Γράφει ο Παναγιώτης Ι. Μπούμης στην Romfea.gr
Ομοτ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών

Τό  πρῶτο μήνυμα ἀφορμή ἔχει τήν ἐρώτηση, τήν ὁποία ὑπέβαλε στόν Ἰησοῦ ὁ μαθητής  του Πέτρος, λέγοντας:  «Κύριε, ποσάκις  ἁμαρτήσει  εἰς  ἐμέ ὁ ἀδελφός μου καί αφήσω  (= συγχωρήσω) αὐτῷ;  ἕως  ἑπτάκις;»  (Ματθ. 18,21).

Τό δεύτερο μήνυμα προκλήθηκε ἀπό τήν παράκληση - ἀπαίτηση, τήν ὁποία ἔθεσε στόν Κύριο ἡ μητέρα τῶν υἱῶν τοῦ Ζεβεδαίου, Ἰάκωβος καί Ἰωάννης, καί ἡ ὁποία τοῦ ζήτησε τό ἑξῆς: «Εἰπέ (Κύριε) ἵνα καθίσωσιν οὗτοι οἱ δύο υἱοί μου εἷς ἐκ δεξιῶν σου καί εἷς ἐξ εὐωνύμων (= ἀριστερῶν) σου ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» (Ματθ. 20,21).

Στήν πρώτη ἐρώτηση ὁ Κύριος ἀπάντησε στόν Πέτρο:  «Οὐ λέγω σοι ἕως ἑπτάκις, ἀλλ' ἕως ἑβδομηκοντάκις ἑπτά» (Ματθ. 18,22), δηλώνοντας ἔτσι τό συνεχές καί ἀδιάλειπτο τῆς συγχωρητικότητας καί ἐκθειάζοντας μέ αὐτόν τόν  τρόπο  τήν  ἀρετή  τῆς  μεγαλοψυχίας  καί  τῆς  μεγαλοκαρδίας  πρός  τούς  ἀδελφούς  καί  τούς  συνανθρώπους  μας, οἱ  ὁποῖοι  μᾶς  φταῖνε  πάλι  καί  πολλάκις.

Καί στή δεύτερη παράκληση - ἐπιθυμία τῆς μητέρας καί τῶν δύο υἱῶν της ἀπάντησε ὡς ἑξῆς: «Οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε. Δύνασθε πιεῖν τό ποτήριον ὅ ἐγώ μέλλω πίνειν...;».

Καί μετά ἀπό μερικά ἀποκαλυπτικά καί προειδοποιητικά λέει γενικά: « ... ὅς ἐάν θέλῃ ἐν ὑμῖν μέγας γενέσθαι, ἔσται ὑμῶν διάκονος καί ὅς ἐάν θέλῃ ἐν ὑμῖν εἶναι πρῶτος, ἔσται ὑμῶν δοῦλος» (Ματθ. 20,22-27).

Έτσι ἀπό τό Ματθ. 18,21 ἑξ. φθάνουμε στό Ματθ. 20,21 ἑξ. Καί γιά τόν ἑλληνικό χῶρο ἐρχόμαστε ἀπό τό 1821 ἑξ. στό 2021 ἑξ. καί σημειώνουμε: 

Μποροῦμε  νά  ἀναλογισθοῦμε πόσα κακά ἔφερε στή  χώρα μας ἀπό τό 1821 καί ἐδῶ ἡ μή τήρηση  τοῦ Ματθ. 18,21  κ. ἑξ., δηλαδή ἡ μικροψυχία, ἡ μικροκαρδία, ἡ μικρόνοια καί ἡ διχόνοια, ἡ ἐκδικητικότητα καί ὁ διχασμός;

Ἀντιθέτως  μποροῦμε  νά  ἀναπολοῦμε, πόσα  καλά  ἀποτελέσματα  ἀκολούθησαν, ὅταν  ὑπῆρχε  ἡ  ὁμόνοια  καί  ἡ  ὁμοψυχία, ἡ  ἀμνησικακία, ἡ συγχωρητικότητα  καί  ἡ ἑνότητα;

Καί  ἀκόμη  περισσότερο, γιά  νά  ἀξιοποιήσουμε  καί  τό  Ματθ. 20,21  ἑξ.:  Πόσα  καλά  ἔφερε  καί  φέρνει  ἡ  ἐφαρμογή  του, ὅταν  δηλ.  ὁ  ἕνας  ὑποχωρεῖ  καί  θυσιάζει  τόν  ἐγωϊσμό  του, τόν  ἀτομισμό  του  καί  τόν  κομματισμό  του, καί  θέσεις  καί  ἀξιώματα.

