Γράφει ο μοναχός Πατάπιος Καυσοκαλυβίτης στη Romfea.gr
Σήμερα συμπληρώθηκε ἕνας χρόνος ἀπό τό ταξίδι πρός τούς Οὐρανούς τοῦ ἀείμνηστου Σκοπελίτη λογίου πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Καλλιανοῦ (1950 - 29 Ἀπριλίου 2024).
Ἐπρόκειτο γιά ἕναν ἄξιο λειτουργό τοῦ Ὑψίστου, ἕναν ὑποδειγματικό οἰκογενειάρχη ἀλλά καί γιά ἕναν σύγχρονο ἱστοριοδίφη τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας τῆς Σκοπέλου, ὁ ὁποῖος εἶχε ἀφιερώσει τή ζωή του στήν ἀνάδειξη τῆς ἱστορίας τοῦ τόπου του, μέ ἰδαίτερη ἔμφαση στή σχέση τοῦ νησιοῦ του μέ τό Ἅγιον Ὄρος.
Μέ τόν μακαριστό π. Κωνσταντίνο Καλλιανό γνωριζόμασταν ἀπό δεκαετίες.
Στήν ἀρχή, μέσα ἀπό τά «χαριτωμένα» κείμενά του, πού εἶχαν κάτι ἀπό τή χάρη καί τή φρεσκάδα τῆς λειτουργικῆς καί ποιμαντικῆς ἐμπειρίας, τήν ὁποία καθημερινά βίωνε ὁ ἴδιος στό πνευματικό μετερίζι, πού τόν ἔταξε ἡ θεία πρόνοια˙ τήν ἀγαπημένη μας Σκόπελο.
Ἡ συνάντησή μας ἀργότερα, στό αἰγαιοπελαγίτικο αὐτό νησί, πού λούζεται «ἐξ ὕδατος» Αἰγαίου καί «πνεύματος» Ἁγίου Ὄρους, κατέδειξε τήν ἀνάγκη πνευματικῆς συμπόρευσης καί συγγραφικῆς συνεργασίας.
Καρποί τῆς τελευταίας ὑπῆρξαν πολλά ἄρθρα καί μελέτες καί, κυρίως, ἕνα βιβλίο πού μέ χαρά καί τιμή συμπεριλάβαμε στίς ἐκδόσεις τοῦ ἡσυχαστηρίου μας ὑπό τόν τίτλο: «Ἰσσοροπώντας: Κείμενα ποιμαντικῆς μέριμνας καί βιοτῆς», πού ἐκδόθηκε τόν Δεκέμβριο τοῦ 2008.
Τά κείμενα τοῦ βιβλίου, ἡμερολογιακές καταγραφές καί συνειδητοί βηματισμοί στόν χρόνο, «βιωματικές καταθέσεις στόν χρόνο» ἀλλά καί ἀπόπειρα διαλόγου» μέ τόν ἀναγνώστη, κληρικό καί λαϊκό, συμβάλουν στήν «πνευματική ἐνηλίκιωση» ὅλων μας, ὅπως χαρακτηριστικά εὐχόταν ὁ συγγραφέας του μέσα ἀπό τόν Προλεγόμενά του, πρός δόξαν Θεοῦ!
Ὁ μακαριστός π. Κωνσταντῖνος, θεωροῦσε τά κείμενά του αὐτά ὡς συνειδητές βιωματικές καταθέσεις «ἑνός ἀφανοῦς ἱερέα τῆς περιφέρειας», ὅπως ὁ ἴδιος θεωροῦσε τόν ἑαυτό του, καί τά παρέδωσε γιά ἀνάγνωση ἐπιχειρώντας νά καταγράψει τίς ἐμπειρίες, τά βιώματα, ἀλλά καί τίς μνῆμες πού τόν κρατοῦσαν -ὅπως σημείωνε χαρακτηριστικά ὁ ἴδιος στά Προλεγόμενά του- ἀκόμα σέ συντονισμό μέ τό χθές˙ τό χθές μέσα στό ὁποῖο μαθήτευσε τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ μέσα σέ περιβάλλον γνήσια ποιμαντικό καί ἀφτιασίδωτα πιστό καί πάντα σέ σχέση μέ τό «σήμερα», πού ζοῦσε καί ἐκινεῖτο.
Ὁ ἴδιος, στά Προλεγόμενά του, τόν Ὀκτώβριο τοῦ 2008, καθώς βρισκόταν στό σύνορο τῆς τριακονταετοῦς, τότε, διακονίας του σιμά στόν Θεό, καταλάβαινε ὅτι, «βασικό πλεονέκτημα ν᾿ ἀντέξεις μέσα σ᾿ αὐτόν τόν χῶρο δέν εἶναι μόνο ἡ πίστη, καί ἡ τίμια διακονία, ἀλλά καί ἡ δικιά Του ἀνοχή».
Χαρακτηριστικά καί αὐτοβιογραφικά σημείωνε: «πολλές ἦταν οἱ φορές πού ἔνοιωθα ν᾿ ἀποκάνω˙ νά στροβιλίζομαι μέσα σέ πολλές ἐντάσεις, σέ πολλούς κινδύνους.
Ὡστόσο, τό ἔλεός Του πάντα προσφερόταν ὡς μία ἀπρόσμενη βοήθεια, πού μέ ἀνύψωνε ἀπό τό βάθος τῆς ἀπόγνωσης καί τῆς κόπωσης στό φῶς τοῦ Ἡλίου τῆς Δικαιοσύνης».
