Αρχιμανδρίτης Διονύσιος Λαζαρίδης στην Romfea.gr

Ένας νέος άνθρωπος αρνείται να πει το πιστεύω. Δεν συμμετέχει στο μυστήριο της βαπτίσεως, για να μην αναγκαστεί να ομολογήσει το: «Πιστεύω εις έναν Θεόν.»

Στο μυστήριο του γάμου όμως προσήλθε στο παρελθόν, διότι εκεί δεν αναγκάστηκε από το τελετουργικό, να απαγγείλει το σύμβολο της πίστεως.

Με διάθεση αγάπης αλλά και με συναίσθηση ευθύνης, πρέπει να αντιμετωπίσουμε το γεγονός αυτό, που έχει απλώσει τα πλοκάμια του στις συνειδήσεις πολλών νέων ανθρώπων.

Σίγουρα κάποια σκοτεινή διαδρομή οδήγησε το συγκεκριμένο νέο να ακυρώσει το Θεό, να απαξιώσει τα ιερά μυστήρια και να δηλώνει άθεος, ευκαίρως ακαίρως.

Δεν είναι βεβαίως ο μόνος ο νέος εκείνος και δεν είμαστε εις θέσιν να γνωρίζουμε πόσοι προσερχόμενοι στα εφημεριακά γραφεία, για να κλείσουν ένα μυστήριο ή για να συμμετάσχουν εις αυτό, διαπνέονται από παρόμοιες αντιλήψεις.

Πλείστοι πάντως συμμετέχοντες εις τα ιερά μυστήρια και όχι απαραιτήτως άθεοι, θεωρούν το μυστήριο του γάμου απλά ως μία κουμπαριά και το μυστήριο της βαπτίσεως ως «να βάλεις λάδι στο παιδί μου».

Πανθομολογουμένως, ελλείψει κατηχήσεως και εν πλήρη αγνοία, έχει αποδομηθεί η ιερότητα του πνευματικού ιστού, συν της συμβολικής των ιερών μυστηρίων.

Όσες βεβαιώσεις θρησκευτικού γάμου και βαπτίσεως, εκ μέρους των γονέων ή κουμπάρων και αν κατατεθούν στα γραφεία των ιερών ναών, δεν δύνανται να φανερώσουν την πνευματική εμφάνεια ή τη σκοτεινή αφάνεια της ψυχής κάθε προσερχομένου.

Ιδιαιτέρως δε στους ναούς των αστικών κέντρων, το εκκλησίασμα κρύβει μεγάλη ποικιλομορφία.

Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει, ούτε μπορούμε να εγκαταστήσουμε spiritual detector, ήτοι πνευματικό ανιχνευτή για ανιχνεύσουμε την πνευματική καλλιέργεια εις τα έγκατα της καρδιάς του κάθε μετέχοντος εις τα ιερά μυστήρια.

Εκείνο που μπορούμε να κάνουμε ως εκκλησία, ως διάκονοι των μυστηρίων του Θεού, με βαριά συναίσθηση της ευθύνης τη διακονίας μας, είναι να μην παύουμε να κατηχούμε αόκνως και ανυστάκτως σε όλους τους τομείς, μικρούς και μεγάλους. «Υμίν δέδοται γνώναι τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού.» (Λκ.η,10)

Η ιεραποστολή, όχι στην μακρινή Ασία ή την Αφρική, αλλά στην πατρίδα μας είναι επιβεβλημένη.

Το βάρος εις την ιερά κατήχηση, θα αποδώσει μακροχρόνιους ευώδοις καρπούς εις το πλήρωμα της εκκλησίας.

Θα ισχυροποιήσει «το στερέωμα των επί σοι πεποιθότων», μεταποιώντας το από άμορφη και πνευματικά άοσμη μάζα, σε στιβαρό εκκλησιολογικό πλήρωμα των «εν επιγνώσει υμνούντας σε.»

Ειδάλλως η εκκλησία του Χριστού, «ήν εκτήσω τω τιμίω σου αίματι», θα μεταποιηθεί σε μία «παραγωγική Βιομηχανία Μυστηρίων», χωρίς πνευματικό αντίκρισμα.

Οι καιροί ου μενετοί, δεν χωρά αναβλητικότητα. Ιδού καιρός ευπρόσδεκτος.

«Εξήθλεν ο σπείρων του σπείραι τον σπόρον αυτού» (Λκ.η,5)