Του Σεβ. Μητροπολίτη Γουμενίσσης κ. Δημητρίου

Ὅπως γιά τόσους ἄλλους, καί γιά μένα τά Γεράνεια καί ὁλόγυρα ὅλα τά ἅγια σεβάσματα τῆς πίστης μας προσέδιδαν πνοές ζωντάνιας καί θαυμασμό βιωματικῆς εὐλάβειας, χαρμοσύνη στό βλέμμα καί στό νοῦ, ἀφορμές δοξολογίας τοῦ Θεοῦ μας γιά τήν ἄλογη φύση καί τήν νέα κτίση.

Ἀπό παιδί περπάτησα αὐτές τίς διαδρομές πού τώρα μόλις κατέκαψε ἡ πύρινη κόλαση, μέ τίς κάπνες νά σκεπάζουν μέχρι καί τόν Ἀττικό οὐρανό.

Δόξα τῷ Θεῷ, πού δέν εἴχαμε συνανθρώπους μας θύματα. Δόξα τῷ Θεῷ, γιά τό θαῦμα τό ὁλοφάνερο, μέ τίς φωτιές νά φθάνουν στήν περίφραξη τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Μακρινοῦ καί ξαφνικά νά ὑποχωροῦν καί νά ἀφήνουν ἀνέγγιχτο τό ἱστορικό Μοναστήρι γιά τήν ἐνάσκηση τῶν μοναζουσῶν (κι ἄς ἦταν προετοιμασμένες νά διαφύγουν μέ τά φορητά ἅγια σεβάσματα καί κειμήλια)!

Καί τό διπλό θαῦμα “συνέπεσε” ἀκριβῶς στίς παρυφές τῆς σημερινῆς κύριας μοναστηριακῆς πανηγύρεως! Ἀκόμη καί τά ΜΜΕ τό εἶπαν καί τό ξαναεῖπαν ὅτι ἦταν πραγματικά ἕνα ἀνέλπιστο κυριολεκτούμενο θαῦμα.

Πρό πολλῶν ἐτῶν, παιδί ἀκόμη, στά προεφηβικά χρόνια, ὅταν ἀσχολιόμουν μέ τόν ἀθλητισμό, ζήτησα τή γνώμη τῆς μητέρας μου, ποιά ἦταν ἡ ὡραιότερη διαδρομή σέ θάλασσα κοντά καί βουνό. Ἐκείνη μου ὑπέδειξε τήν περιοχή πού πρό ὀλίγων ἡμερῶν ἔγινε παρανάλωμα τοῦ πυρός.

Μέ παρότρυνσή της, τόσο ἀποφασιστικῆς καί κυρίως παιδαγωγοῦ εἰς Χριστόν, βάδισα ἀπό τά Πίσια κι ἔφθασα μέ ὁδοιπορία τεσσάρων ὡρῶν στόν Ἅγιο Ἰωάννη τό Μακρινό. Ἐπιθυμοῦσε πάντοτε στίς ὁδοιπορίες μου νά συνυπάρχουν ἡ ἄσκηση τοῦ σώματος καί τοῦ πνεύματος.

Βλέποντάς με ἡ γερόντισσα Μακρίνα ἀπόρησε μ᾽ ἐκείνη τήν ἀποκοτιά. Μά κι ἐγώ ἀπό κεῖνα τά χρόνια συνδέθηκα μέ κάθε σπιθαμή ἐκείνης τῆς γῆς, μέ τούς ἱερούς ἀσκητικούς παρθενῶνές της, μέ τόν ἅγιο ἡρωισμό τῶν ἐνασκουμένων, μέ τά τιμώμενα ἅγια κειμήλια, μέ τήν “Χριστοῦ εὐωδίαν ἐν τοῖς σωζομένοις καί ἐν τοῖς ἀπολλυμένοις”, ὅπως καί μέ θαύματα διασώσεως ἀπό τήν ἀπώλεια, σημεῖα ὁρατά τῆς ἀόρατης θείας Πρόνοιας.

***

Τό καλοκαίρι τοῦ 1986 εἶχαν πιάσει πάλι φωτιά τά πευκόφυτα Γεράνεια πάνω ἀπό τό Λουτράκι. Ὅλο τό βουνό κατάφλεκτο, ἀπέμεινε κατάμαυρο.

Ἡ Μονή τοῦ Ὁσίου Παταπίου βρισκόταν πρίν μέσα σέ μιά καταπράσινη ὄαση, μέ τό ἄφθαρτο σκήνωμα τοῦ Ὁσίου στό σπήλαιο-παρεκκλήσι τῆς Μονῆς.

Οἱ μοναχές περισυνελέγησαν ἀπό ἑλικόπτερο. Ὅμως, τίς ὧρες τῆς πύρινης κόλασης, εἶχαν τήν τόλμη καί παρέμειναν κοντά στό σκήνωμα τοῦ Ὁσίου μέσα στό σπήλαιο προσευχόμενες δύο μοναχές μέ τήν εὐλογία τῆς ἡγουμένης Ἰσιδώρας (+).

Οἱ ὑπόλοιπες μοναχές ἀπό μακριά, ἐκλιπαροῦσαν τό Χριστό, τήν Παναγία, τόν Ὅσιο, ὅλους τούς Ἁγίους νά προστρέξουν καί νά ἀνασώσουν τίς δύο ἀδελφές, τό Μοναστήρι, τό λείψανο τοῦ Ἁγίου.

Στό ἀναστατωμένο Λουτράκι πόσοι ἄλλοι θά προσεύχονταν μέ πόνο γιά τό πτωχότατο Μοναστήρι μέ τό θαυματουργό ἄφθαρτο Ὅσιο…

Ἡ ὑπόμνηση τῆς μητέρας μου μέ παραξένεψε: “Ὁ Ἅγιος θά προστατεύσει τό Μοναστήρι του. Τόσες ἀφιερωμένες ψυχές, ἕνα σταυρό νά κάνουν, ὁ Θεός θά τίς εἰσακούσει!” Θυμόταν μέ πόσο κόπο ἀνέβαζαν οἱ μοναχές τά τρόφιμα καί τά ὑλικά πάνω στό γαϊδουράκι, τσιμέντα, σίδερα, τοῦβλα ἀπό τό μονοπάτι γιά νά κτίσουν τό ναό καί τά κελιά, τότε πού δέν ὑπῆρχε δρόμος.

Τά πάντα κάηκαν στό βουνό, καθώς καί ἕνα πεῦκο ἀκριβῶς ἐπάνω στό σπήλαιο, πού μέ τίς ρίζες του εἶχε ἀρχίσει νά διαβρώνει τήν ὀροφή τοῦ σπηλαίου–ναΐσκου, ἐκεῖ ὅπου φυλάσσεται τό ἄφθαρτο σκήνωμα τοῦ Ὁσίου!

Παραδόξως σώθηκαν καί ὅλα τά πεῦκα πού ἐπισκιάζουν δεξιά κι ἀριστερά τά σκαλοπάτια ἀνόδου πρός τή Μονή, γιά νά βρίσκουν ἀναψυχή ἀνερχόμενοι οἱ προσκυνητές.

Ὁ Ὅσιος ἔκανε τό μεγάλο θαῦμά του… Τό σκέφτομαι ὡσάν ἐκεῖνον τόν “τύπον τῶν ἥλων” πού ψηλάφησε μέ τήν “καλή του ἀπιστία” ὁ ἀπόστολος Θωμάς.

Κατά κοινήν ὁμολογία ἦταν ἕνα θαῦμα, μιά ἀναστάσιμη ἀπόγευση χαρᾶς, ὅπως τώρα ἡ ἀπρόσμενη ἀπόσωση τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Μακρινοῦ.

Δεμένος ἀπό παιδί μέ κάθε σπιθαμή ἀπό κείνη τή γῆ τήν εὐλογημένη, πόνεσε ἡ καρδιά μου στή θέα τῆς πύρινης κόλασης πού γέμισε μ᾽ ἀπόγνωση τόσους ἀδελφούς μας, ὅσο θά βλέπουν τίς θύμισες τοῦ ὀλέθρου πού γλίτωσαν.

Σώθηκαν οἱ ἄνθρωποι, αὐτό εἶναι τό πᾶν. Μά, σάν ἄνθρωποι μέ τόσες χρεῖες, πρῶτα ἐκεῖνοι, ἀφοῦ ξέφυγαν τό χειρότερο, κι ἀπό κοντά τους ὅλοι μας στεκόμαστε στά ἀποκαΐδια.

Γιά ὅλους τούς Κορινθίους καί τούς Μεγαρίτες, μέ ἀγωνιῶντες τούς ἀγαπητούς Ἀδελφούς μας καί σεπτούς Ποιμενάρχες τους, τά καμένα δάση εἶναι πληγές πάνω στίς πληγές, μέσα στίς τόσες ἄλλες ὀδύνες τῶν καιρῶν μας. Γιά πόσους τούτη ἡ φωτιά καί τά ἀποκαΐδια προκαλοῦν τήν ἀπελπισία;

Μέ τί νά τούς παρηγορήσουμε; Μέ τί νά παρηγορηθοῦμε; Κάνω μαζί τους δεητικά καί προσευχητικά κι ἐγώ τό σταυρό μου, προσβλέποντας στήν αἰώνια εὐσπλαχνία καί χάρη τοῦ μεγάλου Θεοῦ καί Σωτήρα μας.

***

Δίχως τή μέθεξη τῆς Ἀναστάσεως, δῶρο τοῦ Ἀναστάντος ἐσχατολογικό στήν κοινή μας φύση (στήν πανανθρωπότητα ἀπ᾽ αἰώνων καί μέχρι τέλους τῶν αἰώνων), δώρημα τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρός μας γιά τούς πιστεύοντες μεθέξιμο ἀπό τοῦ νῦν, κάθε ἀφόρητη βάσανος θά ἦταν ἀκόμη πιό ὀδυνηρή, κάτι σάν κόλαση μέσα στήν ἱστορία.

Παρά ταῦτα, γιά τά δικά μας πτωχά ἀνθρώπινα μέτρα, καθώς ἡ φύση μας δέν ἔχει ἀκόμη χαλυβδωθεῖ ἀπό τή μέθεξη τῆς αἰωνίου ἀφθαρσίας, τά βάσανα εἶναι ἀβάστακτα.

Ἀκόμη καί γιά τούς Ἁγίους μας, ἄν δέν τούς ἐνίσχυε ἡ θεία Χάρη στήν αὐθυπέρβαση, οἱ ὁριακοί πόνοι εἴτε οἱ σωματικοί εἴτε οἱ ψυχικοί δέν ἔπαυαν νά εἶναι ἄλγη καρδιᾶς, κι ἄς ἦταν αἰχμαλωτισμένη κυριολεκτικά στήν ἐπιπόθηση τοῦ Θεοῦ.

Τά περισσότερα Συναξάρια τῆς κάθε ἡμέρας αὐτό μᾶς περιγράφουν, τήν ἀξονική τομογραφία τῶν πόνων τῶν ὡριμοτέρων καί τελειοτέρων Συμμελῶν τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας.

Γράφοντας π.χ. ὁ περισπούδαστος Ἱεράρχης καί Οἰκουμενικός Διδάσκαλος Βασίλειος στόν τότε Πάπα Ρώμης γιά τήν βίαιη θρησκευτική πολεμική τοῦ Ἀρειανόφρονα Οὐάλη στήν Ἀνατολή, μέ τίς τόσες ἐκθρονίσεις ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων καί τίς ἀναγκαστικές ἐπιβολές τῶν Ἀρειανικῶν, ἐξομολογεῖται τήν καταπληγωμένη ἀγωνία του, τήν καρδιακή του αἴσθηση πώς ἔνιωθε σάν νά βρίσκονταν στά χρόνια τοῦ Ἀντιχρίστου!

Κι ἄς τό γνώριζε ἐν Πνεύματι πώς δέν ἦταν ἔτσι, ὅμως τό ἔγραφε, γιά νά καταδείξει τό μέγεθος τῆς καταφορᾶς.

Καί αὐτός πόνος τῆς γενναιότητας ὅλων τῶν Ἁγίων, εὐλαβικά καί ἀφυπνιστικά μετεχόμενος, γίνεται θεραπεία τῶν δικῶν μας καρδιακῶν ὀδύνων.

Κι ἔτσι πορευόμεθα ἀπό κοινοῦ, ἀπό τό σταυροδρόμι τῶν ταλαιπωριῶν στήν εὐθυπορία τήν Παύλεια τοῦ “Χάριτι βεβαιοῦσθαι τήν καρδίαν”.

***

Ὅσο γιά τά ἀποκαΐδια τῶν βουνῶν ἀντίκρυ στά σπιτικά μας καί στίς ἐκκλησιές καί στά μοναστήρια μας, τί ἀπομένει νά ποῦμε καί νά ξαναποῦμε στό λαό μας, στούς κληρικούς μας, στίς μοναστικές ἀδελφότητες κι ἀναμεταξύ μας;

Παίρνουμε ἀπό τή λαϊκή θυμοσοφία ἐκεῖνο τό τόσο παραδοσιακό, τό τόσο φιλοσοφημένο καί φέρελπι “Ἔχει ὁ Θεός” καί τό μοιραζόμαστε.

Γιά νά ξαναστήσουμε ἀπό τή μεριά μας αἰσιόδοξα τήν ἑπόμενη μέρα καί νά συστήσουμε τή μετάνοια καί τήν ἀνάνηψη καί τήν προσευχή γιά μᾶς καί τήν κοινωνία μας, ἀλλά καί τήν προσοχή καί τίς λιτές γιά τή φύση καί τό περιβάλλον, δῶρα τοῦ Θεοῦ στό παρόν καί τό μέλλον μας.

Μά καί νά μή διστάζουμε νά τό διαλαλοῦμε πρός κάθε κατεύθυνση πώς, ὅποιος δέν σέβεται τό φυσικό περιβάλλον, ἐγκληματεῖ στή ζωντάνια τῶν παιδιῶν καί τῶν ὡρίμων, καταστρέφει τή θεόκτιστη καί θεόδοτη φυσική κληρονομιά πού εἶναι γιά ὅλους, μέ μιά δαιμονοποιημένη διάθεση καταστροφῆς σέ κάθε τί ζωντανό καί ὄμορφο καί ἱερό.

Κι ἀκόμη πιό βαθιά, κλαίοντες καί προσκλαίοντες κατενώπιον τοῦ παντοκράτορος Κυρίου, πού εἶναι τό Α καί τό Ω, νιώθουμε στά τρίσβαθά μας καί ζοῦμε τήν πύρινη αἰσθητή κόλαση ὅσων ἀντιπαλαίουν ἐν 21ῳ αἰῶνι μέ ἀντίθεες πολεμικές καταφορές ὅπου γῆς κι ἐδῶ στή γειτονιά μας τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου.

Ἡ φωτιά καταστρέφει, ὁ πόλεμος καταστρέφει, ἡ στάχτη δημιουργεῖ βαθύτατο ἄλγος στήν ψυχή, καί μέ αὐτά εἰκονίζεται ἡ αἰώνια κόλαση, ἡ αἰώνια ἀπελπισμένη ἀποστέρηση τῆς ζωῆς, ἡ ἀποστέρηση τοῦ φωτός, ἡ ἀποστέρηση τοῦ Θεοῦ τῆς ἀγάπης, ἐπιλογές ἀπό τό ναρκισσικό καί καταστροφικό τῶν τωρινῶν ἐπιλογῶν.

Ὡς πενθῶν καί σκυθρωπάζων οὕτω ταπεινοῦμαι μέ τήν ἐξομολογητική λαλιά τοῦ ἱεροῦ ψαλμωδοῦ.

Μαζί μέ ὅλους κἀγώ λιτάζω τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο τήν ἐλπίδα καί γιάτρισσα καί κατά Χάριν μητέρα μας νά μεσιτεύει καί νά ἱκετεύει τή θεία φιλανθρωπία νά περιστείλει τίς δοκιμασίες καί νά ἀποστείλει ἀγγέλους παρακλήσεως καί ἀγγέλους προστασίας σέ κάθε γωνιά τῆς γῆς καί τῆς πατρίδας μας.

Προσκαλώντας ὅλους τούς ἀδελφούς μας νά ξαναθυμηθοῦμε τό βάθος καί τό ὕψος καί τό μῆκος καί τό πλάτος τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ, μέσα ἀπό τήν μετάνοια τήν ὁλοτελή πού τόσο μᾶς λείπει, κι ἄς εἶναι τό μόνο ἀποτελεσματικό, ἀναστάσιμο γιατρικό μας.