Τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Γουμενίσσης Δημητρίου

(ἀναδιφώντας σέ ἱερές ἀναμνήσεις, τιμώντας μιά πολύχρονη ἐπέτειο)

Οἱ φετινές μας ὑποχρεώσεις σέ Συνοδικές συμμετοχές (στήν τακτική σύγκληση τῆς Ἱεραρχίας, στή συνεδρία τῆς Δ.Ι.Σ. καί μιᾶς Σ.Ε.) ἀπό Βορειοελλαδίτη μᾶς ἔσχε τοῦτο τό μήνα Νοτιοελλαδίτη!

Κοντά στήν εὐλόγως ἱμερτή γενέτειρα καί προπαντός σέ δύο-τρία Μοναστηριακά προσκυνήματα στήν εὐρύτερη ἀκτίνα. Κατά σύμπτωση, καί τά τρία γυναικεῖα, ἀλλά πάντως ἀκμαῖα καί προπαντός πανίερα.

Ὅσιος Πατάπιος, βιγλάτορας πάνω ἀπό τό Λουτράκι, μέ τό ἄφθαρτο σκήνωμα τοῦ Ἁγίου, ἕνα σέβασμα πού ἀπό μικρό παιδάκι θυμᾶμαι καί συναισθηματικά εἶμαι συνδεδεμένος μέ τήν ἐπίπονη κτιτορική του ἀνάπτυξη καί τά ἐπανειλημμένα θαύματα τοῦ Θεοῦ γιά τή διάσωση τῶν μοναζουσῶν καί τῆς Μονῆς ἀπό πυρκαγιές.

Ἅγιος Νεκτάριος, στήν Αἴγινα, μέ τήν ἐπιβλητική σημερινή του ὄψη καί πανορθόδοξη προσκυνηματική αἴγλη, ὅπου πήγαινα ἀπό ἱεροσπουδαστής, προσκυνητής τοῦ Ἁγίου, προστάτη τοῦ Αἰγινήτη συσπουδαστῆ καί ἐκλεκτοῦ φίλου καί ἀκολούθως συμφοιτητῆ καί τώρα Συνιεράρχου ἁγίου Ὕδρας κ. Ἐφραίμ.

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Μακρυνός, ἕνα ὡραιότατο, ἄν καί λιτό καί ἀκμαιότατο σέ ἔμψυχο δυναμικό μοναστήρι, ἄλλο ἕνα ἀπό τά πολλά γυναικεῖα κτιτορικά «θαύματα» τοῦ σύγχρονου Ἑλλαδικοῦ χώρου.

Ὁ μείζων τῶν Προφητῶν Πρόδρομος καί Βαπτιστής, ὁ Ἱεράρχης τῆς μαρτυρικῆς ὑπομονῆς τῶν ὕβρεων καί ὁ Ὅσιος τῆς ἀσκητικῆς ἁγίας ἀναδρομῆς ἀπετέλεσαν αὐτές τίς μέρες γιά μένα πολύτιμη τριπλή εὐλογία γιά μιά κατανυκτική ἀναδίφηση σέ ἕνα κορυφαῖο πανίερο δῶρο τῆς θείας περί ἐμέ φιλανθρωπίας. Πρίν 37 χρόνια αὐτές τίς μέρες ἐξελέγην καί χειροτονήθηκα Μητροπολίτης Λαρίσης μέ ὅ,τι ἐπέτρεψε ὁ Θεός νά συνεπάγεται ἐκείνη ἡ ἀνάδειξή μου ἀπό τήν Σεπτή Ἱεραρχία.

Κυριακή τοῦ Σπορέως, μνήμη τῆς Ζ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, σύμβολα ποιμαντορικῆς δεοντολογίας και ἰσόβιας ἐνάσκησης, ἄν μή καί ἐνάθλησης. Σπορά-μαρτυρία Χριστοῦ, βίωση καί ἔμπνευση στό μυστήριο τοῦ «κατ᾽ εἰκόνα καί καθ᾽ ὁμοίωσιν Θεοῦ».

Δόξα τῷ Θεῷ, πάντων ἕνεκεν.

