
Τήν Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2026, πραγματοποιήθηκε ἡ δεύτερη Ἱερατική Σύναξη τῶν Κληρικῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου γιά τό Ἐκκλησιαστικό ἔτος 2026-27, στό Πνευματικό Κέντρο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως στήν Ναύπακτο. Ἡ πρώτη Σύναξη ἦταν Κληρικολαϊκή καί ἔγινε στίς 3 Ὀκτωβρίου μέ τό ΙΒ΄Θεολογικό Συνέδριο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως. Ἀρχικά ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱερόθεος καλωσόρισε τούς Ἱερεῖς στήν πρώτη μόνον γιά τούς Κληρικούς Σύναξη καί εὐχήθηκε νά ἔχουμε μιά εὐλογημένη χρονιά.
Ἀκολούθως τόν λόγο ἔλαβε ὁ Γενικός Ἀρχιερατικός Ἐπίτροπος τῆς Ἱ. Μητροπόλεως, Πρωτοπ. π. Θωμᾶς Βαμβίνης, ὁ ὁποῖος ἐνημέρωσε τούς Κληρικούς γιά διάφορα ποιμαντικά καί διοικητικά θέματα. Στήν συνέχεια ὁ Σεβασμιώτατος κ. Ἱερόθεος ἀναφέρθηκε στό ΙΒ΄ Θεολογικό Συνέδριο, μέ τίτλο: «Ἡ σημασία τοῦ 11ου αἰῶνος μ.Χ. γιά τήν κατανόηση τῆς σύγχρονης πραγματικότητας» καί τίς οὐσιαστικές διαφορές στήν θεολογία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τοῦ Σχολαστικισμοῦ πού ἐπεκράτησε στήν Δύση καί παγιώθηκε κατά τόν σημαντικό αὐτό αἰώνα. Μέ αὐτήν τήν ἀφορμή παρουσίασε τό πῶς ἔφτασαν οἱ Φράγκοι καί οἱ Λατίνοι στήν ἀλλοίωση τῆς θεολογίας καί τῆς ἐκκλησιολογίας.
Ὁ Καρλομάγνος, βασιλιάς τῶν Φράγκων καί ἱδρυτής τῆς Αὐτοκρατορίας τῶν Καρολιδῶν, ὅταν ἔλαβε τήν ἐξουσία τοῦ μεγαλύτερου μέρους τῆς Δυτικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, ἐπέβαλε σταδιακά τήν διακοπή τῆς ἐκκλησιαστικῆς μνημονεύσεως τοῦ Ρωμαίου Αὐτοκράτορα καί στήν συνέχεια διακοπή μνημονεύσεως τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, τόν ὁποῖον μαζί μέ ὅλη τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία χαρακτήρισε «γραικό», δηλαδή εἰδωλολάτρη. Ὁ Καρλομάγνος, προκειμένου νά διαχωρίση τήν θέση του ἀπό τήν Ἀνατολική Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία, προχώρησε σέ δύο κινήσεις.
Ἡ πρώτη ἦταν νά ὀργανώση στά ἀνάκτορά του τήν Παλατινή Ἀκαδημία (Academia Palatina) στό Ἄαχεν. Ὁ Καρλομάγνος κάλεσε τόν ἀγγλοσάξονα λόγιο Ἀλκουΐνο ὡς διευθυντή καί βασικό διδάσκαλο τῆς Παλατινῆς Ἀκαδημίας. Ὁ Ἀλκουΐνος δίδαξε τόν ἴδιο τόν Κάρολο καθώς καί μέλη τῆς οἰκογένειάς του, τῆς βασιλικῆς αὐλῆς καί νέους. Ἡ μέθοδος τοῦ Ἀλκουΐνου ἀκολουθοῦσε δύο κύκλους σπουδῶν, τό Trivium (Τρίοδος) καί τό Quadrivium (Τετράοδος).
Στό Trivium διδασκόταν ἡ Γραμματική, ἡ Ρητορική καί ἡ Διαλεκτική, ἐνῶ στό Quadrivium ἡ Ἀριθμητική, ἡ Γεωμετρία, ἡ Ἀστρονομία καί ἡ Μουσική. Μέσα ἀπό τήν Παλατινή Ἀκαδημία ἀναδείχθηκε καί ὁ Θεοδοῦλφος τῆς Ὀρλεάνης, ὁ ὁποῖος ἀνέλαβε νά γράψη κριτική ἐναντίον τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἐν Νικαίᾳ. Στά λεγόμενα Libri Carolini, πού διαβάστηκαν στήν Σύνοδο τῆς Φραγκφούρτης τό 794 μ.Χ., ὁ Θεοδοῦλφος κατηγορεῖ τούς Ὀρθοδόξους γιά λατρευτική καί ὄχι τιμητική προσκύνηση τῶν εἰκόνων, μεταφράζοντας τήν προσκύνηση ὡς adoratio, δηλαδή λατρεία. Αὐτή ἡ σκόπιμη παρερμηνεία ἔδωσε τήν δυνατότητα στόν Καρλομάγνο νά κατηγορήση τούς Ὀρθοδόξους ὡς εἰδωλολάτρες, «γραικούς», πού λατρεύουν ξύλα καί νά διακόψη τήν ἐκκλησιαστική κοινωνία μαζί τους.
Ἡ δεύτερη ἦταν νά ἐπιβάλη τά λατινικά ὡς βασική γλώσσα τῆς διοίκησης, ἀλλά καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐκπαίδευσης τῶν Φράγκων. Αὐτό τόν ὁδήγησε στό νά ἐπιλέξη ὡς βασικό Πατέρα τῆς Δυτικῆς χριστιανοσύνης τόν ἱερό Αὐγουστίνο, πού ἔγραψε στά λατινικά. Ἰδιαιτέρως ἀγαποῦσε τό ἔργο τοῦ Αὐγουστίνου «Ἡ πολιτεία τοῦ Θεοῦ» καί τό ἔθετε ὡς ἀνάγνωσμα στά γεύματα τοῦ παλατίου του. Μέσα ἀπό αὐτές τίς ἐπιλογές γεννήθηκε καί ἡ Σχολαστική θεολογία τῆς Δύσεως, ἡ ὁποία ἄνθισε τόν 11ο αἰώνα καί ὁδήγησε τούς Δυτικούς στήν ἀπόσχισή τους ἀπό τήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία.
Τέλος, ἀνέφερε ὅτι οἱ διαφορές πού ἔχουμε μέ τούς Λατίνους δέν εἶναι μόνον κάποιοι ὅροι (filioque, actus purus), ἀλλά τό ὅτι μᾶς χωρίζουν καί 13 «Οἰκουμενικές» κατ΄ αὐτούς, Σύνοδοι πού ἔγιναν μετά τήν Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδο, δηλαδή θεωροῦν ὡς ὀγδόη τήν Σύνοδο τοῦ 869 μ.Χ. πού καθήρεσε τόν Μέγα Φώτιο καί ὄχι τήν Σύνοδο τοῦ 879 μ. Χ. πού τόν ἀποκατέστησε, παρόντος τοῦ ἐκπροσώπου τοῦ Πάπα, δέν ἀποδέχονται τήν Σύνοδο ἐπί ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ (γιά ἑμᾶς Οἰκουμενική) καί προσέθεσαν ἄλλες 13 Συνόδους. Δηλαδή, σήμερα ἡ «ἑτερόδοξη Ἐκκλησία» τῆς Ρώμης προσμετρᾶ 21 Οἰκουμενικές Συνόδους, ὡς τελευταία δέ τήν Β΄ Βατικανή Σύνοδο (1962-1965).
ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