υπό π. Παύλου Ιερομονάχου Μικραγιαναννίτου (Ιωσηφίδου) | Romfea.gr

Πόσο ευχάριστα αντηχεί στην ακοή μας η αγιογραφική αυτή ρήση η οποία χαρίζεται στους εκλεκτούς του Θεού, άμα τη αναχωρήσει αυτών εκ των προσκαίρων εις τα επουράνια και αιώνια του Κυρίου σκηνώματα! 

Σε αυτά ταύτα τα αιώνια σκηνώματα επορεύθη προ ημερών ο μακαριστός πλέον Γέρων Δανιήλ, προεστώς της μοναστικής αδελφότητος των Δανιηλαίων, τα οποία σκηνώματα επεπόθησεν από της νεότητός του, εγκαταλείψας τα εγκόσμια και πορευθείς δια το Αγιώνυμον Όρος, και δη την έρημον των Κατουνακίων.

Είχον την ιδιαιτέραν από Θεού ευλογίαν να γνωρίσω τον μακαριστόν Γέροντα προ πεντήκοντα και τριών χρόνων, ότε επορεύθην και εγώ ο ελάχιστος εις τον αυτόν ιερόν τόπον μικρός τη ηλικία, επιποθών τον μοναχικόν βίον. 

Νέος τότε τη ηλικία, ο μακαριστός πατήρ Δανιήλ με περιέβαλε με πολλή αγάπη ως πρέπει τοις μοναχοίς και, με την ευλογίαν των τότε μακαριστών γεροντάδων μου, με ενουθέτει διά τα της μοναχικής ζωής παλαίσματα.

Τα ιερά σκηνώματα, ήτοι αι μοναχικαί καλύβες εν τη ερήμω, των πατέρων Δανιηλαίων και ημών των Θωμάδων υπήρχον πλησιέστερα ως και των Γερασιμαίων∙ και με τον όρον τον συνήθη οι καλοί γείτονες με την όλην μοναχικήν παράδοσιν στις ιερές ακολουθίες και στα πνευματικά παλαίσματα. 

Ενθυμούμαι την ημέρα της μοναχικής μου κουράς, την 27η Ιανουαρίου του σωτηρίου τότε έτους 1971, στην μετάνοιάν μου, στον απόστολο Θωμά, με γέροντά μου τον αείμνηστον π. Θωμά Μικραγιαννανίτην.

Ο μακαριστός γέρων Δανιήλ έψαλλε, κατ’ αυτήν, με την χαρακτηριστική μελωδία της καλλιφωνίας του, τα κατανυκτικά άσματα.

Το «ήθελον δάκρυσιν εξαλείψαι» αντηχεί ακόμα εις τα ώτα μου, ως να μην επέρασε μία ημέρα από τότε «ω τάλας εγώ ότι κατενένυγμαι». 

Και επειδή το παρόν εγχείρημα γράφεται υπ’ εμού του ταπεινού και ελαχίστου, ως χρέος τιμής και ευλογίας προς τον εν ουρανοίς σκηνώσαντα όσιον Γέροντα Δανιήλ, δράττομαι της ευκαιρίας, επί τη συμπληρώσει και των τεσσαράκοντα ημερών από της προς Κύριον εκδημίας αυτού, να αναφερθώ μετά πολλής προσοχής και ακριβείας στα της όλης, όπως εγνώρισα, βιοτής του ως άνω Γέροντος. 

Ήτο γόνος πνευματικός των αοιδίμων κτητόρων οσίων πατέρων της καλύβης των εν Αγίω Όρει διαλαμψάντων πατέρων, ήτοι κατ’ όνομα αυτών, Γέροντος Δανιήλ του άρτι Αγιοκαταταχθέντος υπό της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, ούτινος και το όνομα έλαβεν εν τη μοναχική αυτού κουρά∙ του εταίρου Δανιήλ ιερομονάχου του και πάτρωνος της διδασκαλίας της βυζαντινής μουσικής ως και διδασκάλου των πατέρων των δυναμένων διά την αυτής μάθησιν∙  των γερόντων Δαμασκηνού, Στεφάνου, Γεροντίου του αυστηρού κατά τας μοναχικάς παραδόσεις, Νήφωνος, Μοδέστου του εναρέτου πνευματικού γέροντος, Γρηγορίου ιερομονάχου, του σοφού γέροντος εν ταις ενεργείαις και πράξεσι, του και πνευματικού πατρός χρηματίσαντος  του υποφαινομένου και γράφοντος και του πατρός Στεφάνου του εν τοις τρόποις επαινετού. 

