Τοῦ Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως καί Πολυκάστρου κ. Δημητρίου
Ὅλοι ζοῦμε μέ τήν ἐνδοκοσμική ἐπιπόθηση τῆς διάρκειας, τῆς χαρᾶς καί τῆς ἐπιτυχέστερης εὐτυχίας, τῆς δημιουργίας, τοῦ ἀποκλεισμοῦ πάσης ἀποτυχίας, τῆς αὐτοκατάφασης, τῆς ἀναγνώρισης.
Καί οἱ πολλοί πού καταφάσκουν τά ἐποχικά δεδομένα κι ἐκεῖνοι πού τά ξεπερνοῦν. Οἱ πολλοί πού ὑπό ποικίλα ἰνδάλματα πάντως σχεσιάζονται καί συνυφαίνουν τό σημερινό ἀνθρωπολογικό πρότυπο τοῦ “αὐτοπροσδιορισμοῦ”. Καί οἱ ἐλάχιστοι πού ἐποχοῦνται στήν ἀφάνταστη εὑρεσιτεχνία τοῦ μεταπολιτισμοῦ καί τοῦ μετανθρώπου.
Πάντως, εἴτε ἡ περατή διάρκεια τοῦ σημερινοῦ πολυπράγμονος “βίου” καί “εἶναι” εἴτε ὁ βάσιμος καί μεταβάσιμος τεχνητός προσχεδιασμός ἑνός ὑπερπερατοῦ “ἔσεσθαι”, συνιστοῦν ἐπιπόθηση τῆς διαρκέστερης αὐτοκατάφασης ἤ τῆς εὑρηματικότερης κατακτητικῆς κατάφασης.
Ὁ μεταβαλλόμενος χάρτης τῆς γεωπολιτικῆς καί τοῦ γεωπολιτισμοῦ συνυφαίνεται μέ τήν ἐπιπόθηση τῆς αὐτοδιάρκειας, τῆς αὐτεπιτυχίας, τῆς αὐτοκατάφασης. Ἀκόμη κι ἄν προτίθεται νά ἐκποιήσει τήν συμβατή ἀνθρωπινότητα σέ μιά μετανθρωπινότητα.
Ἄραγε χρειάζεται νά βάλουμε ὅλοι μας καθ᾽ ἑαυτούς καί οἱ θεσμικοί τῶν ὁλοτήτων μας ἕνα μέτρο σ᾽ αὐτήν τήν κίνηση, σ᾽ αὐτήν τήν διάρκεια, σ᾽ αὐτήν τήν ἐπιτυχοστοχοθεσία; Ποιό θά εἶναι τό μέτρο, τό ὅριο, ἡ δεοντολογία;
***
Ἡ θεολογική μας παράδοση συνεχῶς μᾶς ἀποκαλύπτει, μᾶς συγκαλεῖ, μᾶς εἰδολογεῖ, μᾶς ἐνασκεῖ, μᾶς ἀνακιρνᾶ, μᾶς ἐθίζει σ᾽ αὐτό τό “μέτρο”.
Στήν ἀνθρώπινη συγκατάβαση τοῦ Θεοῦ ὡς ἀνθρώπου, ὡς Θεανθρώπου, ὡς Σωτήρα μας, ὡς δικῆς μας διαρκοῦς διάρκειας, ὡς δικῆς διαρκοῦς χαρᾶς, ὡς δικῆς μας διαρκοῦς ἐπιτυχίας, ὡς δικῆς μας διαρκοῦς δημιουργίας, ὡς δικῆς μας διαρκοῦς κατάφασης, ὡς δικῆς μας διαρκοῦς ἀναγνώρισης καί ὑπέρβασης.
“Καί γάρ τό πάσχα ἡμῶν ὑπέρ ἡμῶν ἐτύθη Χριστός” (Α΄ Κορ. 5:7).
Ὄχι ἁπλῶς “τό πάσχα”, ἀλλά “τό πάσχα ἡμῶν”. Ὄχι γιά τόν ἑαυτό Του, ἀλλά “ὑπέρ ἡμῶν”.
Ὁπότε (χωρίς πολλές-πολλές φιλοσοφίες καί ἰδεολογίες) πολύ ἁπλά, πολύ θεολογικά καί ἀκόμη πιό πολύ ἀνθρώπινα, θεανθρώπινα καί ἀνθρώπινα (ἐκκλησιαστικά), ἀνοίγει ὁ ὁρίζοντάς μας καί βλέπουμε τόν Χριστό ὡς τόν μόνο δικό μας, ὡς τόν ἐθελούσια πασχαλινό μας, ὡς τήν ὑπαρκτική μας ταυτότητα καί τόν ὑπαρκτικά ταυτοτικό μας σκοπό.
