Τό Σάββατο 27 Μαΐου τελέσαμε τά ἐγκαίνια τοῦ Καθολικοῦ τῆς Παναγίας Παραμυθίας καί τῶν ἐνσωματωμένων Παρεκκλησίων τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως & Ἱερομάρτυρος Ραφαήλ καί Ὁσίας Μεθοδίας τῆς Κιμώλου, στό Ἱερό Γυναικεῖο Ἡσυχαστήριο Παναγίας Παραμυθίας & Ἁγίου Γεωργίου Ἀνύδρου, πλησίον τῶν Γιαννιτσῶν.
Συνιερουργοί οἱ Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Ἐδέσσης, Πέλλης & Ἀλμωπίας κ. Ἰωήλ, Κισάμου & Σελίνου κ. Ἀμφιλόχιος καί Ἐλασσῶνος κ. Χαρίτων, μεθ᾽ ἡμῶν.
Ὁ Σεβασμιώτατος Κισάμου & Σελίνου μετέφερε ἐπ᾽ εὐκαιρίᾳ τῶν Ἐγκαινίων ἱερό λείψανο τῆς τιμίας χειρός τοῦ ὁσίου Νικηφόρου τοῦ λεπροῦ, τοῦ καρτερικοῦ καί θαυματουργοῦ νεολαμποῦς Ὁσίου, τό ὁποῖο ἐξετέθη σέ προσκύνηση τῶν μετασχόντων ἐκείνης τῆς λαμπρᾶς συνάξεως.
Ἦταν ἄλλη μιά ἱερή καί πνευματική ἀναψυχή ἡ συμμετοχή τῶν Σεπτῶν Ἱεραρχῶν, ἡ ἐπευλόγηση τῶν κόπων τῆς δραστηρίας Καθηγουμένης Ἰωάννας μοναχῆς καί τῆς συνοδείας της, ἡ σύναξη πλήθους προσκυνητῶν, τῶν συνεργῶν τῆς πορείας τοῦ ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου καί τῶν εὐλαβῶς προσερχομένων, εἴτε τῶν κατά κόσμον ἐπωνύμων εἴτε τῶν Θεῷ ἐγνωσμένων.
***
Στήν εὔρυθμη τελετουργία καί τήν προετοιμασία τῶν ὑλικῶν τοῦ ἐγκαινιασμοῦ ἀρωγός ὁ ἐξειδικευθής πρός τοῦτο γενικός ἀρχιερατικός ἐπίτροπος τῆς Μητροπόλεώς μας π. Ἰγνάτιος Καλογεράκης, ὁ π. Παντελεήμων καί ὁ π. Ραφαήλ (ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίων Ραφαήλ, Νικολάου & Εἰρήνης Γρίβας) καί ἐκ Κρήτης ὁ κ. Μανώλης Μποτονάκης, συνοδός τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Κισάμου.
Παραβρέθηκαν πολλοί ἡγούμενοι Μονῶν ἀπό τή Βόρεια Ἑλλάδα καί ἄλλες περιοχές μέχρι καί ἀπό τήν Ἀττική. Στόν Ἑσπερινό πρῶτος ἐξ αὐτῶν ὁ σεβαστός καθηγούμενος τῆς Ἱ. Μονῆς Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου & Ἁγίου Παντελεήμονος Ἁγιᾶς π. Νικόδημος (εἶχε προϋπηρετήσει ἀρκετά ἔτη στήν Ἱ. Μητρόπολή μας, διακρινόμενος γιά τή σύνεση καί φρόνησή του καί κυρίως γιά τό ἐκκλησιαστικό του φρόνημα, ἔτσι ὥστε οἱ ἐπιλογές του νά εἶναι οἱ ἀρμόζουσες στό ἀξίωμά του).
Συμπαρόντες οἱ Καθηγούμενοι τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίων Ραφαήλ, Νικολάου & Εἰρήνης Γουμενίσσης-Γρίβας π. Βησσαρίων, τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Παντοκράτορος (Μελισσοχωρίου) π. Ἀντώνιος, τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Προφήτου Ἠλιοῦ Ἐρυθρῶν (Κριεκούκι) Ἀττικῆς π. Δωρόθεος, τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Νεκταρίου Κιλκίς π. Ἐπιφάνιος, τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Γεωργίου (Λόφου Κιλκίς) π. Ἀρσένιος καί ὁ προεστός τοῦ Μετοχίου τῆς Ἁγίας Ἀναστασίας τῆς Ἱ. Μονῆς Ἁγίου Γρηγορίου (Μελίκης) π. Νικήτας.