Επιλήψει με ο χρόνος διηγούμενον τα της μακαρίας όντως ζωής του πολυκλαύστου, κατά άνθρωπον, Γέροντος Δανιήλ, όστις την όλην αυτού επί της προσκαίρου ζωής βιοτήν του, ηνάλωσεν εν γη ερήμω και αβάτω και ανύδρω τότε, και είτα εποίησεν καρπούς ευχύμους διά των πνευματικών του αγώνων και παλαισμάτων. 

Τας υποσχέσεις τας οποίας έδωκε κατά την ημέραν της μοναχικής του κουράς, ενώπιον της ιεράς εικόνος του Δεσπότου Χριστού, ηγωνίσθη μετά πολλών κόπων και θυσιών και αγώνων πνευματικών να εκπληρώσει.

Μετά των προαναφερθέντων πατέρων της συνοδείας, ηγωνίσθη εις την ανοικοδόμησιν του όλου υπάρχοντος τη σήμερον μοναχικού συγκροτήματος, και του εν αυτώ υπάρχοντος Ιερού Ναού επ’ ονόματι των Οσίων Πατέρων των εν Αγίω Όρει διαλαμψάντων, ως και του μόνου εν τω ιερώ τόπω του Άθωνος αναφερομένου εις τους εν Αυτώ Οσίους Πατέρας. 

Μοναχός ο Γέρων Δανιήλ καθ’ όλην την σημασίαν της λέξεως, τηρητής ακραιφνής των μοναχικών αξιών και παραδόσεων, ιώτα εν ή μία κεραία εξ αυτών ουκ αφήκε καθ’ όλην την μοναχικήν του πολιτείαν.

Άοκνος εις τας ακολουθίας και τας πανηγυρικάς αγρυπνίας των Ιερών Μονών του Αγιωνύμου Όρους, έψαλλε κατ’ αυτάς, μετά των λοιπών πατέρων της συνοδείας κεκτημένων την πείραν της όντως εν Αγίω Όρει ασκουμένης ψαλτικής τέχνης, μετ’  ευλαβείας πολλής και ψυχικής διαθέσεως αποθησαυρίζων εν εαυτώ την πεμπτουσίαν της όλης μυσταγωγικής μεθέξεως. 

Ιδιαιτέραν έτρεφε την ευλάβειαν προς την Κυρίαν Θεοτόκον και ένδακρυς ομίλει περί Αυτής και των ευεργετημάτων Ταύτης δια την σωτηρίαν των πιστών.

Ενθυμούμαι ότι ουδέποτε εξήρχετο εκ του καθολικού Ναού από της τελουμένης πανηγυρικής αγρυπνίας και με το κομβοσχοίνιον,  ανά χείρας, προσηύχετο ως αυτός καθ’ εαυτόν εγίγνωσκε. 

Πατέρες, μας έλεγε, «σε αυτά τα στασίδια εκάθισαν επί αιώνες Άγιοι Πατέρες και τα αγίασαν, και σε αυτά τα στασίδια εκάθισε ο Άγιος Ιωάννης ο Κουκουζέλης ψάλλων τον Ακάθιστο Ύμνο της Θεοτόκου και αυτή η Κυρία Θεοτόκος, ευαρεστουμένη εκ της καλλιφώνου υμνωδίας του, τού ενεχείρισε το χρυσούν νόμισμα.

Διηκόνησε ο πολιός γέρων ως ιατρός, κατά χάριν δοθείσαν αυτώ πάρα Θεού, τους ασθενούντας πατέρας εν τη ερήμω μη δυναμένους να εξέλθωσι εις τον κόσμον διά την θεραπείαν αυτών. 

