Στην Romfea.gr - Θουκιδίδης Ρήγας

Η Εκ­κ­λη­σί­α την Δ΄ Κυριακή των Νηστειών τιμά και αναδεικνύει μέσα στη λειτουργική της μνήμη το πρόσωπο του Οσίου Ιωάννου της Κλίμακος.

Θυ­μο­μα­στε σήμερα τον δικό μας ά­γιο άν­θρω­πο που έ­ζησε το μυστήριο της ευσέβειας και ε­κα­νε τη ζω­ή του μι­α συ­νε­χη ο­μο­λο­γί­α αυ­τού του λόγου μέσα από την άσκηση, τη σιωπή και την προσευχή.

Εορ­τά­ζου­με τη μνή­μη του, γι­α να θυ­μη­θού­με ο­τι στις φο­βε­ρές στι­γμες της α­νυ­πο­φο­ρης μο­να­ξι­ας και α­πελ­πι­σι­ας, του πο­νου και της δο­κι­μα­σι­ας, δεν ει­μα­στε πρα­γμα­τι­κα μο­νοι. Γι­α­τι ο Α­γι­ος στε­κεται δι­πλα μας, προ­θυ­μος ν' α­κού­σει τον πο­νο μας χω­ρις να ζη­τα τι­πο­τε, χω­ρις πο­τε να προ­δι­δει την ε­μπι­στο­συ­νη μας σ' αυ­τον.

Γι αυτό σήμερα μπορούμε με ελπίδα να τον ικετεύουμε και να τον παρακαλούμε.

Παίρνω λοιπόν κουράγιο από τον Όσιο να κάνω μία κουβέντα με τον εαυτό μου και τους ανθρώπους που μεγάλωσα μαζί τους και γνώρισα μέσα στην Εκκλησία: Φίλους, ιερείς, γεροντάδες, μοναχούς, μοναχές, Επισκόπους, απλούς πιστούς, οικείους στην πίστη σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης.

Σήμερα νιώθω ως απλός άνθρωπος, απλός πολίτης, απλός χριστιανός, ότι η ικεσία αυτή γίνεται με εντονότερο πόνο, με μια αγωνιώδη αναζήτηση της ελπίδας. 

Ψάχνω μέσα μου να βρω και συζητάω με τον εαυτό μου, γιατί αισθάνομαι έτσι.

Βρίσκω πολλές αιτίες, αλλά δεν μπορώ να βρω την πηγή των αιτίων, γιατί είμαι αδύναμος και αρχάριος και δεν έχω προκόψει στη μετάνοια, γιατί δεν έχω μάθει να αναλαμβάνω προσωπικά και στο μερίδιο που μου αναλογεί τόσο μεγάλο βάρος και ευθύνη με δάκρυα.

Νιώθω, ίσως, γιατί εγώ είμαι ολιγόπιστος, τη φτώχεια και αποτυχία του καλούμενου πνευματικού βίου.

Ψάχνω την Εκκλησία που δεν φοβάται το θάνατο και θέλω να με τραβήξει από το χέρι, όπως ο Χριστός τον Αδάμ, για να εκβάλλει από την ψυχή μου το φόβο που φωλιάζει, το φόβο που καιροφυλακτεί και ο κορωνοιός έβγαλε στην επιφάνεια.

Η Πολιτεία έλαβε μέτρα αναλαμβάνοντας την ευθύνη της για τη μη εξάπλωση της πανδημίας και την υγεία των ανθρώπων.

Η Εκκλησία αλλού τελεί με κλειστές θύρες ακολουθίες και λειτουργίες και αλλού όχι.

Οι Ιεράρχες, άλλα λέει ο ένας, άλλα ο άλλος. Οι πιστοί διαμαρτύρονται και γκρινιάζουν για όλους και για όλα. Άλλοι επιβραβεύουν. 

Άλλοι στρέφονται κατά των κληρικών και άλλοι προβάλλουν αυτούς που τηρούν τα μέτρα.

Και ρωτάω τον εαυτό μου, εάν αυτή η γκρίνια και αυτή η επιβράβευση είναι το μικρόβιο μιάς ατομικής θρησκευτικότητας ή πραγματικής ευσέβειας. Μεγάλο θέμα!

Οι ιδεοληψίες κάθε πλευράς δεν χάνουν ευκαιρία για να εκδηλώσουν την αντίθεσή τους στην πίστη χρησιμοποιώντας το μυστήριο της θείας Κοινωνίας και δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι πίσω από αυτό αποκαλύπτεται ένας τρόπος μη ευχαριστιακής θεώρησης του ανθρώπινου βίου.

Δεν καταλαβαίνουν ότι αυτό δεν βοηθάει στην ουσιαστική και πρακτική αντιμετώπιση ακόμη και κοινωνικών θεμάτων των πολιτών που έχουν εκλεγεί να υπηρετήσουν. 

Η εσωτερικότητα ή η πνευματική ζωή δεν έχει το νόημα και το πλήρωμά της «εκ του ανθρώπου και διά του ανθρώπου». 

Δεν τρέφεται και δεν αυξάνεται με ιδεολογίες ή διανοητικά κατασκευάσματα.

Δεν σχετίζεται με θεωρίες ή ορθολογικά συστήματα. 

Το μυστήριο της Σύναξης, που αποκαλύπτει και εκφράζει το είναι της Εκκλησίας, δεν δύναται να κατανοηθεί από τον πλαστό δυτικό ορθολογισμό του κόσμου.

Όλο αυτό που συμβαίνει σήμερα παγκόσμια θέτει κατάματα την πραγματικότητα, με τραγικό τρόπο, ότι ο άνθρωπος είναι θνητός, έχει ασθενική φύση, υπόκειται στη φθορά.

Φοβόμαστε να διαλεχθούμε με το μυστήριο του θανάτου. 

Και όσο δεν διαλεγόμαστε με το θάνατο, για να προσδοκούμε την Ανάσταση, πίσω από κάθε μέτρο ή της Πολιτείας ή της Εκκλησίας θα ακολουθούμε εμείς με σπασμωδική αντίδραση, έστω κι αν κυκλοφορούμε με ειδική άδεια, έστω και αν μένουμε σπίτι, έστω κι αν οι εκκλησίες είναι ανοιχτές ή κλειστές. 

Και αυτό αφορά τους χριστιανούς όλου του κόσμου!

Μια Ορθοδοξία, που, με αφορμή αυτό τον πόνο και το θάνατο δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων, προσπαθεί να υπερασπιστεί τον Θεό με ένα τρόπο που επιθυμεί η λογική του κόσμου, να «πείσει» με επιχειρήματα τους εγγύς και τους μακράν της πίστης ότι το Σώμα και Αίμα του Χριστού είναι φάρμακο αθανασίας, που έχει ένα λόγο φλύαρο και εξαντλούμενο στον πειρασμό της επικοινωνιακής πολιτικής με κύριο σκοπό να μην αναλαμβάνει ή να ελαχιστοποιεί τις ευθύνες της, ή να θέλει να επιβάλλει την εξουσία της, θα πρέπει στο σύνολό της ως Εκκλησία (κλήρος και λαός) να προβληματιστεί για την αυθεντικότητα της εκκλησιαστικής αυτοσυνειδησίας της και της αλήθειας της.

Πρόκειται για την εισβολή του φρονήματος της εκκοσμίκευσης στην Εκκλησία, με την οποία σβήνεται η πνοή και ενέργεια του Αγίου Πνεύματος και αντικαθίσταται με το ανθρώπινο θέλημα και την ανθρώπινη δραστηριότητα.

Γι’ αυτό ζούμε και το φαινόμενο των αυτόκλητων ηγετών και άλλων «ομολογητών» του εαυτού τους, που στερούνται πνευματικής ανδρείας, γιατί το παιγχνίδι το παίζουν στην πλάτη των χριστιανών, να ερμηνεύουν το θέλημα του Θεού, να καλούν σε κατάλυση των μέτρων άσχετα αν αρρωστήσουν ανθρωποι, να θυμούνται τις Κατακόμβες, λες και τις έζησαν.

Και με ένα ανοίκιο τρόπο να χαρακτηρίζουν πιστούς και μη πιστούς με βαρειά λόγια, προβλητικά, απαξιωτικά, υβριστικά, υποτιμητικά.

Είμαστε πολύ βαθειά νυχτωμένοι για το πως βίωνε η Αρχαία Εκκλησία το διωγμό, το μαρτύριο και τις Κατακόμβες.

Άλλωστε ποιος Θεός είναι αυτός που τους έχει δώσει το δικαίωμα να χρεωθούμε ως λαός χιλιάδες θύματα, ασθενείς που θα πεθάνουν;

Ο Θεός - κακέκτυπο της φαντασίας τους. 

Άλλωστε, θα περίμενα, με το ίδιο αγωνιστικό φρόνημά τους, που στερείται διακρίσεως, τον προηγούμενο καιρό της ειρήνης, να ομιλούσαν το ίδιο σκληρά και ενοχικά για να παιδαγωγήσουν τους χριστιανούς που κοινωνούσαν απροϋπόθετα.

Έγραφε Μητροπολίτης προ ημερών για τους προδότες της πίστεως, τους Δεσποτάδες και τους Κληρικούς που συμπεριφέρθηκαν, λόγω των απαγορευτικών μέτρων της Πολιτείας, ως ο Ιούδας. 

Λόγια βαριά! Καταδικαστικά. Φοβερά! Για να καταλήξει στο τέλος πόσο οργή ένιωθε! 

Και είναι φυσιολογικό να ένιωθε οργή. Διότι ποτέ του δεν αγάπησε το ηγαπημένο πλάσμα του Θεού, τον άνθρωπο! 

Πόσο μάλλον να αγαπήσει τους συλλειτουργούς του Ιερείς! 

Μου θυμίζετε, Σεβασμιώτατε, τη δαιμονική απαίτηση κάποιου που έλεγε: «Όχι άλλοι στον Παράδεισο. Γέμισε και έχουμε συνωστισμό». 

Όλο αυτό τον καιρό παρακολουθώ και Αρχιερείς που λειτουργούν κεκλεισμένων των θυρών, αλλά όχι μόνοι τους. Πάντα με βιντεοκάμερα!

Συνεπώς αυτοί δεν είναι σαν τους λοιπούς που δεν λειτουργούν ή λειτουργούν χωρίς «τα φώτα της ράμπας».

Μα, θα μου πείτε είναι η αλήθεια του μυστηρίου! Αυτό είναι κάτι άλλο. Δεν αμφισβητείται.

Εγώ μιλάω για τα κριτήρια και τη διάθεση της καρδιάς μας. 

Και να ξέρετε, γιατί ο λαός μας έχει κριτήρια: φαίνεται ο ταπεινός λευΐτης που λειτουργεί και προσεύχεται μυστικά με αγάπη για όλο τον κόσμο, όπως φαίνεται και αυτός που ενδιαφέρεται μέσω του αντιλειτουργικού θορύβου να μεγενθύνει επικοινωνιακά την εικόνα του. 

Περίμενα με αγωνία καρδιάς αυτές τις μέρες να ακούσω τον Αρχιεπίσκοπό μας. 

Τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο. Το είχα πραγματικά ανάγκη. Όχι μόνο εγώ, αλλά και χιλιάδες άλλοι άνθρωποι. 

Όλοι, ο καθένας για τους δικούς του εσωτερικούς λόγους, ανέμεναν να ακούσουν το μήνυμα του Μακαριωτάτου, για να ανακουφιστούν. 

Είδα μία εύθραστη εμφάνιση του Αρχιεπισκόπου ο οποίος προσπάθησε να μιλήσει για το συνοδικό τρόπο λήψης των αποφάσεων επί θεμάτων της Εκκλησίας. Άτολμος λόγος! 

Δεν κατάλαβα αν αναφερόταν στη δοκιμασία αυτή που περνάμε και τη διάθεση να αναλάβουν οι Αρχιερείς εν ενί στόματι και μια καρδία τις ευθύνες τους, αν θεωρούν βέβαια ότι έχουν ευθύνες.

Αν θα τους καλέσει να αποφασίσουν, έστω και με πλειοψηφία, πως το Ευαγγέλιο θα βρεί θέση μέσα σε αυτή την πρωτόγνωρη δοκιμασία των πληγωμένων λαών, να μας εμπνεύσουν τι είναι να πεθαίνουμε και να ξαναγεννιόμαστε καθημερινά εν Χριστώ, να κηρύξουν τη μεγάλη χαρά του Πάσχα, να ξεδιπλώσουν τη δύναμη της Ανάστασης.

Καταλαβαίνετε, λοιπόν, μέσα σε μια εποχή πανδημίας και κορονοικού πληθωρισμού εικόνας και λόγου, πόσα πράγματα οφείλουμε να επανεκτιμήσουμε, πόσα πρέπει να μάθουμε να λέμε με το όνομά τους, για πόσα έχουμε να μετανοήσουμε. Δεν είναι εύκολο πράγμα αυτό!

Δεν είναι εύκολο στον καθένα μας να αρνείται τον εαυτό του, να αρνείται την πνευματική αυτοδικαίωση και την επάρκειά του, την υποτιθέμενη υπακοή του στην Εκκλησία, έστω κι αν είναι μέλος της Ιεράς Συνόδου.

Αξίζει, Μακαριώτατε, Άγιοι Αρχιερείς να μας διδάξετε όλους, με όποιο κόστος, και για μας το κόστος και για σας, ότι ο άνθρωπος, για να ζήσει, καλείται να επιλέξει να παραμείνει άνθρωπος.

Μόνο που δεν ξέρω εάν αυτό εντάσσεται στα θέματα ημερησίας διατάξεως της Ιεράς Συνόδου.

Με σεβασμό και προσδοκία σας φιλώ το χέρι!