Του Σεβ. Μητροπολίτου Πτολεμαΐδος κ. Εμμανουήλ | Romfea.gr
«Αν είχε ο πόνος αίμα, θα κοκκίνιζε βουνά...!»*
Η όλη Εκκλησία ζει και κινείται μέσα στον ανθρώπινο πόνο. Αγκαλιάζει τους πονεμένους όπου γης. Και τους αγκαλιάζει ευχόμενη και προσφερόμενη συνεχώς.
Αυτό είναι το κατ’ εξοχήν έργο της Εκκλησίας – της Εκκλησίας λιμάνι και θεραπευτήριο, να ζει, να αναπνέει μαζί με τον πόνο, πασχίζουσα για την ανακούφιση αυτών που ζουν εν πόνοις και κόποις «περισσοτέρως...»
Ίσως θα τολμούσε να πει κανείς ότι η Εκκλησία είναι το «στέκι» των πονεμένων... Ό,τι έχει αλήθεια έχει πόνο. Κι ότι πονάει κρύβει μέσα του μια αλήθεια.
Μια αλήθεια που εξελίσσεται σε πόνο. Οι άνθρωποι πάντοτε λιτανεύουν μέσα τους κάποιο πόνο, που κάποτε είναι μόνιμα ζωγραφισμένος στα πρόσωπά τους.
Άλλωστε «στενή και τεθλιμμένη είναι η πύλη που οδηγεί στη σωτηρία και τη ζωή».
Αν κοιτάξει κανείς καθαρά και σε βάθος τους ανθρώπους θα διαπιστώσει ότι μέσα τους κυοφορείται ένας καημός και μια έμπονη αγωνία που μπορεί να έχει πολλές μεταφράσεις και άπειρες διαστάσεις.
Κανείς δεν μπορεί να ξέρη απόλυτα το βαθμό του πόνου που κρύβει κανείς στα σωθικά του. Κάθε φορά που κηρύσσουμε την αγάπη κυριολεκτούμε στον ανθρώπινο πόνο.
Δεν στρογγυλεύουμε την αλήθεια και πολύ περισσότερο δεν αδιαφορούμε γι’ αυτήν.
Αντίθετα, μέσα στην αλήθεια προσπαθούμε να βρούμε τις άπειρες αιτίες πόνου και τότε καταφεύγουμε στο πρώτο και μεγάλο φάρμακο κατά του πόνου, που είναι η γνήσια αγάπη –η ανυπόκριτη αγάπη.
Έτσι αντιλαμβανόμαστε και διακρίνουμε την αλήθεια μέσα από την αλήθεια της αγάπης.
Γι’ αυτό η Εκκλησία είναι και γίνεται μάνα. Μία «παρατεινόμενη» Μάνα που σκύβει με τον παραμικρό πόνο πάνω στο παιδί της.
Κι εδώ την χρησιμοποιούμενη λέξη μάνα ή την εννοούμε απόλυτα ή κάνουμε αλλεπάλληλους κύκλους γύρω απ’ αυτήν και στην καλύτερη περίπτωση κηρυγματολογούμε...
Μια μάνα πάντα μόνιμα αγαπά κι αυτό το «αγαπά» σημαίνει πως συγχωρητικά λειτουργεί απέναντι στο παιδί της όσο κι αν αυτό την αρνείται κάποτε ή την απορρίπτει.
Εκείνη και στην απόρριψη και στην άρνηση ενεργεί ως μάνα. Αγαπά έως θανάτου ή μάλλον η αγάπη της μάνας είναι πιο ισχυρή κι από το θάνατο!
Ο οφεόμορφος δαίμονας πάντοτε ως μισόκαλος θα παραπέμπει τον άνθρωπο στην άρνηση του πόνου και μέσα απ’ αυτή την άρνηση, στην άρνηση του Θεού!...
Η Παναγία που γιορτάσαμε όλο αυτό το μήνα που διανύσαμε, ιδιαίτερα αυτό το μήνυμα μας δίνει σήμερα. Μήνυμα αιώνιας μάνας που αφαιρεί έως «γλυκαίνει» «παν δάκρυον» από προσώπου ανθρώπου.
Συμπυκνώνοντας τις σκέψεις μου ανάμεσα στις λέξεις πόνος-μάνα-αγάπη-ικετεύω μαζί με όλους όσοι πονούν τούτο τον καιρό, ιδιαίτερα και μυστικά εύχομαι, τα αισθητήρια της μάνας να λειτουργούν στις καρδιές όλων μας, γιατί μόνο τότε ο πόνος θα βρίσκει τη σωστή του διέξοδο στην αγκαλιά της Μάνας Εκκλησιάς.
Μιας Εκκλησιάς που ιστορικά πάντοτε ήξερε και ξέρει να προστατεύει τα παιδιά της «ως όρνις τα νοσσία εαυτής υπό τας πτέρυγας!...».
Μιας Εκκλησιάς που φιλόστοργα «εν αγκάλαις» θα έχει τα παιδιά της, τόσο τα «ατάκτως περιπατούντα» όσο και αυτά που ξέρουν να κάνουν τον πόνο προσευχή.
*Λίνα Νικολακοπούλου, Καθρεφτίζω το νου, 1991.