Ἐπίσης, οἱ Ἡγουμένες τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου( Ὄσσας Λαγκαδᾶ) γερόντισσα Γαλήνη, τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ (Κουφαλίων) γερόντισσα Ξένη, τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου (Βύσιανης Σερρῶν) γερόντισσα Ἰσιδώρα, ἡ Προεστῶσα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Κυριακῆς (Λουτροῦ Βεροίας) ἀδελφή Κυριακή καί δύο Μοναχές ἐκπροσωπώντας τήν Γερόντισσα Μαρία καί τήν συνοδεία της ἀπό τό Χαλέπι τῆς Συρίας ἐκ τῶν εἴκοσι (20) πού φιλοξενοῦνται στήν Ἱ. Μονή Ἁγίας Κυριακῆς (Λουτροῦ Βεροίας).
Συμμετέχοντες ἐκ τῶν Ἀρχῶν ὁ Ταξίαρχος Πυροσβεστικῆς Ὑπηρεσίας Θεσσαλονίκης κ. Θεόδωρος Κοσμίδης, ὁ Δήμαρχος Παιονίας κ. Κωνσταντίνος Σιωνίδης, ὁ Δήμαρχος Πέλλας κ. Γρηγόριος Στάμκος, ὁ Ἀντιδήμαρχος Πέλλας κ. Χρῆστος Πάσαλης καί ἐκ τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου Πέλας ὁ κ. Ἀθανάσιος Ἐπιτροπάκης.
***
Ἀποτιμῶντες τή σημασία τοῦ ἱεροῦ αὐτοῦ γεγονότος, μιλήσαμε ἐνώπιον πάντων καί ἑρμηνεύσαμε ἐκκλησιαστικά τά τελούμενα, μέ τόν ἀκόλουθο λόγο μας.
ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΛΑΠΛΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ
Τελοῦμε τά ἐγκαίνια τοῦ μοναστηριακοῦ αὐτοῦ ναοῦ, τοῦ “Καθολικοῦ” τῆς Παναγίας Παραμυθίας στό ἱερό Ἡσυχαστήριο τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Ἀνύδρου, καθώς καί τῶν Παρεκκλησίων ἐπ᾽ ὀνόματι τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως & Ἱερομάρτυρος Ραφαήλ καί τῆς Ὁσίας Μεθοδίας τῆς Κιμώλου. Ὁ ἅγιος Ραφαήλ στον 15ο αἰώνα καί ὁ ἅγιος Νεκτάριος, ὁ ἅγιος Ραφαήλ καί ἡ ὁσία Μεθοδία στόν 20ό αἰώνα ἐκτός τῶν ἄλλων συνιστοῦν καί ἅγια σύμβολα τοῦ μοναχικοῦ βίου.
Ἀπό μερικές δεκαετίες, ἐπί τῶν ἡμερῶν μας, ὁ ἅγιος Γεώργιος Ἀνύδρου ἔδωσε τήν κεντρική θέση του στήν Παναγία Παραμυθία πού ἐγκαινιάζουμε. Ὁ ναός θεμελιώθηκε τό 1993.
Ἡ ἐπιγραφή ἀναφέρει σχετικά:
«ΠΑΣ ΟΙΚΟΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΕΤΑΙ ΥΠΟ ΤΙΝΟΣ, Ο ΔΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΑΣ ΘΕΟΣ» (Ἑβρ. γ΄ 4)
ΠΑΡ᾽ ΗΜΩΝ ΔΕ Η ΕΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΛΑΤΡΕΙΑ.
«Ο ΠΑΤΗΡ ΤΩΝ ΟΙΚΤΙΡΜΩΝ ΚΑΙ ΘΕΟΣ ΠΑΣΗΣ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΩΣ» (Β΄ Κορ. α΄ 3)
ΑΓΙΑΣΟΝ ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΩΝΤΑΣ «ΕΥΠΡΕΠΕΙΑΝ ΟΙΚΟΥ ΣΟΥ
ΚΑΙ ΤΟΠΟΝ ΣΚΗΝΩΜΑΤΟΣ ΔΟΞΗΣ ΣΟΥ» (Ψαλμ. κε΄ 8),
ΤΑΣ ΕΝΑΣΚΟΥΜΕΝΑΣ ΜΟΝΑΧΑΣ ΤΗΣΔΕ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΚΑΛΙΑΣ ΠΑΡΑΜΥΘΗΣΟΝ,
ΚΛΗΡΟΝ ΤΕ ΚΑΙ ΛΑΟΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΤΑΥΤΗΣ
ΠΕΡΙ ΤΟΝ ΠΟΙΜΕΝΑΡΧΗΝ ΔΗΜΗΤΡΙΟΝ Τῼ ΕΛΕΕΙ ΣΟΥ ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΗΣΟΝ.
