Ὁ Θεὸς μᾶς θέλει εὔσπλαχνους καὶ ἐλεήμονες,
ὅπως τὸν μακαριστὸ π. Ἀλέξιο Ἐγκλειστριώτη.
«Ἔλεον θέλω καὶ οὐ θυσίαν» (Ματθ. θ΄ 13 καὶ ιβ΄ 7) μᾶς λέει ὁ Κύριος μέσα ἀπὸ τὸ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιο ἐπαναλαμβάνοντας τὴν ρήση τοῦ προφήτη τῆς ἀγάπης, τοῦ Ὠσηέ (Ὡσ. στ΄ 6), ποὺ ἦταν ψυχὴ εὐαίσθητη, λεπτὴ καὶ συνάμα ὁρμητική, ὅπως τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἀλεξίου Ἐγκλειστριώτου, τοῦ ὁποίου σήμερον τελοῦμε τὸ διετὲς μνημόσυνο.
Ὁ Χριστός μας μὲ τὴν ρήση αὐτὴ μᾶς προτρέπει νὰ ἐμβαθύνουμε στὸ πλῆρες νόημα τῆς χριστιανικῆς ζωῆς, αὐτὸ τὸ ὁποῖο ὁ π. Ἀλέξιος εἶχε κάνει πυξίδα ζωῆς.
Ἂν κατορθώσουμε νὰ κάνουμε, ὅπως ἐκεῖνος, πράξη αὐτὰ τὰ λόγια, τότε θὰ κατανοήσουμε γιατὶ ὁ Χριστός μας ἀποστρεφόταν τοῦ φαρισαίους καὶ ἀγαποῦσε ὑπέρμετρα τοὺς ἁμαρτωλούς, ἀφοῦ τὸ τόνιζε, ὅτι «οὐκ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν» (Ματθ. θ΄ 13).
Ὁ Χριστός μας ζητάει ἔλεος καὶ ὁ π. Ἀλέξιος ἐλεοῦσε ἀδιακρίτως καὶ μάλιστα ὄχι γιὰ «τὸ θεαθῆναι τοῖς ἀνθρώποις» (Ματθ. κγ΄ 5).
Δὲν τὸν ἐνδιέφεραν οἱ ἐπιδείξεις, ἀλλὰ ἑστίαζε στὴν ἔμπρακτη πίστη «δι’ ἀγάπης ἐνεργουμένη» (Γαλ. ε΄ 6).
Τὴν θυσία χαρακτηρίζει τὸ δῶρο, τὸ ὁποῖο καὶ οἱ σκληρόκραδοι καὶ οἱ ὑποκριτὲς μποροῦν νὰ προσφέρουν, γιὰ νὰ ἐξευμενίσουν τὸν Θεό μας, πού, ὅμως, «οὐ μυκτηρίζεται» (Γαλ. στ΄ 7).
Τὸ ἔλεος ἦταν τὸ χαρακτηριστικὸ τῆς εὐσυμπάθητης καρδιᾶς τοῦ π. Ἀλεξίου, ποὺ εἶχε ἀκένωτη πρόθεση καὶ διάθεση προσφορᾶς.
Ὁ Κύριός μας, ἔλεγε ὁ π. Ἀλέξιος, δὲν περιμένει θυσία, ἀλλὰ ἔλεος.
Περιμένει ἀπὸ ἐμᾶς σπλάχνα οἰκτιρμῶν σὲ ὅλους τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ τοὺς περιφρονημένους.
Ἡ συμπεριφορά μας πρὸς αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους θέλει νὰ εἶναι ἴδια μὲ αὐτὴ ποὺ Ἐκεῖνος τοὺς ἔδειξε καὶ τοὺς δείχνει στοὺς αἰῶνες. Νὰ μὴν περιφρονοῦμε κα¬νένα θεωρώντας τον κατώτερο ἀπὸ ἐμᾶς.
