Γράφει ο π. Κωνσταντίνος Κατσουλιέρης | Romfea.gr

Κιβωτός του κόσμου, πατήρ Αντώνιος….., λέξεις σχεδόν αγιοποιημένες από το σύνολο των πολιτών και όχι μόνο των πιστών, τουλάχιστον μέχρι χθες.

Είναι όμως έτσι;

Εν μέσω πληροφοριών καταιγιστικών από τα ΜΜΕ βγαίνουν όλοι και κατακεραυνώνουν, καταδικάζουν αυτόν τον άνθρωπο. 

Είναι όμως το ορθό;

Αναφερόμαστε σε έναν άνθρωπο που έφτιαξε από το μηδέν μια τεράστια δομή στην οποία βρήκαν διέξοδο εκατοντάδες παιδιά. 

Πρόσφερε για πολλά χρόνια μια φωλιά ζεστασιάς και ανθρωπιάς σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον με στοιχεία πανσπερμίας και ενέταξε αυτά τα παιδιά μέσα σε μια οικογένεια.

Υπάρχουν καταγγελίες; Από ότι φαίνεται ναι. 

Υπάρχουν όμως και πολλοί ενήλικες που έζησαν μέσα σε αυτές τις δομές και σήμερα τις υποστηρίζουν. 

Δε μπορεί όλα να ήταν στραβά. Αυτός ο άνθρωπος ακόμα και αν δεν ξανασχοληθεί με την κιβωτό αφήνει μια τεράστια προίκα που δεν πρέπει να απαξιωθεί. 

Και ελάχιστοι εν μέσω καταιγίδας έχουν αναφερθεί σε αυτό. Αντίθετα πολλοί σαν τους λύκους αλυχτούν ανυπόμονα. 

Υπάρχει επίσης  και η δικαιοσύνη. Αυτή τη δικαιοσύνη πρέπει να αφήσουμε να ενεργήσει απρόσκοπτα και αυτή και μόνο θα αποφασίσει για το τι μέλλει γενέσθαι όσον αφορά αυτά τα πρόσωπα. 

Αν έχουν σφάλλει να πληρώσουν·  έχουμε δει όμως και ανατροπές στο παρελθόν ή έστω τα πράγματα στη σωστή τους θέση.

Ωστόσο, το έργο παραμένει και πρέπει να συνεχίσει να θάλλει και ουδείς θα ξεχάσει ότι αυτό ξεκίνησε από έναν παπά που έφτιαξε την κιβωτό του. 

Αυτή την κιβωτό πρέπει να συνεχίσουμε να την αγκαλιάζουμε, γιατί η προσφορά στηρίζει τον σκοπό, δηλαδή τα παιδιά παρά τα τυχόντα λάθη!