***
Ο ΠΕΡΙΚΑΛΛΕΣΤΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ ΝΑΟΣ, ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ:
ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ, ΡΑΦΑΗΛ ΤΟΥ ΕΝ ΛΕΣΒῼ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΙΑΣ ΤΗΣ ΕΝ ΚΙΜΩΛῼ,
ΤΕΘΕΜΕΛΙΩΤΟ Τῌ 13ῌ ΜΑΡΤΙΟΥ ΤΟΥ 1993. ΤΑ ΘΥΡΑΝΟΙΞΙΑ ΕΓΕΝΟΝΤΟ Τῌ 3ῌ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΤΟΥ 1995
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΦΥΛΑΚΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΥΜΕΝΙΣΣΗΣ κ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ.
ΚΤΗΤΟΡΙΚῌ ΦΡΟΝΤΙΔΙ ΚΑΙ ΑΤΡΥΤΟΙΣ ΚΟΠΟΙΣ
ΤΗΣ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΙΩΑΝΝΑΣ ΜΟΝΑΧΗΣ ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΕΙΑΣ ΑΥΤΗΣ.
Ἡ Παναγία μας εἶναι “ἡ χαρά τῶν ἀγγέλων” καί “ἡ χαρά τῶν ἁγίων” (ἡ χαρά τῶν ἀνθρώπων), “ἡ πάντων χαρά”, ἡ ἀληθινή χαρά καί γι᾽ αὐτό ἡ μοναδική “παραμυθία”, ὅπως λέμε στήν Παράκληση: «παράκλησιν ἐν ταῖς θλίψεσιν οἶδα καί τῶν νόσων ἰατρόν σε γινώσκω καί παντελῆ συντριμμόν τοῦ θανάτου καί ποταμόν τῆς ζωῆς ἀνεξάντλητον καί πάντων τῶν ἐν συμφοραῖς ταχινήν καί ὀξείαν ἀντίληψιν».
Καί σήμερα χαίρονται ἡ Παναγία μας ἡ παραμυθία (παρηγορία) μέ τόν ἅγιο Γεώργιο, διότι βλέπουν στίς καρδιές ὅλων καί στήν παρουσία ὅλων αὐτό πού ἐστάθησαν τά μοναστήρια, στήν ἱστορική πορεία τῆς Ἐκκλησίας: τά μοναστήρια ἐστάθησαν καταφύγια, ἐστάθησαν διδασκαλεῖα, ἐστάθησαν “ψυχή” τῆς Ρωμιοσύνης, “ψυχή” τοῦ Ἑλληνισμοῦ, “ψυχή” τῆς οἰκουμενικῆς Ὀρθοδοξίας (διότι αὐτό πού συνέβη σέ μᾶς, αὐτό συνέβη καί συμβαίνει σέ ὅλη τήν Ὀρθοδοξία, σέ ὅλους τούς ὀρθοδόξους).
Τελοῦμε, λοιπόν, τά ἐγκαίνια τοῦ Καθολικοῦ καί τῶν δύο ἐνσωματωμένων Παρεκκλησίων.
***
(α) Γιατί ὀνομάζουμε “Καθολικό” αὐτόν τό ναό;
Καταρχήν, στά Μοναστήρια ὑπάρχουν καί παρεκκλήσια καί ἐξωκλήσια (ὅπως συμβαίνει καί σέ ἀρκετές Ἐνορίες). Παρεκκλήσια καί ἐξωκλήσια εἶναι οἱ “περιφεριακοί μικροί ναοί”. Κέντρο τους εἶναι ὁ κεντρικός μοναστηριακός ναός (ἤ ἀντίστοιχα ὁ κεντρικός Ἐνοριακός Ναός). Ὅλη ἡ λατρευτική ζωή, ὅλη ἡ εὐχαριστιακή ζωή, ὅλη ἡ λειτουργική ζωή φανερώνεται κυρίως στό κέντρο αὐτό, κυρίως ἐδῶ τελεῖται, στό “Καθολικό”.