Εἴμαστε δικές Του “εἰκόνες”, ὁ καθένας καί ὅλοι μας ἀσύγχυτα καί ἀχώριστα μέτοχοι τῆς ἐθελοντικῆς Του δημιουργημένης ὑπαρκτικότητάς μας. Εἴμαστε δικές Του προσομοιώσεις στήν μοναδική θεανθρώπινή Του θεότητα καί ἀνθρωπινότητα. Εἴμαστε σχεσιακοί πρός τόν Χριστό (κι ἄς μήν τό βιώνουμε, διότι ἐθελονοοτυφλοῦμε εἴθε ἐθελοπαθοτυφλοῦμε).
Εἴμαστε αὐτό πού εἴμαστε ὡς θεόπλαστος ἄνθρωπος, ὁπότε προαιώνια σχεδιάστηκε τό χρονικό μας “εἶναι” ὡς δυνατότητα πασχαλινῆς διάβασης Ἐκείνου πρός ἐμᾶς. Καί συνάμα προαιώνια σχεδιάστηκε τό χρονικό μας “εἶναι” ὡς χάρισμα δικῆς μας ἐν Χριστῷ πασχαλινῆς διάβασης πρός τόν Πατέρα.
Αὐτό ζοῦμε, αὐτό διαλαλοῦμε, αὐτό χαιρόμαστε, αὐτό διακρατοῦμε, αὐτό φωτοβολοῦμε ὅλοι ἐμεῖς στήν Διακαινήσιμο μία ἡμέρα καί στό Πασχαλινό σαρανταήμερο. “Χριστός ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας καί τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωήν χαρισάμενος”.
Χωρίς τόν ἀναστάντα Κύριο εἴμαστε “μνηματικοί”. Κι ὁ οἱοσδήποτε βεγγαλικά ἐντυπωσιακός μεταπολιτισμός μας θά εἶναι μιά ἐπιβεβαίωση μνηματικότητας.
***
Τό “Χριστός ἀνέστη” ἐνέχει ἀσύγκριτες ἀνθρωπολογικές καί ψυχοκοινωνικές καί σωτήριες καί κοσμοσωτήριες συνέπειες. «Ἀλλήλους περιπτυξώμεθα· εἴπωμεν ἀδελφοί καί τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς· συγχωρήσωμεν πάντα τῇ ἀναστάσει».
Τοῦτο μᾶς τό προσφέρουν συνεχῶς νά τό ἀπογευόμεθα οἱ Ἅγιοί μας.
Ὄχι οἱ Ἅγιοι καθ᾽ ἑαυτούς ὡς ἀτομικότητες, ὡς αὐτοαναφορικότητες, σέ μιάν ἀνάγια καί ἀνύπαρκτη καί ἐναγή ὑπαρκτικότητα, διότι δέν ὑπάρχουν τέτοιοι Ἅγιοι, τοῦ νιρβάνα.
Ἀλλά μᾶς τό προσφέρουν οἱ Ἅγιοί μας, οἱ δικοί μας Ἅγιοι, ὥστε κι ἐμεῖς δι᾽ αὐτῶν νά ζοῦμε ὅπως ἔγινε καί εἶναι ὁ Χριστός “τό πάσχα ἡμῶν”, “τό ἡμέτερον πάσχα”.
Αὐτό ζοῦμε τόσες ἡμέρες ἀνά τήν Ὀρθοδοξία μέ τίς λιτανεῖες καί τίς τοπικές πανηγύρεις. Κι ἐμεῖς ἐδῶ στήν Γουμένσσα λιτανεύσαμε τήν εἰκόνα τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου, “τό ἡμέτερον πάσχα”, ἀπό τήν Ἱερά Μονή Παναγίας πρός τόν Μητροπολιτικό Ναό, ὅπου καί τελέσαμε τόν Ἑσπερινό τῆς πασχαλινῆς ἐν Χριστῷ ἐπαναβίωσης τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ἑνότητος.
Τήν Τρίτη τοῦ Πάσχα λιτανεύσαμε στήν Γουμένισσα τήν θαυματόβρυτη εἰκόνα τῆς Παναγίας μας, τόν κατά θεουργό μετοχήν πανάγιο ἄνθρωπο, τήν Παναγία μας πού ὡς διαρκῶς βρεφοκρατοῦσα ἐξαγγέλλει τήν θεολατρευτική ἑνότητά Της μέ τόν Υἱό καί Θεό Της, πού σαρκωμένος ἔγινε καί παραμένει “τό πάσχα ἡμῶν”.
