Στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Ελληνικού στα Κρούσια του Κιλκίς ιερούργησε σήμερα, Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2025, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πολυανής και Κιλκισίου κ. Βαρθολομαίος.
Ο Σεβασμιώτατος μετέφερε προς ευλογία στους λιγοστούς κατοίκους του ορεινού oικισμού την Ιερή Εικόνα του Οσίου Γερασίμου του Υμνογράφου, του οποίου τη μνήμη τιμά σήμερα η Εκκλησία και μεθεορτίως την ιερή μνήμη του Αγίου Νικολάου, Επισκόπου Μύρων της Λυκίας, προστάτου της Ενορίας.
Στο κήρυγμά του απευθυνόμενος στο εκκλησίασμα, ο σεπτός Ποιμενάρχης του Κιλκίς τόνισε:
«Ο Θεός δεν αγαπά τίποτε πιο πολύ από τον άνθρωπο και δεν απεχθάνεται τίποτε πιο πολύ από την υποκρισία. Η ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε σήμερα, αποτελεί μια έμπρακτη απόδειξη αυτής Του της αγάπης, αλλά και της απέχθειας.
Ο Κύριος πηγαίνοντας ένα Σάββατο στη συναγωγή για να κηρύξει συναντά μια συγκύπτουσα την οποία θεραπεύει.
Ο αρχισυνάγωγος όμως, μη μπορώντας να κρύψει τη ζήλεια και το φθόνο του αγανακτεί και φωνάζει «Ἓξ ἡμέραι εἰσὶν ἐν αἷς δεῖ ἐργάζεσθαι· ἐν ταύταις οὖν ἐρχόμενοι θεραπεύεσθε, καὶ μὴ τῇ ἡμέρᾳ τοῦ σαββάτου» (Λουκ. ιγ΄, 14).
Βλέποντας τη φοβερή υποκρισία και το φθόνο του αρχισυνάγωγου, ο Κύριος τον ξεσκεπάζει αποκαλώντας τον «υποκριτή».
Γιατί όμως ο Κύριος σπλαχνίσθηκε και θεράπευσε τη γυναίκα αυτή, χωρίς η ίδια να Του το ζητήσει; Διότι η γυναίκα αυτή ήταν ευσεβής και αν και είχε μια τόσο βασανιστική και παραμορφωτική ασθένεια, που καθιστούσε πολύ δύσκολη και επίπονη τη μετακίνησή της, αυτή δεν απουσίαζε από τη Συναγωγή την ημέρα του Σαββάτου.
Επιπλέον η γυναίκα αυτή, ενώ ήταν άρρωστη δεκαοκτώ ολόκληρα χρόνια, δεν σκληρύνθηκε η καρδιά της να τα βάλλει με τον Θεό. Παρέμεινε σταθερή στην πίστη της.
Μόλις την είδε ο Κύριος την πλησίασε και της είπε «ἀπολέλυσαι τῆς ἀσθενείας σου» (Λουκ. ιγ΄, 12) και για να της μεταδοθεί η θεία δύναμη, ακούμπησε τα χέρια Του επάνω της «καὶ παραχρῆμα ἀνωρθώθη καὶ ἐδόξαζε τὸν Θεόν» (Λουκ. ιγ΄, 13).
Να πώς εκδηλώνεται και πώς εκχέεται πάνω στον άνθρωπο η αγάπη του Θεού και πώς ο θείος λόγος μεταφράζεται ταυτόχρονα σε πράξη!
Η συγκύπτουσα αδελφοί μου, αποτελεί για μας παράδειγμα προς μίμηση, γιατί ενώ για δεκαοκτώ ολόκληρα χρόνια υπέφερε από την κατάσταση που βρισκόταν, δεν παρέλειπε να παρευρίσκεται στη συναγωγή για την καθιερωμένη προσευχή και τη μελέτη του θείου Νόμου που γινόταν κάθε Σάββατο, γιατί στη συναγωγή γινόταν μόνο προσευχή και ακρόαση του Νόμου.
Η λατρεία γινόταν μόνο στο Ναό στα Ιεροσόλυμα. Δεν προφασίζεται λοιπόν, την ασθένεια και τον πόνο της ως δικαιολογία για να μην παρίσταται.
Αντίθετα εμείς, που στην Εκκλησία μας έχουμε και μελέτη του ευαγγελίου και ταυτόχρονα λατρεία του Θεού κατά τη Θεία Λειτουργία, προφασιζόμαστε χίλιες δυο δικαιολογίες, για να απέχουμε τις Κυριακές από τις λατρευτικές μας συνάξεις.
Ο αρχισυνάγωγος όμως, δε συγκινήθηκε από το θαύμα που έγινε μπρος στα μάτια του. Εκείνο που τον έτρωγε μέσα του ήταν ο φθόνος, αλλά υποκρινόταν ότι νοιάζεται για την κατάλυση της αργίας του Σαββάτου.
Ο Χριστὸς όμως τον ξεσκέπασε και τον αποστόμωσε λέγοντας τον υποκριτή, καθότι όπως είπε ο Κύριος σε άλλη περίπτωση «τὸ σάββατον διὰ τὸν ἄνθρωπον ἐγένετο, οὐχ ὁ ἄνθρωπος διὰ τὸ σάββατον» (Μαρκ. β΄, 27), διότι πάνω από τους τύπους βρίσκεται η ουσία των πραγμάτων και η αλήθεια».
Στη συνέχεια τόνισε ότι η τυπολατρική τήρηση των εντολών του Θεού δεν μας προσφέρει τίποτα, αν στην καρδιά μας δεν πρυτανεύει η αγάπη προς τον πλησίον, η ευσπλαχνία και η διάθεση της προσφοράς και της αυτοθυσίας.
Ο Χριστός ήρθε όχι μόνο για να απελευθερώσει τον άνθρωπο από το κακό και τον θάνατο, αλλά και από την τυπολατρία, δείχνοντάς του έμπρακτα τα όρια του νόμου και την ελευθερία της έμπρακτης αγάπης. Την εποχή του Χριστού, στον ιουδαϊσμό αυτό συνέβαινε.
Οι θεσμοί, οι νομικές διατάξεις και οι θρησκευτικοί τύποι γίνονταν φραγμοί που παγίδευαν τον άνθρωπο και κατέπνιγαν την ελευθερία του. Αυτό όμως μπορεί να συμβεί και στην εποχή μας, αν οι άνθρωποι δεν πάρουν τον τύπο σαν μέσο, αλλά τον πάρουν σαν σκοπό, αν δεν τον δουν σαν γέφυρα που οδηγεί στην ουσία της πίστεως, αλλά τον δουν σαν τρόπο εγωιστικής ικανοποιήσεως.
Πνεύμα είναι ο Θεός και όπου είναι το Πνεύμα του Θεού εκεί και η ελευθερία, μάς διαβεβαιώνει ο Απόστολος Παύλος «ὁ δὲ Κύριος τὸ Πνεῦμά ἐστιν· οὗ δὲ τὸ Πνεῦμα Κυρίου, ἐκεῖ ἐλευθερία» (Β’ Κορ. γ΄, 17)».
Υπογράμμισε ότι ο νόμος, οι εντολές του Θεού και οι κανόνες της Εκκλησίας, είναι η αγάπη. Αν έχουμε αγάπη και σωσμένοι είμαστε και ελεύθεροι.
Προ της Απολύσεως μίλησε για τον νεοφανή Όσιο Γεράσιμο τον Υμνογράφο, τον Μικραγιαναννίτη ενθυμούμενος τις επισκέψεις του ως μαθητής ακόμα στην Σκήτη της Μικράς Αγίας Άννας του Αγίου Όρους πλησίον του Γέροντος. Χαρακτήρισε τη συναναστροφή μαζί του ουράνια ευλογία, καθώς πρόκειται για μια αγιασμένη, καθαρή, αγιοπνευματική μορφή, διδάσκουσα πολλά και κυρίως πνευματικώς ωφέλιμα.
«Είναι πολλά τα γεγονότα που μπορώ να καταθέσω από τη μνήμη και την εμπειρία μου από τον Άγιο Γεράσιμο τον Μικραγιαναννίτη.
Οι Άγιοι μας είχαν φίλους Αγίους και ο Άγιος μας είχε όντως φίλους Αγίους με τους οποίους συνομιλούσε και πολλές από τις συνομιλίες του μας τις εξιστορούσε.
Οι Άγιοι του υπαγόρευαν τη βιοτή και τα παθήματά τους και εκείνος με το χάρισμά του συνέγραφε τις Ακολουθίες τους.
Ήταν αγιασμένη μορφή που δίδαξε με τον λόγο, το παράδειγμά, τις παραινέσεις και τις συμβουλές του, αναδεικνύοντας μια προσωπικότητα προσανατολισμένη στη χάρη του Θεού.
Γι’ αυτό λοιπόν σας προτρέπω να προσκυνήσετε το Ιερό του Εικόνισμα με ευλάβεια και να επικαλείστε του ονόματος του στην προσευχή σας ώστε η χάρις του να ενισχύει τη ζωή σας και την οικογένεια σας, λαμβάνοντες τη χάρη του Παναγίου Πνεύματος».
Στο τέλος τέλεσε το Μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του παιδικού του φίλου Κωνσταντίνου Σοφιανού.
ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