Ὅλη ἡ μοναστηριακή ζωή (ἡ ἄσκηση, τά διακονήματα, ἡ φιλοξενία, τά πάντα σέ ἕνα μοναστήρι) ἀπό ἐδῶ μέσα διά τῆς λειτουργίας προσφέρονται στό Θεό. Ἐδῶ μέσα διά τῆς λειτουργίας εὐλογοῦνται ἀπό τό Θεό. Ἐδῶ μέσα, στή θεία λατρεία καί στή θεία λειτουργία, ὅλα ἀποκτοῦν τό πλῆρες νόημά τους. Εἰσέρχονται στήν “ἀνακεφαλαίωση τοῦ Χριστοῦ”, σέ ἐκεῖνο πού εὐαγγελίζεται ὁ ἀπ. Παῦλος “τά πάντα καί ἐν πᾶσι Χριστός”.
Ὅλοι οἱ μοναχοί στά ἀνδρικά μοναστήρια καί ὅλες οἱ μοναχές στά γυναικεῖα μοναστήρια συγκεντρώνονται ἀπαραιτήτως ἐδῶ, ἐδῶ μέσα γίνονται ἕν “ὅλον”, γίνονται καθολικά (συνολικά) αὐτό πού γίνονται οἱ ἐνορίτες στήν ἐνορία τους: ἑνότητα, κοινωνία, σῶμα Χριστοῦ.
Γι᾽ αὐτό ὁ κεντρικός ναός στά μοναστήρια ὀνομάζεται “Καθολικό” (συνακτικό, ἐκ τοῦ “ὅλον”).
***
(β) Σήμερα τελοῦμε τά ἐγκαίνια τοῦ Καθολικοῦ.
Καταρχήν, τά ἐγκαίνια (ἡ ἐπίσημη ἔναρξη λειτουργίας) εἶναι κάτι πού ξεκινάει ἀπό πολύ παλιά. Ὑπάρχει στήν Παλαιά Διαθήκη, ὑπάρχει καί στόν κοσμικό χῶρο (μέ κοινή πρακτική, ἀλλά καί πολύ διαφορετική σημασία).
Κοινά σημεῖα εἶναι ἡ ἀνάγκη τοῦ ἀνθρώπου νά παρουσιάσει πανηγυρικά τίς προσπάθειές του. Διαφορετικά σημεῖα εἶναι ἡ ἀναφορά καί ἀναγωγή τῶν ἀνθρωπίνων στόν ἀληθινό Θεό: ὁ Σολομών ἤ ὁ Ζοροβάβελ στά ἐγκαίνια τοῦ ναοῦ τῶν Ἰεροσολύμων προσεύχονταν στόν ἀληθινό Θεό, στόν Θεό τῆς θείας Ἀποκάλυψης, στό Θεό τῶν Πατριαρχῶν. Τόν παρακαλοῦσαν νά εἰσακούει πάντοτε τίς δεήσεις τῶν ἀνθρώπων σ᾽ ἐκεῖνο τό Ναό.
Καί εἴχαμε θεοπτικά σημεῖα συγκατάβασης τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἐπάνω στό Σινᾶ.
Θέλω νά πῶ ὅτι ἡ “οὐσία” τῶν ἱερῶν ἐγκαινίων βρίσκεται στόν Κύριο, πού προσδέχεται κάτι δικό μας, ὥστε νά γίνει δικό Του. Ὅλα εἶναι δικά Του. Ὅμως, στά ἱερά ἐγκαίνια προσδέχεται τή δική μας προσφορά, τούς δικούς μας κόπους, τίς δικές μας θυσίες, τή δική μας λατρευτική κατασκευή. Καί πάνω σ᾽ αὐτά χαρίζει την εὐλογία Του, τή θεϊκή χάρη Του, τήν ἁγιαστική ἐνέργεια τῆς παρουσίας Του.
Καί μέ αὐτήν τήν ἐνέργειά Του ὁ Θεός “ἐγκαινιάζει” τό δικό μας ἔργο.