***
Καί τήν Τρίτη τοῦ Πάσχα πανηγυρίσαμε τήν μνήμη τῶν νεοφανῶν Μαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου καί Εἰρήνης στήν φερώνυμη Ἱερά Μονή ἐν μέσῳ ἱερομονάχων, ἱερέων, προσκυνητῶν καί θεσμικῶν, πού ὅλοι προςῆλθον, γιά νά μαθητεύσουν στό “πάσχα ἡμῶν”, στό “ἡμέτερον πάσχα”, ὅπως τό βίωσαν οἱ τρεῖς Ἅγιοι πρό 500ετίας, τό ξαναβίωσαν τρόπον τινά γιά χάρη μας πρό 60ετίας στίς Καρυές Θερμῆς τῆς Λέσβου (ἀποκαλύπτοντας ἐν Πνεύματι ὅλες τίς φρικτές σκηνές τοῦ μαρτυρίου τους καί τῆς δοξασμένης ἀναστάσιμης χριστομετόχου αἰωνιότητός τους), καί τό ξαναζοῦν πρός χάριν μας (ὁδηγώντας μας μέ τά θαυμάσιά τους σέ ἀναρίθμητους ἀνθρώπους στό “ἡμέτερον πάσχα”).
«Νομίμως ἀθλήσαντες ἐπί τῆς γῆς, ἀξίως ἐξοξάσθητε ἐν οὐρανοῖς, ὁσιομάρτυρες ἔνδοξοι…».
Ὅλα τά τροπάρια πού συνέθεσε ὁ ὅσιος Γεράσιμος ὁ Μικραγιαννανίτης αὐτό τό ἀναστάσιμο νόημα ἔχουν, στήν ἀναστάσιμη χριστομετοχή μᾶς ἀνάγουν. Καθώς καί τό σύγχρονο συντεθέν ὑπ’ ἐμοῦ, «Λυχνία τρίφωτος Χριστοῦ ἐδείχθητε, ἅγιοι Μάρτυρες, Λέσβου τό καύχημα, τήν Ἐκκλησίαν ταῖς αὐγαῖς φαιδρύνοντες τῶν θαυμάτων, Ραφαήλ πανθαύμαστε, ἱερέων εὐπρέπεια, ἔνδοξε Νικόλαε, διακονίας κειμήλιον, καί ρόδον παρθενίας Εἰρήνη· ὅθεν ὑμᾶς ἀνευφημοῦμεν».
Τούς βλέπουμε μέ τήν εὐλάβειά μας νά βιώνουν “τό ἡμέτερον πάσχα” μέ μιάν σταυρωμένη ἀπολυτότητα ἐκεῖνοι, καί σήμερα νά μᾶς χαρίζουν σέ μᾶς “τό ἡμέτερον πάσχα” μέ μιάν ἀπολυτότητα δωρεᾶς, καθοδηγώντας μας καί προστατεύοντάς μας καί χαριτοπροσφέροντάς μας πρεσβευτικά τήν βίωση “τοῦ ἡμετέρου πάσχα”.
Αὐτό ἦρθαν νά χαροῦν πολλοί καί κυρίως νά ἀποζητήσουν οἱ περισσότεροι στό φετινό προσκύνημα στό Μοναστήρι τῶν Τριῶν Ἁγίων στή Γρίβα. Ἀπό μᾶς τούς κληρικούς μέχρι τούς ἁπλούστερους λαϊκούς, οἰκογένειες ἀμέτρητες μέ τά πολλά ἤ τά λίγα παιδιά τους. Κι ἀνάμεσά τους ὁ Ἀντιπρόεδρος τῆς Βουλῆς Γεώργιος Γεωργαντάς, ὁ Δήμαρχος Παιονίας Κωνσταντίνος Σιωνίδης, ὁ Ἀντιπεριφερειάρχης Κιλκίς Ἀνδρέας Βεργίδης, ὁ Ἀντιδήμαρχος Γουμένισσας Εὐάγγελος Καπετάνης, Πρόεδρος τῆς ΔΚ Γουμένισσας Βασίλειος Καραδολάμης, ὁ Πρόεδρος τῆς ΤΚ Γρίβας Δημήτριος Μπακάλης, ὁ Ταξίαρχος τῆς 71ης Ἀερομεταφερόμενης Ταξιαρχίας Βασίλειος Παπαδόπουλος μέ ἀξιωματικούς, ὁ Ἀστυνομικός Διευθυντής Κιλκίς Δημήτριος Ντέντας μέ τόν Δκτή τοῦ Α.Τ. Γουμένισσας Ἀντώνιο Λιακόπουλο, ὁ Διοικητής τῶν Π.Υ. Κιλκίς Πύραρχος Χρῆστος Γκαντίδης μέ τόν ὑπεύθυνο τῆς ΠΥ Μουριῶν καί ἄλλοι θεσμικοί.
Πρός ἅπαντας τούς συνεκκλησιασθέντες στό Ναό, ὅπως ἀργότερα καί στή δεξίωση στό Συνοδικό τῆς Μονῆς, προσεκάλεσα παιδιά πού ἀνασώθηκαν μέ τίς προσευχές τῆς μακαρίας δούλης τοῦ Θεοῦ Μαρίας, τῆς μεγάλης εὐεργέτιδος ἀμφοτέρων τῶν Μονῶν (τῆς τε Λέσβου καί τῆς Γουμένισσας), καθ᾽ ὅτι αὐτή ὑπῆρξεν “ἡ ψυχή” τοῦ θεόσδοτου ἱστορικοῦ τῆς ἱστορικῆς ἀποκαλύψεως τῶν Νεοφανῶν Μαρτύρων.
Ἀλλά καί ἀνά τήν Ὀρθοδοξία ὅσες Μονές καί Ἐκκλησιές φερωνυμοῦνται μέ τούς Ἁγίους ἔχουν μέν τούς ἰδίους κτίτορας καί εὐεργέτας, συνιστοῦν ἀσφαλῶς ἐκκλησιαστικά ἐνοριακά ἤ μοναστικά ἐνιδρύματα θείας λατρείας, ἀλλά δέν πρέπει νά τό ἀγνοοῦν, νά τό παρασιωποῦν καί νά τό καταφρονοῦν ὅτι ἡ θεία Πρόνοια εὐαρεστήθηκε νά ἀποκαλύψει ἐκφαντορικά αὐτούς τούς τιμωμένους Ἁγίους “τοῦ ἡμετέρου πάσχα” χρησιμοποιώντας κυριολεκτικά ὡς ὄργανο τῶν θείων ἀποκαλύψεων ἐκείνων μιάν ἁπλουστάτη, ἀσκητική, ἀκενόδοξη, ἐθελοαφανέστατη, θεοσφράγιστα ταπεινή καί θεοδίδακτη ψυχή, τήν ὀλιγογράμματη Μαρία Τσολάκη.
Δεῖγμα αὐτῶν τῶν χαρακτηριστικῶν γνωρισμάτων τῆς γερόντισσας Μαρίας ἀποτελεῖ καί ἡ ἐντολή της νά μήν ἀναφέρουμε ποτέ τό ὄνομά της στίς θαυμαστές ἐπεμβάσεις τῆς Παναγίας καί τῶν Ἁγίων σέ θεραπεῖες τόσων ἀνθρώπων. Κατά τήν ὁμιλία μου ἀναφέρθηκα παραδειγματικά σέ δύο νεαρά παιδιά, πού στέκονταν ἐκείνη τή στιγμή πλησίον μας, καί τά ὁποῖα ὀφείλουν τή ζωή τους στίς προσευχές καί τίς παρακλήσεις πρός την Παναγία καί τούς Ἁγίους τῆς θεοπρεπέστατης γερόντισσας Μαρίας, ὅταν ἡ ἐπιστήμη δέν ἔδινε περιθώρια ζωῆς.
Δεῖτε ἄρθρον ὑπό τόν τίτλο “Αυτό κι αν δεν είναι θαύμα θαυμάτων” (https://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/41658-auto-ki-an-den-einai-thauma-thaumaton).
Ἐπίσης καί στό προσφάτως ἐκδοθέν βιβλίο μου “Μαρία Τσολάκη, μία ζωή θεοδίδακτη”, ὑπό τόν τίτλο “Πᾶμε πολύ καλά, σήμερα· λές, καί εἶναι ἄλλο παιδί!”
***
Τρίτο στή σειρά τό πανηγύρι τοῦ μεγαλομάρτυρος Ἁγίου Γεωργίου, ἐκ τῶν λαοφιλεστέρων Ἁγίων τῆς πίστης μας, κραταιοῦ καί θαυμαστοῦ προστάτη μας σέ αἰῶνες δίσεκτους.
Μετά τόν πανηγυρικό Ἑσπερινό ἐπακολούθησε ἡ λιτάνευση τοῦ δωρηθέντος ἀποτμήματος ἱεροῦ λειψάνου τοῦ Ἁγίου Γεωργίου καί τῆς εἰκόνος του ἀνά τίς ὁδούς τοῦ λεγομένου συνοικισμοῦ.
Παιάνιζαν καί πάλι τά Χάλκινα τῆς Γουμένισσας τό “Χριστός Ἀνέστη” (ὅπως ἀπό ἐτῶν τούς ὑπέδειξα), ἐνῶ στίς ὁδούς ἔστρωναν χαλιά καί θυμίαζαν σταυροκοπούμενοι, προσφερόμενοι μέ ἁπλές ὁλοκάρδιες ἐκδηλώσεις στό διά τοῦ Ἁγίου Γεωργίου ἐνεικόνισμα καί ἀφομοίωμα “τοῦ ἡμετέρου πάσχα”, τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Θεοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