Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καρθαγένης κ. Μελετίου στην Romfea.gr

Η απόδοση τιμής και η αναγνώριση των κόπων κάποιων προσώπων που εργάζονται και προσφέρουν στην Εκκλησία, αλλά και στη Κοινωνία δεν αποτελεί εκπλήρωση τυπικής ευγένειας, αλλά κυρίως ουσιώδους χριστιανικού χρέους και αφορμή δοξολογίας του Αγίου ονόματος του Θεού.

Στην προσπάθεια αυτή, πρωτίστως υπάρχει το δίλημμα με ποιόν τρόπο να περιγράψει κανείς και να αποτιμήσει το έργο αυτό, όταν μάλιστα είναι έργο κυρίως πνευματικής φύσεως και προσφοράς όπως η ποιμαντική διακονία ενός Ποιμένος της Εκκλησίας του Χριστού. 

Έτσι, εάν προσπαθήσουμε να αποτυπώσουμε με ακρίβεια την όλη διαδρομή ενός Ιεράρχου όπως είναι ο σήμερον συμπληρώνων 11ετία από της ενθρονίσεώς του, Σεβασμιώτατος και αγαπητός αδελφός, Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος Σαββάτος, ίσως τότε αδικήσουμε το έργο και την προσφορά του, εφ΄όσον το ποιμαντικό έργο δεν μετριέται με ανθρώπινα κριτήρια, μέτρα και σταθμά, αλλά είναι έργο της Θείας Πνοής και μόνον ως αποτέλεσμα και χάρισμα αυτής μπορεί να αποτιμηθεί.

Γι΄αυτό επιτρέψτε μου να επιλέξω τον δρόμο της έκφρασης συναισθημάτων ούτως ώστε να αποτυπώσω επί του χάρτου ύστερα από 11 έτη, σκέψεις και εκτιμήσεις γι΄αυτόν.

Ήταν ακριβώς η ίδια ημερομηνία κι εορτή σαν σήμερα, 31 Μαρτίου και Σάββατο του Λαζάρου του έτους 2007. Παρ΄ όλο το ψιλόβροχο εκείνης της ημέρας, οι πάντες συνεθλίβοντο ώστε να δουν τον νέον Μητροπολίτη Μεσσηνίας να καταφθάνει εις την ιστορική Πλατεία της 23ης Μαρτίου κι εν συνεχεία να οδεύει προς τον Καθεδρικόν Ναό της Υπαπαντής συνοδευόμενος υπό του τότε Αρχιεπισκόπου Αθηνών κυρού Χριστοδούλου και των Αρχών του τόπου. 

Και δεν ξέρω εάν το πλήθος ήθελε περισσότερο να δει ή να ακούσει τον νέον του Ποιμενάρχη. Η φήμη άλλωστε για την μόρφωση του νέου Μητροπολίτου είχε προτρέξει προ αυτού. Ίσως ο κόσμος να ήθελε και τα δύο, μιάς κι ελάχιστοι Μεσσήνιοι (κυρίως εκ των τοπικών αρχών) κι ένα και μόνον οργανωμένο πούλμαν από την Ενορία των Ταξιαρχών Ασπροχώματος είχε πάει να παρακολουθήσει την χειροτονία του στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών λίγες ημέρες πριν. Φυσικός δισταγμός άλλωστε όταν δεν γνωρίζεις κάποιον και έρχεται η στιγμή να συνυπάρξεις μαζί του. 

Και ήταν όλα χαρούμενα και πασχαλινά, (ολίγον προ του Πάσχα), μέσα κι έξω από τον Ναό της Υπαπαντής. Φροντίδα διακονούντων ανθρώπων με πίστη και αφοσίωση για τον άρτι ενθρονιζόμενο Πατέρα τους. Μα κυρίως με αγάπη άνευ προσμονής ανταλλάγματος κι ανταμοιβής. 

Και ο νέος Μητροπολίτης, ανέγνωσε τον επιβατήριο λόγο του κι όλοι ένιωσαν ότι κάτι καινό πλέον πνέει στην Μεσσηνία. Ήταν η απαρχή μιας πεφωτισμένης ποιμαντορίας μέσα από την σύγχρονη ματιά ενός ζωντανού ανθρώπου με ωριμότητα και σύνεση, αλλά και νεανική ορμή. 

Ήταν ο λόγος ενός πανεπιστημιακού θεολόγου που από εκείνη την ώρα άρχισε να διδάσκει τον Λαό του Θεού και να δίδει την μαρτυρία Ιησού Χριστού με πιστότητα μεν στις ελληνο-ορθόδοξες αξίες αλλά με προοδευτικό κι εκσυγχρονιστικό τρόπο, ώστε να δίνει προς πάσαν κατεύθυνση το μήνυμα ότι οσφραίνεται και αφουγκράζεται τους αγωνιώδεις παλμούς της καρδιάς των ανθρώπων χάριν των οποίων εσαρκώθηκε ο Θεός Λόγος.

Όλοι από εκείνη την ημέρα είδαν τον Δεσπότη τους να σκορπά αγάπη, να αγκαλιάζει τους τρέμοντας από φόβο και συστολή κληρικούς του, να περπατά καί να συναναστρέφεται μέσα στην καθημερινότητα του ποιμνίου του, να δονεί τους ναούς με την στεντόρεια φωνή του, να διακατέχεται από την ευθύνη των ποιμαντικών του υποχρεώσεων και εν γένει να αφήνει ανεξίτηλη την σφραγίδα της προσωπικότητός του σε όλο το πολύπλευρο έργο του.

Έντεκα χρόνια μετά, με αυτές τις αγαπητικές σκέψεις συμμετέχουμε ταπεινά από το γεώργιον της Βορείου Αφρικής όπου μας έταξε ο Αρχιποίμενας Χριστός να διακονούμε, στην εορταστική επέτειο του Σεβασμιωτάτου Αγίου Μεσσηνίας, έχοντες κατά νουν ότι "ει εν μέλος χαίρει, πάντες συγχαίρει" .

Έντεκα χρόνια μετά, ευχόμαστε να συνεχίζει να ορθοτομεί τον Λόγο της Αληθείας εν υγιεία και πνευματική διάγεια και κυρίως να σκορπά στις ψυχές του Κλήρου και του Λαού του, την ίδια με τις πρώτες ημέρες της Αρχιερωσύνης του, ή και περισσοτέρα, αγάπη, παρηγοριά κι ελπίδα. 

Είναι αυτό που κυρίως θα καταγράψει γι΄ αυτόν η Ιστορία μετά από πολλές δεκαετίες.

Είναι αυτό που τελικά θα αντέξει το πυρ των κρίσεων και των επικρίσεων στο έργο κάθε Ποιμενάρχου και κάθε Κληρικού.