Νὰ βλέπουμε τὶς δικές μας ἀτέλειες καὶ ἁμαρτίες καὶ ὄχι τῶν ἄλλων. Νὰ ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὴν ἀπόκτηση ταπεινώσεως καὶ πραότητος κατὰ μίμηση Ἐκείνου.
Νὰ ἀγαπᾶμε καὶ νὰ εὐεργετοῦμε τοὺς περιφρονημένους καὶ τοὺς ἐμπερίστατους ὑλικὰ καὶ πνευματικὰ δείχνοντας ἐνδιαφέρον γιὰ τὶς ἄμεσες ἀνάγκες τους καὶ τὴν τελικὴ σωτηρία τους.
Ὁ Ἐγκλειστριώτης Ἀρχιμανδρίτης, ὁ γλυκύτατος π. Ἀλέξιος, ἦταν ἀνιδιοτελὴς καὶ ἀληθινός.
Ἔκανε τὸ καλὸ χωρὶς νὰ περιμένει ἀνταπόδοση. Μιμούμενος τὸν Σωτήρα μας Χριστός, ο ὁποῖος στὸν Μεγάλο Δεῖπνο ἔστειλε νὰ καλέσουν τοὺς πένητες καὶ τοὺς ζητιάνους, ἔστρεφε τὶς εὐεργεσίες του στοὺς περιφρονημένους, τοὺς βρώμικους, τοὺς ἀχρείους.
Αὐτὸ γιὰ τὸν μακαριστὸ ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ σήμαινε ἔλεος! Ἔλεγε, ὅτι περιμένει ὁ κόσμος ἀπὸ ἐμᾶς λόγους ἀγάπης καὶ παρηγοριᾶς. Περιμένει τρυφερότητα, ζεστασιὰ ψυχῆς, ἐνδιαφέρον, κενωτικὴ ἀγάπη.
Ἡ περιφρόνηση, ἡ ἀποστροφή, ἡ ψυχρότητα δὲν συνάδει μὲ τὰ χριστοκεντρικά μας βιώματα.
Ὅσοι, ἔτσι, συμπεριφέρονται διαπράττουν μεγάλη ἁμαρτία καὶ δὲν εὐχαριστοῦν τὸν Θεό μας, ποὺ εἶναι Θεὸς ἀγάπης.
Μόνο οἱ ἐγωϊστὲς καὶ οἱ φαρισαῖοι θεωροῦν τοὺς ἑαυτούς τους ἀνώτερους ἀπὸ τοὺς πλησίον, ὅποιοι καὶ νὰ εἶναι αὐτοί, κλέφτες, φονιάδες, ληστές, γιατὶ ἐκεῖνοι στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ μας μπορεῖ νὰ εἶναι καλύτεροι ἀπὸ ἐμᾶς.
Ὁ ἐλεήμων, εὐπροσήγορος, γελαστός, ἀξιαγάπητος, προικισμένος μὲ οὐράνια χαρίσματα π. Ἀλέξιος εὐεργετοῦσε ὅλους, ὅσοι προσέρχονταν στὸ Μοναστήρι καὶ ζητοῦσαν τὴν ὑλικὴ καὶ πνευματικὴ συνδρομή του.
«Ἔδωσε, ἐσκόρπισεν, ἡ δικαιοσύνη αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα» (Ψαλμ. 111, 9).
Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν τὸν θεωροῦμε νεκρό. Ζεῖ καὶ χαίρεται κοντὰ στὸν αἰώνιο εὐεργέτη τῶν ψυχῶν μας, τὸν Κύριο Ἰησοῦ, καὶ τὸ λέμε μὲ βεβαιότητα, ἀφοῦ «δίκαιοι εἰς τὸν αἰῶνα ζῶσι» (Σοφ. Σολομ. 5, 15), καὶ ὁ π. Ἀλέξιος ἦταν ἀρχέτυπο δικαιοσύνης, σωφροσύνης καὶ εὐσεβείας.
Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας