Υπό Παρθενίου Ασημίδη | Romfea.gr
αρχιμανδρίτου Ι.Μ. Σιδηροκάστρου

Το περιεχόμενο της παρούσας Κυριακής, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο υπόμνημα του συναξαρίου, αποτελεί την ανάμνηση της εξόδου του ανθρωπίνου γένους, εικονιζομένου στα πρόσωπα των πρωτοπλάστων, εκ του Παραδείσου της τρυφής.

Ο λόγος της ενέργεια αυτής του Δημιουργού Θεού ήταν η παραβίαση της εντολής Του, να μην δοκιμάσουν το καρπό της γνώσεως, διότι θα είχαν ως συνέπεια την απώλεια.

Η εντολή αυτή δοθηκε από άμετρο έλεος καθότι ο άνθρωπος δεν ήταν ακόμη έτοιμος γι αυτήν, ο καρπός αυτός θα ενεργοποιούσε τις δυνατότητες του “ κατ' εικόνα”, ώστε να προχωρήσει στο “καθ' ομοίωσιν”.

Εκφραζόμενοι διαφορετικά προς κατανόηση του πράγματος, να πραγματοποιηθεί αυτό είπε το φίδι, ότι θα αισθάνονται σαν θεοί, παραπλανώντας τους.

Αυτή η προοπτική άρεσε στον ανώριμο άνθρωπο με αποτέλεσμα να αγνοήσει την εντολή που του δόθηκε. Επιθύμησε να αποκτήσει τη γνώση.

Όμως η στιγμή ήταν η πλέον ακατάλληλη, καθότι δεν διέθετε την δυνατότητα διαχείρισης αυτής.

Και δια τούτο το αποτέλεσμα της απόκτησης αυτής στην παρούσα στιγμή θα σήμαινε την καταστροφή του.

Αυτό είναι και το νόημα της προειδοποίησης του Θεού για την παραβίαση της εντολής, ότι δηλαδή να επέλθει ο θάνατος.

Η καταστροφή θα ήταν το αποτέλεσμα αν εξακολουθούσε να μένει ο άνθρωπος στην τρυφή του Παραδείσου.

Όμως το σχέδιο του Θεού ήταν η ομοίωση και δεν θα μπορούσε να ματαιωθεί, δια τούτο αλλάζει κατ' ολίγο αυτό αποβάλλοντάς τον (τον άνθρωπο) από την τρυφή.

Του δίνει τη δυνατότητα να ωριμάσει με ένα τελείως διαφορετικό τρόπο, ώστε να μπορέσει να διαχειριστή την γνώση, η οποία θα τον φέρει στη ομοίωση με τον δημιουργό του.

Έλεος, λοιπόν, η έξοδος από τον Παράδεισο. Ωστόσο δεν σταμάτησε εκεί.

Μέσα στην ιστορία του ανθρωπίνου γένου, παρενέβαινε, αποστέλλοντας αγγέλους ή επικοινωνώντας με ανθρώπους, προετοιμάζοντας κατ' αυτόν τον τρόπο το Μέγα Έλεος, την έλευση του ενσαρκωμένου Λόγου.

Και ήλθε το πλήρωμα του χρόνου. Ο άσαρκος Λόγος έλαβε σάρκα για να την θεώσει. Το έλεος Του έφθασε “άχρι θανάτου”.

Θυσίασε την σάρκα την οποία έλαβε με τον πλέον εξευτελιστικότερο τρόπο. Τον δια σταυρού θάνατο. Την θυσίασε. Την ανέστησε. Αλλά και την τίμησε δια της εκ δεξιών καθέδρας κατά την Ανάληψη. 

Ανελήφθη. Το έλεος δεν έπαυσε όμως εκεί. Κατήλθε στην συνέχεια το γ΄ πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, το Αγιο Πνεύμα. Αυτό πλέον ακολουθεί τον άνθρωπο μέχρι την συντέλεια.

Αυτό ενεργοποιεί δια των μυστηρίων της Εκκλησίας το έλεος. Ένα έλεος το οποίο ανέχεται να υβρίζεται, να καταπατείται, να απορρίπτεται.  Που δυστυχώς δεν ευρίσκει ανταπόκριση και επιθυμία για μίμηση.

Παρ' όλη όμως αυτή την ανάρμοστη συμπεριφορά του ανθρωπίνου γένους συνεχίζει την καταδίωξη μας ακόμη και τρόπους που φαινομενικά προκαλούν δυσφορία, αλλά δύναται να μας φέρουν σε συναίσθηση της μικρότητας και της αδυναμίας μας.