλήβδην τη φροντίδα της σωματικής υγείας, καθώς θεωρεί το σώμα ναό του Αγίου Πνεύματος.

Ωστόσο, θέτει σαφή όρια ανάμεσα στις καθαρά θεραπευτικές μεθόδους και σε πρακτικές που εμπεριέχουν θρησκευτικά ή πνευματικά στοιχεία ξένα προς την χριστιανική πίστη.

Από τη μία πλευρά, η Ορθόδοξη Εκκλησία αναγνωρίζει και τιμά την κλασική επιστημονική ιατρική.

Πολλοί άγιοι της Εκκλησίας, όπως ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός ή οι Άγιοι Ανάργυροι, άσκησαν την ιατρική επιστήμη της εποχής τους προς όφελος των συνανθρώπων τους.

Η χρήση βοτάνων, η σωστή διατροφή και η φυσική θεραπευτική που βασίζονται στις ιδιότητες της κτίσης γίνονται γενικά αποδεκτές, καθώς η φύση θεωρείται δημιούργημα του Θεού που δόθηκε για την εξυπηρέτηση των αναγκών του ανθρώπου.

Όταν μια εναλλακτική μέθοδος περιορίζεται στο βιολογικό επίπεδο, χωρίς μεταφυσικές προεκτάσεις, αντιμετωπίζεται συχνά με ανοχή ή και αποδοχή, εφόσον δεν βλάπτει την υγεία του ασθενούς.

Από την άλλη πλευρά, η βασική επιφύλαξη και η αρνητική στάση της Εκκλησίας εστιάζονται σε εκείνες τις μορφές εναλλακτικής ιατρικής που είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με ανατολικές θρησκείες, τον αποκρυφισμό ή τη φιλοσοφία της Νέας Εποχής (New Age).

Πρακτικές όπως ο βελονισμός, η ομοιοπαθητική, το ρέικι και η γιόγκα (όταν παρουσιάζεται ως θεραπευτικό σύστημα) συχνά βασίζονται σε θεωρίες για συμπαντική ενέργεια, ροές ενέργειας στο σώμα (μεσημβρινούς) ή πνευματικές ισορροπίες που έρχονται σε ευθεία αντίθεση με την ορθόδοξη δογματική διδασκαλία.

Για την Ορθοδοξία, η μόνη πηγή αληθινής θεραπευτικής χάρης και πνευματικής ενέργειας είναι το Άγιο Πνεύμα, και όχι μια απρόσωπη κοσμική δύναμη.

Η ποιμαντική ανησυχία της Εκκλησίας έγκειται στο ότι ο ασθενής, στην προσπάθειά του να βρει ανακούφιση από τον πόνο, μπορεί άθελά του να οδηγηθεί σε πνευματικές πλάνες ή να απομακρυνθεί από τα μυστήρια της Εκκλησίας, όπως το Ευχέλαιο και η Θεία Κοινωνία, τα οποία θεωρούνται τα κατεξοχήν φάρμακα για την ψυχή και το σώμα.

Επιπλέον, υπάρχει ο κίνδυνος κάποιοι πιστοί να εγκαταλείψουν την έγκυρη ιατρική φροντίδα για σοβαρές ασθένειες, θέτοντας τη ζωή τους σε άμεσο κίνδυνο, εμπιστευόμενοι αποκλειστικά ανεξέλεγκτες μεθόδους.

Συμπερασματικά, η Ορθόδοξη Εκκλησία συνιστά στους πιστούς τη διάκριση.

Ενθαρρύνει τη συνεργασία με την επιστημονική κοινότητα και αποδέχεται τις φυσικές θεραπείες που στερούνται θρησκευτικού υπόβαθρου.

Ταυτόχρονα, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για κάθε εναλλακτική πρακτική που αλλοιώνει το χριστιανικό φρόνημα και εισάγει ξένες πνευματικές θεωρίες στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων.