Του Αρχιμ. Πορφυρίου, Καθηγουμένου Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου Βέροιας | Romfea.gr

Αυτή η λέξη «άσωτες» σημαίνει ατελείωτες.

Ο Κύριος δεν αναφέρεται σε συγκεκριμένο γεγονός. Μία παραβολή, κάτι σαν παραμύθι, λέει.

Γιατί μάς συγκινεί τόσο πολύ αυτή η ιστορία;

Πάντα τόλεγα, πως η πνευματική ζωή απαιτεί γερά νεύρα.

Την στοργή του πατέρα νομίζω την ψάχνουν και οι δυό γιοί.

Τελικά η στοργή είναι ανδρική υπόθεση.

Ο άνδρας δύσκολα εκφράζεται, κυρίως όταν δεν χρειάζεται.

Άμα όμως χρειασθεί τα δίνει όλα.

Όσοι έχουμε αδερφό μικρότερό μας, σίγουρα κάποιες φορές τσακωθήκαμε γιά τα «δικαιώματά μας» σε σχέση με τους γονείς.

Βλέπεις, ο μεγάλος θυμάται πάντα την σειρά του, τα πρωτοτόκια.

Και ας γίνουμε γιά λίγο άσωτοι, εμείς που θεωρούμαστε δικαιωμένοι, λόγῳ, δήθεν, της αρετής μας.

Τί ταραχή κουβαλούσε μέσα του αυτό το παιδί;

Έπρεπε να τα κάνει όλα αυτά που έκανε γιά να σταθεί στα πόδια του και να αποφασίσει να γυρίσει πίσω.

Όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, και όπως βλέπω σε οικογένειες με δυό γιούς, δεν μπορούσε να πάρει ανάσα ο νεότερος, να πατήσει στα πόδια του, να πεισθεί ότι ζη.

Η δυναμικότητα του μεγάλου, φαίνεται, τον έπνιγε.

Και πού κατέληξε;

Και πού κατέληξε; Στις γυναίκες. Το αιώνιο πρόβλημα και η αιώνια τραγική εξέλιξη.

Είμαι άντρας σημαίνει έχω γυναίκες.

Έλα όμως που δεν είναι έτσι. Και αντί να κλείσει η πληγή μεγαλώνει;

Και νά πού κατέληξε: Στα γουρούνια. Σ αυτά τα γουρούνια, και σε εκείνα των Γεργεσηνών.

Πλημμύρα η πορνεία.

Να όμως που δεν γεμίζει κανέναν.

Η νίκη βρίσκεται στην απόφαση. Και κυρίως στην εφαρμογή της απόφασης.

Τελικά, άμα δεν φτάσεις στο χείλος του γκρεμού, δεν αποφασίζεις.

Και στις μέρες αυτές πόσα δεν ακούσαμε: ένας αρχιμανδρίτης φωνάζει πως έχει δίκαιο, αλλά έκανε ένα μικρό λαθάκι.

Ένας διάκος θυμήθηκε πως θα μπορούσε να κάνει και κάτι καλύτερο.

Ένας μοναχός μιά τα βάζει μιά τα βγάζει. Ένας ηγούμενος άλλαξε νύχτα διεύθυνση. Δυό ιερείς αυτοχειριάστηκαν.

Όλοι αυτοί, όλοι εμείς, ψάχνουμε πατέρα, όλοι Εμείς ψάχνουμε ΤόΝ Πατέρα.

Ο Πατέρας σίγουρα μάς περιμένει. Πόσο σοβαρά παίρνουμε τον ρόλο μας άραγε;

Και στο κάτω κάτω δεν δικαιούμαστε να κάνουμε κανένα λάθος;

Ποιός να είναι όμως ο μεγάλος αδερφός;

Δεν ξέρω.

Έχω μιά σκέψη πως είναι ο δαίμονας.

Αυτός που έχασε την θέση του και συνέχεια θα μάς κατηγοράει γιατί παίρνουμε την θέση του.

Πάντως ο ίδιος ο Χριστός την ήξερε αυτήν την στέρηση του Πατέρα, γιατί και αυτός, ομοούσιος ών και συγκάθεδρος, μετανάστευσε γιά εμάς.

Και στην προσευχή που μάς έμαθε, αρχίζει με το «Πάτερ ημών».

Την γλυκύτητα της στοργής του πατρός την ζήσαμε, και βιολογικά και πνευματικά.

Και προσπαθούμε να την μεταδίδουμε, ως πατέρας πλέον, από υιός ηγαπημένος.

Όσο και αν δεν γίνεται πάντα κατανοητό, όχι από τα παιδιά μας, αλλά από τους μεγάλους, δήθεν, αδελφούς.

Αδελφοί, το πάτερ ημών, εκατοντάδες, χιλιάδες φορές. Και η αγαλλίαση θα γεμίζει την καρδία μας.

Πάντως η απόγνωση και η απελπισία οδηγεί είτε στην μετάνοια είτε στην αυτοχειρία.

Αδελφοί, Καλή επιστροφή. Καλή Σαρακοστή, με γνήσια μετάνοια. Αμήν.