Γνωρίσματα της όλης αυτού μοναχικής βιοτής ήσαν η υπακοή, η ταπείνωσις, η προς τους συμμοναστάς αδελφούς αγάπη, και προς πάντας τους πατέρας, υπήρξε άοκνος φίλος της συγγνώμης και της ειρήνης και εργάτης της κενώσεως αυτού. 

Φέρω ενώπιόν μου, κατά την ώραν καθ’ ην γράφω τα περί αυτού, την οσιακήν και γλυκυτάτην μορφήν του ιλαρού του προσώπου, τους καθαρούς τη θεωρία οφθαλμούς του, την πραείαν λαλιάν του περί συνέσεως, φόβου θεού, υπομονής εν ταις δοκιμασίαις της μοναχικής ζωής, και της μετά ταύτα ατελευτήτου  χαράς εν τη Βασιλεία των Ουρανών.

Ουδέποτε θα λησμονήσω τας προς εμέ, τον αχρείον, πνευματικάς συμβουλάς και παραινέσεις του, τόσον εις την άσκησιν των μοναχικών μου καθηκόντων, όσον δε και εις την της ψαλτικής μου διακονίαν, περί ορθής εκτελέσεως των ψαλλομένων ιερών ασμάτων, ως πρέπει και αρμόζει, κατά την από αιώνων παράδοσιν εν Αγίω Όρει.

Παραινέσεις το λοιπόν αύται του μακαριστού Γέροντος και τούτων επαίνων πολλών εστεμμένων. 

Πάτερ Παύλε, μου έλεγε, «η Παναγία μας, μάς έφερε σε αυτόν τον άγιον τόπον, στο Άγιον Όρος, μας παρέχει πάντα τα προς σωτηρίαν αιτήματα, και το σπουδαιότερον, μας υπεσχέθη την σωτηρίαν της ψυχής μας, εν τη ημέρα της κρίσεως ως μεσίτρια ενώπιον του δικαιοκρίτου Υιού Της Σωτήρος Χριστού»∙ και ταύτα μοι ελάλει, ένδακρυς όλως υπάρχων, δοξάζων τον Θεόν.

Και ταύτα ελάλει προς εμέ τον Μοναχόν αμόναχον, τον γείτονά του, τον ηγαπημένον αδελφόν του, τον και απαίδευτον έως και του νυν τοις μοναχικοίς αγωνίσμασι.

Ούτως ο όσιος και μακάριος Γέρων εξεμέτρησε το ζην, εν τη ερήμω του κλεινού Άθωνος, εν τη ιερά μετανοία του, εν τη καλύβη των Οσίων Αγιορειτών Πατέρων, όπου προ εβδομήκοντα ετών, προσήλθε κλίνας τον εαυτού αυχένα ενώπιον της ιεράς εικόνος του Σωτήρος Χριστού, δίδων την χαρακτηριστικήν υπόσχεσιν, εν τη μοναχική του κουρά.

«Παραμενείς εν τω μοναστηρίω τούτω μέχρις εσχάτης σου αναπνοής;»∙` ειπόντος του κείραντος αυτού τελετουργού Ιερομοναχου τούτους τους φοβερούς λόγους, απεκρίθη ο τότε νεοκαρείς μοναχός «Ναι του Θεού συνεργούντος μοι Τίμιε πάτερ.»

Και ω του παραδόξου θαύματος!  Παρέμεινε εν τη μετανοία αυτού και ετελειώθη εν αυτή, οσιακήν έχων την κοίμησιν, ευαρεστών Θεώ και ανθρώποις, καθ’ όλην την επί γης εν τη ερήμω βιοτήν του, εν προσευχή, νηστεία, αγρυπνία, κόποις πολλοίς, πειρασμοίς και παντοειδέσι άλλαις ταλαιπωρίαις διάγων, προσεκλήθη παρά του πλάσαντος αυτόν Δεσπότου Χριστού, εν τη Επουρανίω Βασιλεία, όπου θα τύχει εν εκείνη τη ημέρα της μερίδος των σωζομένων εν τη τρυφή του παραδείσου, θα ακούσει παρ’ Αυτού το «ευ δούλε αγαθέ και πιστέ είσελθε εις την χαράν του Κυρίου σου ην επεπόθησας από της νεότητος σου» 

Ειρήσθω εν παρόδω ότι η τήρησις των μοναχικών υποσχέσεων, έως εσχάτης αναπνοής εν τη μετανοία εκάστου Μοναχού, υπήρχε δογματικός όρος παρά των  αειμνήστων πατέρων και γερόντων ημών και της σωτηρίας πρόξενος.

