Γράφει, ο Αρχιμανδρίτης του Οικουμενικού Θρόνου Μελχισεδέκ Αμπελικάκης
Δεῦτε ἴδωμεν πιστοί, ποῦ ἐγεννήθη ὁ Χριστός, ἀκολουθήσωμεν λοιπὸν ἔνθα ὁδεύει ὁ ἀστήρ…», «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία…», και άλλα παρόμοια τροπάρια θα ψάλλουμε οι χριστιανοί στις Εκκλησιές και εφέτος, για να σημάνουν την εορτή της Γεννήσεως τού Χριστού.
Πολύ μεγάλο το γεγονός που εορτάζουμε με τα Χριστούγεννα.
Τα Χριστούγεννα δεν είναι μόνο ένα ιστορικό γεγονός, αλλά και πνευματικό, αδελφοί μου χριστιανοί, μεγάλο και φοβερό!
Αξιωνόμαστε για ακόμη μια χρονιά να προσεγγίζουμε την «Μητρόπολη των εορτών», για να εορτάσουμε την Γέννηση του Θεανθρώπου.
Εορτάζεται κάθε χρόνο όχι μόνο για να θυμηθούμε και να δοξολογήσουμε τον Θεό για την άπειρη συγκατάβασή Του, αλλά και για να μπορέσουμε κατά το σύντομο διάστημα της ζωής μας να αισθανθούμε πνευματικά το μεγάλο αυτό γεγονός, το ότι ο Χριστός προσέλαβε την ανθρώπινη φύση, έγινε άνθρωπος για να «θεώσει» τον άνθρωπο.
Είναι δύσκολο, έως αδύνατον, να κατανοηθούν λογικά τα γεγονότα της θείας ενανθρωπήσεως, γι’ αυτό είναι απαραίτητο να βιωθούν στον εσωτερικό μας χώρο, στην καρδιά μας.
Η Εκκλησία κάθε χρόνο τέτοιες μέρες μας υπενθυμίζει τη μεγάλη θεολογική αλήθεια, ότι ο «Θεός έγινε άνθρωπος για να μπορέσει ο άνθρωπος να γίνει κατά χάριν Θεός», όπως γράφει ο Μ. Αθανάσιος.
Αυτές τις ημέρες μας καλεί να γιορτάσουμε το μεγάλο και ανεπανάληπτο μυστήριο της σαρκώσεως του Υιού και Λόγου του Θεού με έναν άλλον όμως τρόπο, με μια άλλη πνευματική - εσωτερική προετοιμασία.
Διότι τι ωφελεί άραγε να στολίσουμε τα σπίτια μας και τους δρόμους, τα στολίδια δεν κάνουν την γιορτή.
Οι άνθρωποι στολίζουν τις μέρες μας.
Οι φωτισμένοι και ευτυχισμένοι άνθρωποι φτιάχνουν τις στιγμές μας. Αυτοί που δεν εύχονται επειδή πρέπει να ευχηθούν.
Αυτοί που δεν παίρνουν δώρα επειδή ήρθαν τα Χριστούγεννα.
Αυτοί που στολίζουν ανά πάσα ώρα και στιγμή το σπίτι τους με τα στολίδια της αγάπης.
Ζούμε συνέχεια με τα πρέπει!!!
Πρέπει να φάμε όλοι μαζί. Πρέπει να συγχωρέσουμε ο ένας τον άλλον. Πρέπει να βοηθήσουμε τον διπλανό μας.
Πρέπει να γεμίσουμε με στολίδια τα σπίτια μας. Πρέπει να είμαστε χαρούμενοι. Πρέπει να αποχαιρετήσουμε τον παλιό χρόνο και πρέπει να βρούμε στόχους για τον καινούριο.
Πρέπει να θυμηθούμε στα σκονισμένα συρτάρια μας τους καλούς μας τρόπους, τη συμπόνια και την κοινωνικότητα μας.
Οι άνθρωποι, δυστυχώς, ζούμε χωρίς Χριστό και χωρίς να εμπνεόμαστε από την Αγάπη που Αυτός δίδαξε και μάλιστα όχι με λόγια αλλά με τη σταυρική του θυσία.
Ποιός άλλος, άραγε, μπορεί να μας απελευθερώσει από τα δεσμά της αυτοειδωλοποίησης και του εγωκεντρισμού μας, φυσικοί καρποί της σύγχρονης τεχνοκρατούμενης υλιστικής εποχής μας που επίμονα απαρνιέται το Θεό, μιας εποχής που θεοποίησε τη δύναμη της γνώσης και αδιαφόρησε για τον «έσω της καρδίας άνθρωπον»;
Στην δύσκολη περίοδο που περνάμε από κοινωνικής και οικονομικής πλευράς, ο Χριστός, ο ήλιος της δικαιοσύνης, η Εκκλησία που είναι το ένδοξο Σώμα αυτού του ακτίστου ηλίου, είναι η παρηγοριά της κοινωνίας και των ανθρώπων.
Αυτός εκδιώκει την απελπισία και την απόγνωση και προσφέρει ελπίδα και Φως.
Από αυτό το φως εμπνέονται οι Χριστιανοί και σκορπούν την χαρά και την αγάπη στους γύρω τους, αποκαθιστούν την αδικία που δημιουργείται από τούς ανθρώπους, βοηθούν πονεμένους ανθρώπους να ξεπεράσουν το πρόβλημά τους και γενικά αποκαθιστούν τις κοινωνικές αδικίες, τις ακαταστασίες, τα κοινωνικά προβλήματα.
Οι άνθρωποι του ηλίου της δικαιοσύνης έχουν μέσα τους πληρότητα ζωής, αλλά και γίνονται φως, αγάπη και χαρά στους συνανθρώπους τους.
Πως, όμως, θα γίνει πραγματικότητα η νοσταλγία μας για μια καινούργια ζωή;
Απάντηση: με το να ενωθούμε μυστηριακά μαζί Του μέσω της θ. Ευχαριστίας και προπάντων να δείξουμε έμπρακτη αγάπη προς τους πάσχοντες αδελφούς μας.
Άλλωστε, σε τελική ανάλυση, στη μέλλουσα κρίση, ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει πόσες φορές εκκλησιαστήκαμε, πόσες μετάνοιες κάναμε, πόσα κεριά ανάψαμε, αλλά πόσο βοηθήσαμε τους ελαχίστους αδελφούς μας, δηλαδή τους ενδεείς και αρρώστους.
Αυτά μας διαβεβαίωσε ο ίδιος ο Χριστός στην επί του όρους ομιλία του, με τη φράση: «Μακάριοι οι ελεήμονες διότι αυτοί ελεηθήσονται».
Αυτά τα Χριστούγεννα, λοιπόν, ας δούμε τι είναι πραγματικά σημαντικό. Όχι, τι θα μοιραστούμε, αλλά ότι μοιραζόμαστε.
Όχι, πού θα πάμε, αλλά ότι είμαστε μαζί. Όχι, τι θα αγοράσουμε, αλλά ότι έχουμε κάποιον να του προσφέρουμε.
Όχι, γιατί αρκούμαστε στο λίγο, αλλά γιατί μαθαίνουμε να εκτιμάμε. Η Γέννηση του Χριστού ας σημάνει την αρχή για μια καλύτερη ζωή γεμάτη αλήθεια και φως.
Η Γέννηση του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού ας είναι σταθμός της συλλογικής μας πνευματικής αναγέννησης και της προσωπικής εν Χριστώ ζωής μας.