Ὁ ἴδιος, χάραξε τίς τελευταῖες γραμμές τοῦ παραπάνω του βιβλίου, ὡς εὐχή, προσευχή καί παράκληση, πού συνόψιζε στά ἑξῆς: «Κύριε, φώτισε τά βήματα τῶν νέων Σου διακόνων καί λειτουργῶν, πού μέ δέος, προσοχή καί ἱεροπρεπές ἱεραποστολικό φρόνημα θά παραλάβουν ἀπό τά χέρια μου τήν παρακαταθήκη τοῦ ποιμαντικοῦ τους χρέους, τῆς προσφορᾶς καί τῆς συνεποῦς ἀποστολικῆς διαδοχῆς».
Ὁ μακαριστός π. Κωνσταντῖνος, μέ τόν ὁποῖο, ἐκτός ἀπό τήν παραπάνω ἔκδοση, συνεργαστήκαμε πολυμερῶς ἐπιστημονικά καί διατηροῦσαμε ἐπί χρόνια στενή πνευματική σχέση καί σχεδόν καθημερινή τηλεφωνική ἐπικοινωνία, ἔφυγε ἀπό τή ζωή τό μεσημέρι τῆς Μεγάλης Δευτέρας τοῦ 2024, ἀφοῦ εἶχε τελέσει γιά μία ἀκόμη φορά τόν Ἑσπερινό στόν περικαλλῆ ἐνοριακό ναό τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος, στόν ὁποῖο διακονοῦσε ἐπί δεκαετίες.
Ἐπιστρέφοντας στήν οἰκία του, ἡ διαρκῶς προσευχόμενη καρδιά του λιγόστεψε δραματικά τούς κτύπους της, ἀκριβῶς ἔξω ἀπό τό ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Μερκουρίου, ἐκεῖ ὅπου τό 1822 εἶχαν στήσει τό ἐργαστήριό τους καί τελούσαν τή Θεία Λειτουργία οἱ Γαλατσιάνοι ζωγράφοι τοῦ Ἁγίου Ὄρους.
Οἱ ἁγορειτικές σπουδές καί ἡ σύγχρονη ἐκκλησιαστική γραμματεία ὀφείλουν πολλά στόν ἀκούραστο πνευματικό αὐτόν πατέρα. Ἄς ἔχουμε τήν εὐχή του!
Ἡ ταφή του, μέ πάνδημη συμμετοχή κλήρου καί λαοῦ, τελέστηκε τήν ἑπομένη, Μεγάλη Τρίτη.
Ἡ Ἐκκλησία μας προβάλει αὐτή τήν ἡμέρα, ἀνάμεσα σέ ἄλλα, καί τήν Παραβολή τῶν Ταλάντων πού μᾶς διδάσκει νά εἴμαστε ἐργατικοί καί νά καλλιεργοῦμε νά ἀναδείξουμε καί νά αὐξήσουμε τά πνευματικά μας χαρίσματα δηλ. νά προσφέρουμε μέ πολλή ἀγάπη τίς ὑπηρεσίες μας στούς συνανθρώπους μας γιά νά εἴμαστε ἕτοιμοι νά ὑποδεχθοῦμε στήν καρδιά μας τήν Ἀγάπη, πού εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός.
«Τό δοθέν σοι τάλαντον φιλοπόνως ἔργασαι» διαβάζουμε στόν οἶκο τοῦ συναξαρίου τῆς ἡμέρας.
Τό χάρισμα (γιατί αὐτό εἶναι τό τάλαντο, πού ἔχει ὁ καθένας μας), ἄς τό ἐργαστεῖ μέ φιλοπονία, μέ ἐπιμέλεια καί μέ προθυμία νά τό ἀξιοποιήσει. Πρός ὄφελος δικό του, ἀλλά κυρίως, πρός ὄφελος τῶν ἄλλων.
Ὁ μακαριστός π. Κωνσταντῖνος εἶχε ἀπό τή νεότητά του συνειδητοποιήσει πόσο σπουδαῖο εἶναι τά χαρίσματα, τά πολύτιμα αὐτά δῶρα τοῦ Θεοῦ στόν κάθε ἄνθρωπο, νά ἐλευθερώνουν τόν ἔχοντα, ἀλλά καί τόν κόσμο, μέσα ἀπό τή σωστή χρήση τους καί τήν προσφορά, ἀλλά κυρίως μέσα ἀπό τήν ἀναφορά στόν Θεό.
Ἔτσι, μέσα ἀπ᾿ αὐτή τήν ταπεινόφρονα σχέση μέ τόν Θεό, ἀξιοποίησε τό τάλαντό του φιλόπονα.
Καί εἴμαστε βέβαιοι, ὅσοι ἀξιωθήκαμε νά τόν γνωρίσουμε καί νά τόν συναναστραφοῦμε, ὅτι ὁ μακαριστός π. Κωνσταντῖνος, ἔχοντας προσφέρει ὅλη του τή ζωή στήν κοινωνία τῆς ἀγάπης καί τῆς προσφορᾶς, στήν κοινωνία τῆς ἐλευθερίας ἀπό τήν αὐτάρκεια τῶν χαρισμάτων καί τόν ἐγωϊσμό, πού τόν ἔκαναν νά ζεῖ γιά τούς ἄλλους καί τήν δόξα τοῦ Θεοῦ, θά ἀκούσει τήν ὥρα ἐκείνη τήν φοβερά, τήν φωνή τοῦ δεσπότου Χριστοῦ, «Εἴσελθε δοῦλε εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου σου».
Αἰωνία αὐτοῦ ἡ μνήμη.