Κατακλείων τον παρόντα επιμνημόσυνον ταπεινόν μου λόγον, ως είχον το ιερόν χρέος να παραθέσω εν τοις του χάρτου γράμμασιν, λέγω εξ όλης ψυχής και καρδίας μου, παλλομένης από συγκίνησιν και ευγνωμοσύνην:  άκουσον, γέροντα, ως ζων πλέον υπάρχεις εν τη ατελευτήτω βασιλεία του Θεού, εν χώρα των εν ουρανοίς απογεγραμμένων. 

Εύχου υπέρ των πνευματικών σου τέκνων και εγγονών, υπέρ της περιωνύμου ‒κατ’ αξίαν της μοναχικής παραδόσεως‒ εκλεκτής και πνευματοφόρου συνοδείας σου, εις ην πλείστα όσα προσέφερες κατά την επί γης βιοτήν σου. Εκοπίασες εν παντί έργω αγαθώ, εδάκρυσες, επόνεσες, επικράνθης, αλλά και ηγαλλιάσθης τω πνεύματι, δοξάζων τον Θεόν πάντων ένεκεν τη οσιακή σου βιοτή, κατά το Χρυσοστομικόν λόγιον. 

Εύχου υπέρ εμού του αχρείου όντος, του πολλάκις την μετάνοιάν μου επιποθών και διώκων ταύτην, ουδέποτε έτυχον της αυτής μεθέξεως, ένεκα των πολλών μου πλημμελημάτων.

Γέροντα Δανιήλ, επτωχεύσαμεν εν τη αληθεία σφόδρα εκ της από του ματαίου τούτου κόσμου αποδημίας σου εις την ποθεινήν πατρίδα, ένθα ήχος καθαρός εορταζόντων και βοώντων απαύστως το ανά τους ατελευτήτους αιώνας δοξαζόμενον όνομα του εν Τριάδι υμνουμένου  Θεού και Σωτήρος ημών, της Κυρίας Θεοτόκου και εφόρου και προστάτιδος του πανσέπτου και ιερού ημών τόπου, του Αγιωνύμου Όρους τουτέστιν, ης αυτής ταύτης τας ιεράς εικόνας ιστορήσας, εν προσευχή και δεήσει, δια των τιμίων και ηγιασμένων χειρών σου. 

Έτι δε μετά των Οσίων Αγιορειτών Πατέρων, ους εθεράπευσας, εμφορούμενος Πνεύματος Αγίου εις άπαντα τα πνευματικά, εν αγρυπνίαις πολλάκις, εν δυνάμει Θεού, αγαλλιών και ευφραινόμενος, τους οφθαλμούς σου ένδακρυς ατενίζων εις τον ουρανόν. Η δε προσγινομένη λύπη εις ημάς εις χαράν μεταποιείται, ότι θέλεις, μετ’ αυτών των Οσίων Πατέρων της ιεράς σου μετανοίας συναυλιζόμενος, της θείας δόξης μέτοχος καταστείς.

Όντως η μακαρία σου ψυχή εν αγαθοίς αυλισθήσεται. Χαίρε το λοιπόν, ότι ο μισθός σου πολύς εν τοις ουρανοίς υπάρχει. 

Μη παύσης του δέεσθαι υπέρ πάντων ημών, των μετά σου εν τη παρούση ζωή συναναστρεφομένων και περιλυπομένων εκ της αφ’ ημών αποδημίας σου αλλά εχόντων την ελπίδα της Αναστάσεως, ης αυτής ταύτης την γλυκείαν μέθεξιν προγεύεσαι εν τοις του παραδείσου ουρανίοις σκηνώμασιν. 

 Έστω δε σου η μνήμη αιώνια και άληστος από γενεάς εις γενεάν. Και δη εν Αγιωνύμω τω Όρει.