Ὅταν  δέν  κοιτάει  πῶς  θά  ζητάει, ἤ  μᾶλλον  «ζητιανεύει», σκῆπτρα  καί  πρωτεῖα  ἤ  «βολέματα»  καί  πλεονεκτήματα.

Ὅταν  δέν  θέλει  νά  εἶναι  ὁ  μέγας  καί  πολύς, ἀλλά  γίνεται  διάκονος, καί  ὑπηρέτης, ἐξυπηρετικός  καί  εὐεργετικός  στούς  ἄλλους  μέ  πολύ  ἀγάπη  καί  ταπεινοφροσύνη.

Αὐτά, λοιπόν, τά  οὐράνια  καί  ἐγερτήρια  καί  σωτήρια  μηνύματα  μποροῦμε  νά  πάρουμε  ἀπό  τό  θεόπνευστο  Εὐαγγέλιο  τοῦ  Ματθαίου  (18,21  ἑξ.  καί  20,21 ἑξ.)  καί  ὡς  ἄτομα, καί  ὡς  κόμματα, ὡς  πολίτες  καί  ὡς  ἄρχοντες, ὡς  Πολιτεία  καί  ὡς  Ἐκκλησία  καί  ὡς  κοινωνία  ἐπί  τῇ  εὐκαιρίᾳ  τοῦ  2021, τῶν  200  ἐτῶν  ἀπό  τήν  ἐπανάσταση  τοῦ  1821.

Συμφωνία:

Σχετικοί  μέ  τά  ἀνωτέρω, ἀλλά  καί  ἐπίκαιροι  μέ  τούς  σύγχρονους  ἑορτασμούς  εἶναι  καί  οἱ  κατωτέρω  στίχοι  ἀπό  τόν  «Ὕμνον  εἰς  τήν  ἐλευθερίαν»  τοῦ  ἐθνικοῦ  μας  ποιητῆ  Διονυσίου  Σολωμοῦ:

140. Κοιτάει  γύρω  εἰς  τήν  Εὐρώπη      146. Ἀπό  στόμα  ὀποῦ  φθονάει,

τρεῖς  φορές  μ'  ἀνησυχιά·                          παλληκάρια  ἄς  μήν  πωθεῖ,                     

προσηλώνεται  κατόπι                                 πώς  τό  χέρι  σας  κτυπάει

στήν  Ἑλλάδα, καί  ἀρχινά:                         τοῦ  ἀδελφοῦ  τήν  κεφαλή.

141. «Παλληκάρια  μου, οἱ  πολέμοι       147. Μήν  εἰποῦν  στό  στοχασμό  τους

γιά  σας  ὅλοι  εἶναι  χαρά,                          τά  ξένα  ἔθνη  ἀληθινά:

καί  τό  γόνα  σας  δέν  τρέμει                      «Ἐάν  μισοῦνται  ἀνάμεσό  τους

στούς  κινδύνους  ἐμπροστά.                        δέν  τούς  πρέπει  ἐλευθεριά».

142. Ἀπ'  ἐσᾶς  ἀπομακραίνει                148. Τέτοια  ἀφήστενε  φροντίδα·

κάθε  δύναμη  ἐχθρική,                                 ὅλο  τό  αἷμα  ὀποῦ  χυθεῖ

ἀλλά  ἀνίκητη  μιά  μένει                              γιά  θρησκεία  καί  γιά  πατρίδα

πού  τές  δάφνες  σας  μαδεῖ.                         ὅμοιαν  ἔχει  τήν  τιμή.

143. Μία, πού  ὅταν  ὠσάν  λύκοι         149. Στό  αἷμα  αὐτό, πού  δέν  πονεῖτε

ξαναρχόστενε  ζεστοί.                                  γιά  πατρίδα, γιά  θρησκειά,

κουρασμένοι  ἀπό  τή  νίκη,                        σᾶς  ὁρκίζω, ἀγκαλισθεῖτε

ἄχ, τό  νοῦ  σᾶς  τυραννεῖ.                           σάν  ἀδέλφια  γκαρδιακά.

144. Ἡ  Διχόνοια  πού  βαστάει            150. Πόσο  λείπει, στοχασθεῖτε,

ἕνα  σκῆπτρο  ἡ  δολερή                              πόσο  ἀκόμη  νά  παρθῇ·

καθενός  χαμογελάει,                                   πάντα  ἡ  νίκη, ἄν  ἑνωθῇτε,

«πάρ'  το», λέγοντας, «καί  σῦ».                 πάντα  ἐσᾶς  θ'  ἀκολουθεῖ.

145. Κειο  τό  σκῆπτρο  πού  σας  δείχνει

ἔχει  ἀλήθεια  ὡραία  θωριά·

μήν  τό  πιάστε, γιατί  ρίχνει

εἱσέ  δάκρυα  θλιβερά.