Καί γιά τίς παλαιότερες προσκυνηματικές μνῆμες ἀπό παιδός καί γιά τήν νεότερη κομβική ἐπέτειο. Αὐτό ὑπαινισσόμουν (κι ἄς μήν τό ἔλεγα) μέ τό κήρυγμα πού προτίμησα νά κάνω, Κυριακή τοῦ Σπορέως, στό Καθολικό τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Μακρυνοῦ, μέ φιλόφρονα ἄδεια τοῦ οἰκείου Ποιμενάρχη ἁγίου Μεγάρων & Σαλαμῖνος κ. Κωνσταντίνου.
Λειτούργησα μέ τόν ἐφημέριο τῆς ἑβδομάδος π. Καισάριο καί τούς μετ᾽ ἐμοῦ Κληρικούς π. Ραφαήλ καί π. Μιχαήλ καί κήρυξα τά πρός οἰκοδομήν τῆς Ἀδελφότητος καί τῶν προσκυνητῶν.

Μετέσχον τῆς φιλοτίμου δεξιώσεως παρά τῆς Καθηγουμένης Γερόντισσας Μακρίνης τῆς νεωτέρας, ὁμιλήσας πρός τίς Ἀδελφές (80 τόν ἀριθμό Μοναχές καί 20 Δόκιμες) ἐπευχηθείς «τά κρείττονα καί ἐχόμενα σωτηρίας» γιά τήν μοναχική ὑπακοή τους καί ἀφιέρωση στήν εὐαρεστία τοῦ Χριστοῦ μας.

***

Τά πρός οἰκοδομήν (ἀπό τό κήρυγμα τῆς Κυριακῆς)

Αἶνος καί λατρεία καί προσκύνησις τῷ Θεῷ ἡμῶν, πάντοτε, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων!…

… Κι ἀπό τόν ἄκτιστο οὐρανό τῆς πανταχοῦ παρουσίας Του
(τήν ὁποία, ἐδῶ, σήμερα, κοινωνοῦμε θεο-λατρευτικά)

ἄς συγκαταβοῦμε στά ἀνθρώπινα.

Εὐχαριστῶ τόν Μητροπολίτη σας, τόν λίαν ἀγαπητό μου ἀδελφό ἅγιο Μεγάρων καί Σαλαμῖνος κύριο Κωνσταντῖνο, προσφιλέστατο ἀπό παλιά (ἀπό τό 1984 πού τόν εἶχα Εἰσηγητή στήν Πρωτοσυγκελλία), πού μοῦ παρέσχε τήν δυνατότητα, ὡς ἱερουργός τοῦ Εὐαγγελίου καί λειτουργός τῆς θείας Χάριτος, νά λειτουργήσω στήν Ἱερά Μονή τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Μακρινοῦ, στό περικαλλή ναό τῶν Θεοφανείων τοῦ Χριστοῦ.

Εὐχαριστῶ ἐπίσης καί σᾶς, Γερόντισσα Μακρίνα, πού μοῦ ἀνοίξατε «τήν εἴσοδο εἰς τά Ἅγια τῶν Ἁγίων» τῆς ἁγίας αὐτῆς Μονῆς. Σᾶς συγχαίρω ἀπό καρδίας πού καθοδηγεῖτε μέ φόβο Θεοῦ τήν θεοσύστατη καί θεοφύλακτη ἀδελφότητα αὐτῆς (μοῦ εἶναι τόσο προσφιλεστάτη καί οἰκεία, ἀπό τότε πού ἤμουν παιδί καί ἔφηβος καί κληρικός), μέ τίς εὐλογίες τοῦ Ποιμενάρχου σας, πού εὐσχημόνως καί εὐσεβοφρόνως πηδαλιουχεῖ τήν ὁλκάδα τῆς ἐδῶ τοπικῆς Ἐκκλησίας.

Παιδί ἀκόμη, μέ ἔπαιρνε ἡ μητέρα μου σέ προσκυνήματα ἱερά καί ἁγιώνυμα.

Ἔφηβο, στά 15 μου χρόνια, μέ ἔστειλε νά ρθῶ μέ τό λεωφορεῖο ἀπό τό Λουτράκι ὥς τά Πίσια καί ἀπό ἐκεῖ πεζοπορώντας πρός τό Σχίνο καί ἀπό ἐκεῖ πρός τήν Μαυρολίμνη μέχρι τήν Ἱερά Μονή σας μόνος μου, ἑπτά περίπου ὧρες, γιά νά σκληραγωγοῦμαι στήν ἀφοβία καί νά μεταποιῶ τό ἀρβανίτικο καί τό εὐρυτανικό πεῖσμα σέ ἀλύγιστη ἱερή τόλμη, λέγοντας τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησέ με». Ὅταν μέ ἀντίκρισε ἡ Γερόντισσα καί ἔμαθε τήν πεζοπορεία μου, ἔκανε τόν σταυρό της καί θαυμάζοντας εἶπε «Δέν περίμενα ποτέ ἕνα παιδί τῆς ἡλικίας σου νά ἔχει τήν τόλμη καί ὁλομόναχος νά ΄ρθεῖ ἀπό τόσο μακριά».

Συναπαντήθηκα ἀρκετές φορές μέ τήν ἱερή μορφή τῆς ἀοιδίμου Γερόντισσάς σας, τῆς πρώτης Μακρίνας. Ἐδῶ παράγγειλα τήν λευκή στολή τῆς ἱερατικῆς μου χειροτονίας… Καί σήμερα, ἀξιώνομαι νά λειτουργῶ ᾽Αρχιερεύς στόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Μακρυνό.

«Ἅγιος Ἰωάννης» ἦταν ὁ μόνος ἐνοριακός Ναός τοῦ Λουτρακίου, πού ἐκκλησιαζόμαστε κάθε γιορτή καί τίς Κυριακές, μέχρις ὅτου ἔγινε ὁ ἐνοριακός ναός τῆς «Παναγίας τῆς Γιάτρισσας».

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος ὅμως δέν μέ ἐγκατέλειψε. Χειροτονήθηκα στό ναό του στήν Καβάλα διάκονος καί πρεσβύτερος καί μάλιστα στήν ἑορτή τῆς Ἀποδόσεως τῶν Θεοφανείων (14 Ἰανουαρίου ὑπό τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Φιλίππων Προκοπίου). Ὁ Τίμιος Πρόδρομος ὑπῆρξε γιά μένα παιδιόθεν –ὅπως καί γιά σᾶς, Γερόντισσα, μέ τίς Ἀδελφές– κορυφαία χειραγωγία γιά τό μεγάλο «Εἰσοδικό» στήν ἐπιπόθηση τοῦ Κυρίου…

Προΐσταμαι σήμερα τῆς λειτουργικῆς Συνάξεως καί τελῶ τήν ἱερουργία.

Ὑπηρετῶ τήν ἱερουργία, καί συμμετέχετε ἐσεῖς στήν ἱερουργία, θεο-προνο-ήτως!

Θεοπρονοήτως;;;

Ναί.

Ἡ ὕπαρξή μας, ἡ ζωή μας, ἡ χριστιανικότητά μας, ἡ μοναχική μας ἰδιότητα, ἡ ἱερωσύνη, ἡ ἀρχιερατεία μας, ἡ σημερινή λατρευτική μας σύναξη, κάθε δευτερόλεπτο τῆς ζωῆς μας, κάθε ἴχνος συστατικό τῆς ὕπαρξής μας, ὅλα εἶναι θεοπρονόητα.

Ἐκεῖνος θέλησε καί προνόησε προαιώνια, γιά τήν δική μας ἔλευση στήν ὕπαρξη, γιά τήν δική μας ὀντότητα, γιά τήν δική μας χρονικότητα, γιά τόν σημερινό ἐδῶ λατρευτικό συγχρονισμό μας, καί γιά τόν αἰώνιο «ἐγ-χρονισμό» τῆς παρούσης λειτουργίας.

Βεβαίως καί ἐμεῖς Τόν θέλουμε. Εἶναι γιά μᾶς «τό Α καί τό Ω».

Ἀλλά… ἤδη μᾶς ἔχει προλάβει Ἐκεῖνος. Καί Τόν δοξολογοῦμε γι᾽ αὐτό.

Ἐκεῖνον συνεχῶς προσλαμβάνουμε, μέσα ἀπό τά ἀνθρώπινα τοῦ βίου μας.

Ἐκεῖνον συνεχῶς ἀναπνέουμε, μέσα ἀπό ὅλες τίς ἀναπνοές τοῦ βίου μας.

Γιά Κεῖνον συνεχῶς «καρδιοχτυπᾶμε», μέσα ἀπό ὅλα τά καρδιοχτύπια ἐπί τῆς γῆς.

Ἐκεῖνον κατά βάθος (καί κατ᾽ ἀλήθειαν) ἐπιποθεῖ ἡ λογικότητά μας, ἡ νοερότητά μας, ἡ συναισθηματικότητά μας, ἡ ὑγεία καί ἡ παθολογία τῆς ψυχῆς μας, ἡ ὑγεία καί ἡ παθολογία τῆς ἱστορίας.

Εἴτε μέ τά θεάρεστα εἴτε μέ τά ἀντίθετα, κατά βάθος δείχνουμε πρός Ἐκεῖνον.

Ἐκεῖνον κατά βάθος ἐπιποθοῦμε, καί ὅταν εὐτυχοῦμε μέ τίς εὐτυχίες μας, καί ὅταν δυστυχοῦμε μέ τίς δυστυχίες μας. Καί ὅταν φτιάχνουμε, καί ὅταν καταστρέφουμε. Καί ὅταν εἰρηνεύουμε, καί ὅταν πολεμοῦμε. Καί ὅταν ζωογονοῦμε, καί ὅταν θανατώνουμε. Καί ὅταν εἴμαστε ἐλεήμονες καί φιλάνθρωποι, καί ὅταν εἴμαστε σκληροί, ἄτεγκτοι, ἀπάνθρωποι…

Ἐκεῖνος μᾶς χαρίζει τό «εἶναι» καί τό «ἀεί εἶναι».

Ἐμεῖς «συμβαλλόμεθα» σ᾽ αὐτό τό «εἶναι», εἴτε μέ τό «εὖ…» εἴτε μέ τό «φεῦ…».

Τί λές, Δέσποτα;

Τί εἶναι ὅλα αὐτά πού ἀκοῦμε, Δέσποτα;

Ἀντί γιά σᾶς, προλαβαίνω καί ἐρωτῶ μόνος μου (ἐκ μέρους σας).

Δέν τά λέω ἐγώ, ἀδελφοί μου καί Ὁσιώτατη Γερόντισσα καί ὁσιώτατες Ἀδελφές.

Τά λένε οἱ πιό γνωστές προσευχές πού καθημερινά ἀπευθύνουμε στόν Θεό.

Τά λένε αὐτά οἱ πιό ὡραῖοι ὕμνοι, πού ἔψελνε μέ σπάνια δύναμη ψυχῆς ἡ μακαρία Γερόντισσα Μακρίνα, ἡ κτιτόρισσα τῶν ψυχῶν καί τῶν ναῶν καί τῶν κτιρίων τῆς Μονῆς (μαζί μέ τόν μακαριστό Γέροντα Δαμασκηνό καί ὅλες ἐσᾶς τίς Ἀδελφές μέ ἐπικεφαλής τήν νέα Γερόντισσά σας Μακρίνα)…

Λοιπόν, προσευχόμεθα:

«Βασιλεῦ οὐράνιε… τό Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας [δηλ. τό Πνεῦμα πού περιχωρεῖται στόν Υἱό τοῦ Πατρός, στήν Αὐταλήθεια]… ὁ πανταχοῦ παρών καί τά πάντα πληρῶν…».

Αὐτός (σύν Πατρί καί Υἱῷ) μέ τήν μία Τριαδική θεϊκή Του χάρη «πληροῖ» τά πάντα καί εἶναι «πανταχοῦ παρών».

Τίποτε ἀπό ὅ,τι ὑπάρχει, δέν μπορεῖ νά ὑπάρχει οὔτε μποροῦσε νά ὑπάρξει, ἔξω ἀπό τήν δική Του θεϊκή θέληση ἐπί πάντων.

• «Ἁγίῳ Πνεύματι, ζωαρχία καὶ γέρας·
πάντα γὰρ τὰ κτιστά, ὡς Θεὸς ὢν δυναμοῖ,
συντηρεῖ ἐν Πατρὶ δι' Υἱοῦ δέ» (Ἀντίφωνα β´ ἤχου).

• «Ἁγίῳ Πνεύματι πᾶσα ἀγαθοδωρία, ὡς Πατρὶ καὶ Υἱῷ συναστράπτει,

ἐν ᾧ τὰ πάντα ζῇ καὶ κινεῖται» (ἀντίφωνα γ´ ἤχου).

( Ὅπως ἀπό τόν Πατέρα καί ἀπό τόν Υἱό, μαζί κι ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα ἀστράφτει κάθε δῶρο ἀγαθό [καί ἡ ὕπαρξη πάντων]. Σ’ αὐτόν ὀφείλουν τήν ζωή καί τήν κίνησή τους τά πάντα.)

• «Ἁγίῳ Πνεύματι τὸ ζῇν τὰ πάντα, φῶς ἐκ φωτός,

Θεὸς μέγας, σὺν Πατρὶ ὑμνοῦμεν αὐτό καὶ τῷ Λόγῳ» (ἀναβαθμοί πλ.δ´ ἤχου)

(Ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα ὀφείλουν τή ζωή τους τά πάντα, εἶναι τό φῶς
πού ἐκπορεύεται ἀπό τό φῶς, εἶναι μέγας Θεός, τό ἀνυμνοῦμε [τό συλλατρεύουμε] μαζί μέ τόν Θεό Πατέρα καί τόν Λόγο τοῦ Πατρός.)

Στό γνωστό τροπάριο τῶν Αἴνων τοῦ Γ´ ἤχου ψέλνουμε: «Χαρᾶς τά ΠΑΝΤΑ πεπλήρωται, τῆς Ἀναστάσεως τήν πεῖραν εἰληφότα…».

Τά πάντα ἔχουν ἤδη γεμίσει ἀπό χαρά, διότι ὁ κόσμος (μετά τό Πάσχα τοῦ Ἀναστάντος) δέν εἶναι πλέον ὁ ἴδιος, ὅπως ἦταν πρίν τό Πάσχα.

Προσεγγίζουμε τώρα τήν ἀπάντηση στίς ἀπορίες μας.

Ὁ Θεός εἶναι ἐν Χάριτι «πανταχοῦ παρών», διότι τίποτε, μά τίποτε δέν ἔγινε ἀπό μόνο του. Τίποτε δέν ὑφίσταται «ἀθέλητο παρά Θεοῦ». Τίποτε δέν ὑπάρχει «ἀπρονόητο παρά Θεοῦ». Τίποτε δέν ὑπάρχει «ὑφιστάμενο δίχως τήν βουλή τοῦ Θεοῦ».

ΚΑΙ ΟΜΩΣ!

Διαπιστώνουμε καθημερινά ¬–καί τό λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος– ὅτι «ὁ κόσμος ὅλος κεῖται ἐν τῷ πονηρῷ», βρίσκεται – κεῖται – κοιμᾶται ἐν τῷ πονηρῷ, φαντασιώνεται ἐν τῷ πονηρῷ. Βιώνει μιά περίεργη «ὑπαρκτική κατάσταση», πού (ἐνῶ φαίνεται νά κάνει τό δικό της καί ἀναφέρεται στόν ἑαυτό της) κατά βάθος δουλώνεται στήν τυραννία τῆς φθορᾶς.

Ὁ Διάβολος εἶναι ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ὁ ἀκοίμητος ἐχθρὸς τοῦ ἀνθρώπου. Κινούμενος ἀπὸ φθόνο, ὑπέδειξε στοὺς πρωτοπλάστους νὰ παρακούσουν στὴν ἐντολὴ τοῦ φιλανθρώπου Δημιουργοῦ καὶ νὰ ἀκολουθήσουν τὸν ἴδιο στὴν πορεία τῆς ἀπωλείας. Καὶ τώρα, πάλι ἀπὸ φθόνο, βάζει ἐμπόδια σὲ κάθε ἀγωνιζόμενο πιστό. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ποὺ εἶχε ἐμπειρία τῶν δαιμονικῶν ἐπιθέσεων μέχρι καὶ τὰ τελευταῖα ἔτη τῆς ζωῆς του, μὲ παρρησία τὸν ἐπιτιμᾶ:

«Ἦλθες κακοῦργε, ἀλλὰ ξέρω τοὺς σκοπούς σου.

Ἦλθες, θέλοντας νὰ μοῦ στερήσης τὸ αἰώνιο φῶς...

Πῶς, ἐνῶ εἶσαι σκοτάδι, ἦλθες ὡς φῶς;

Δὲν θὰ μὲ γελάσης μὲ τὴν ἀπάτη σου.

Γιατί πάντοτε μοῦ ξεσηκώνεις πικρὸ πόλεμο, φανερὰ ἢ κρυφά; Γιατί φθονεῖς τοὺς εὐσεβεῖς ἐξ ἀρχῆς, ἀπὸ τότε ποὺ ἔβγαλες τὸν Ἀδὰμ ἀπὸ τὸν Παράδεισο;

ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ, ἐπειδή τό θέλησε [τό θέλει ἀχρόνως] ὁ Τριαδικός Θεός.

Ἀλλ᾽ ὅμως ΚΑΤΑΧΡΩΜΕΘΑ τό πολύ λεπτό θεόδοτο δικαίωμα τῆς ἐλευθερίας. Ἡ ἐλευθερία ἐπιλογῆς εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ, πού δέν τό ἀναιρεῖ ὁ Θεός, ἀκόμη κι ὅταν ἐμεῖς τό καταχρώμεθα.

ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ μέσα στήν συνεκτική χάρη τοῦ Θεοῦ…
ἀλλά ὁ ἐκπτωτικός κόσμος ἐθελούσια ἐπιλέγει νά ΚΕΙΤΑΙ ἐν τῷ πονηρῷ [ὅπως καί ὁ πονηρός κεῖται ἐν πονηρίᾳ].

Ὑπάρχουμε χωρίς νά μηδενιζόμαστε, ἀλλά…

ὅταν ἐμεῖς «γυρίζουμε τήν πλάτη» στόν Θεό, γινόμαστε δοῦλοι ἐν τῷ πονηρῷ.

Ὁπότε χρειάζεται ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ στόν Πατέρα.

Ἡ ὁδός τῆς ἐπιστροφῆς εἶναι ἡ ὁδός τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Κυρίου.

Ὁ τρόπος τῆς ἐπιστροφῆς εἶναι ἡ ὅδευσή μας ἐπί τῆς ὁδοῦ αὐτῆς, ὁ ἐκκλησιασμός μας ἐν Χριστῷ.

ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ἤδη στήν τελική ἀπάντηση τοῦ ἀρχικοῦ ἐρωτήματος: πῶς (ἐνῶ ὁ Θεός εἶναι «ὁ πανταχοῦ παρών καί τά πάντα παρών»), δυστυχῶς στόν κόσμο ἐνεργεῖ ἀλλότριο πνεῦμα; Πῶς στήν παροῦσα ὄψη τῆς κοσμικῆς ἱστορίας συντελοῦνται σχεδόν τά πάντα ἀθεεί;

Ὁ Θεός μᾶς χάρισε τήν ἐλευθερία τῆς γνώμης (κι ἐδῶ ἐντάσσεται προπτωτικά καί μεταπτωτικά ὅλη ἡ πανανθρώπινη ἱστορία).

Μᾶς χάρισε καί τήν ἐλευθερία οἰκείωσης τῆς Χριστοσωτηρίας (ὅστις θέλει…).

Ἄν δέν Τόν θέλουμε, ἄν δέν ἐννοοῦμε νά Τόν λατρεύουμε, παραμένουμε μέν ἀθελήτως στήν θεόσδοτη ὕπαρξη, ἀλλά τήν ἀποστρέφουμε σέ αὐτολατρευτική καί κοσμολατρευτική. Ἐδῶ στήνεται τό σκηνικό τῆς πρόσληψης ἤ τῆς ἀπόρριψης τῆς σωτηρίας…

Ἐδῶ στήνεται τό σκηνικό πρόσληψης ἤ τῆς ἀπόρριψης τῆς σπορᾶς, γιά τήν ὁποία μᾶς ὁμιλεῖ τό σημερινό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα.

Ὁ Θεός Λόγος μᾶς ἔφτιαξε. Ὁ Θεός Λόγος σαρκωμένος μᾶς ἔσωσε.

Εἶναι ὁ γεωργός-σπορέας τῆς ὕπαρξης καί τῆς σωτηρίας μας.

Ὅλοι γνωρίζουμε καί κατανοοῦμε τήν γνωστή αὐτή Παραβολή.

Ὅμως, μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι ἐδῶ ἔχουμε μιά παραβολική χριστολογημένη ἑρμηνεία τοῦ κόσμου μας.

Σπόρο καί σπορά ἔχουμε μέ ὅλη τή λατρευτική καί ποιμαντική παρουσία τῆς Ἐκκλησίας, μέ τήν ἁγιότητα καί τήν ἀνθρωπιά ὅλων τῶν Ἁγίων…

Σπόρο καί σπορά ἔχουμε ἀκόμη καί μέ τίς συντυχίες τοῦ βίου, μέ τίς συγκυρίες τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου.

Γιά παράδειγμα, ἡ μακαριστή Γερόντισσα Μακρίνα ἀποδέχθηκε τήν ἀναπηρία της καί τήν χλεύη τῶν ἄλλων ὡς σπορά σωτηρίας παρά Χριστοῦ, ὡς κάλεσμα τοῦ Θεοῦ «γιά μιά ἀντεπίθεση στοργῆς, κατηχητικῆς προσφορᾶς, ἀφιέρωσης καί ἰσόβιας ἀσκητικῆς ἁγιωσύνης».

Ὁ Κύριος εἶναι ὁ αἰώνιος «σπορεύς τῆς ἀφθάρτου καί ἀθανάτου ζωῆς».

Βουληθείς δημιούργησε τήν ὕπαρξη τοῦ σύμπαντος κόσμου.

Κι ὅταν ὁ θεόκτιστος κόσμος ἐξέπεσε, ὁ Θεός σαρκώθηκε, γιά νά ἐκπληρώσει Ἐκεῖνος «τήν καρποφορία» τῆς χριστολογημένης ζωῆς καί ἀφθαρσίας.

Δέν κατάργησε αὐτό πού μᾶς χάρισε:
τήν ἐλευθερία νά γινόμαστε αὐτό πού θά ἔπρεπε νά γίνουμε.

Ὅμως, ἐμεῖς γινόμαστε:

• ἄλλοι κάποιο εἶδος «γῆς μέ ἀγκάθια» ἤ «μέ πέτρες» ἤ «μέ ἀσήμαντη ποιότητα»

• καί ἄλλοι «γῆ ἀγαθή» μέ πολλαπλάσια καρποφορία.

Ὁ μοναδικός Σπορεύς τῆς ὕπαρξης, τῆς ζωῆς, τῆς σωτηρίας, τῆς θεουργίας, μᾶς ἀφήνει ὄχι ἁπλῶς τό περιθώριο τοῦ χρόνου, ἀλλά… τήν ἀπεριόριστα φιλάνθρωπη παρουσία Του.

Γιά νά γινόμαστε ἐδῶ δικοί Του.

Γιά νά παραμένουμε ἀπό ἐδῶ αἰωνίως ἐκεῖ δικοί Του.

Σᾶς τό εὔχομαι ἀπό ψυχῆς.

Καί σᾶς παρακαλῶ νά εὔχεσθε κι ἐσεῖς ὑπέρ ἐμοῦ.

†Ὁ Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως & Πολυκάστρου Δημήτριος

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