***
(γ) “Τόπος” μεθέξεως τοῦ Θεοῦ
Τά δικά μας ἔργα, ὅσο καινούργια κι ἄν εἶναι, ὅσο ὄμορφα κι ἄν εἶναι, ὅσο σπουδαῖα κι ἄν εἶναι, πάντως εἶναι ἀνθρώπινα, εἶναι “ἔργα χειρῶν ἀνθρώπων”, εἶναι κατασκευές ἀπό μᾶς πού εἴμαστε κτίσματα, δημιουργήματα.
Οἱ δικές μας ἀνθρώπινες κατασκευές γίνονται “καινούργιες”, “ἐγκαινίζονται”, “ἐγκαινιάζονται”, ὅταν εὐλογοῦνται ἀπό τό Θεό, ὅταν ἀναπαύεται ἐπάνω σ᾽ αὐτές ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί τίς ἐντάσσει θεϊκά στήν Ἐκκλησία.
Ἀποδέχεται ὁ Θεός κάτι καινούργιο δικό μας, ἀλλά τό κάνει τελειότερο. Τό κάνει καινούργιο δικό Του καί δικό μας. Ὄχι μόνο δικό μας, ἀλλά δικό μας καί δικό Του.
Κι ἀπό ᾽δῶ καί πέρα, γίνεται δικό Του (ἁγιασμένο, ἐνθεωμένο) καί αὐτό τό δικό Του γίνεται δικό μας (γίνεται μετεχόμενος ἁγιασμός δικός μας).
Μόνιμοι μαγνῆτες τῆς θείας χάριτος τά ἱερά λείψανα καί τό ἅγιο μῦρο τοῦ καθαγιασμοῦ καί ἡ ἐπισκοπική τελετουργία καί ἡ ἐκκλησιαστική συμμετοχή. Ἔχουμε τούς Ἁγίους (τούς ἐπουρανίους), ἔχουμε ἐμᾶς τούς ἐπιγείους, ἔχουμε τό Ἅγιο Πνεῦμα ἀοράτως συνόν.
Ὁπότε ἔχουμε τό μυστήριο τοῦ Χριστοῦ, τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Καί πάνω στήν καθαγιασμένη Ἁγία Τράπεζα τελοῦμε τά ἄχραντα μυστήρια, προσφέρουμε ἄρτο καί οἶνο κατά τήν ἐντολή τοῦ Χριστοῦ, καί ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τά μεταβάλλει σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ.
Εἶναι τά δικά μας πού τά καθιστᾶ δικά Του, καί τά δικά Του τά προσφέρει σέ μᾶς γιά νά κοινωνήσουμε, νά τά κάνουμε δικά μας καί νά γίνουμε δικοί Του.
***
(δ) Ὄχι μηχανικά, ἀλλά συμμετοχικά
Ὅλα αὐτά δέν γίνονται τελετουργικά, μηχανικά, χωρίς δική μας συμμετοχή.
Ὁ Θεός συγκαταβαίνει καί ἁγιάζει τήν ἁγία Τράπεζα καί τό Ναό καί τό Μοναστήρι ἤ τήν Ἐνορία. Γιά χάρη μας, ὄχι πρός χάριν Του. Γιά χάρη μας, ὥστε νά Τόν λατρεύουμε καί νά μετέχουμε στή χάρη Του, στή δόξα Του.
Αὐτό γίνεται στήν πραγματικότητα. Εἰσερχόμενοι “εὐλαβῶς” στό Ναό, ἀνοιγόμαστε στή χάρη τῆς παρουσίας Του Θεοῦ, στήν μέθεξη τῆς χάρης τοῦ Θεοῦ.
Κι ὅπως ἔλεγε ὁ ἅγιος Πορφύριος, στίς πιό παλαιότερες ἐκκλησιές ζοῦσε πιό αἰσθητά τή χάρη τοῦ Θεοῦ, τή χάρη ἀπό τόσες καί τόσες λειτουργίες πού εἶχαν τελεσθεῖ ἐκεῖ! Ἔβλεπε πνευματικά τίς παλαιότερες λειτουργίες πού εἶχαν τελεσθεῖ! Ἔβλεπε ἀρχιερεῖς καί ἱερεῖς καί πιστούς νά προσεύχονται καί νά λειτουργοῦνται μέ φόβο Θεοῦ, μέ κατάνυξη, μέ κλάματα, μέ συναίσθηση τῆς ἱερότητος.
Αὐτό τό “ἐνδιάμεσο” ἀπό τίς τόσες λειτουργίες στον Ἅγιο Γεώργιο μέχρι τίς νεότερες λειτουργίες στήν Παναγία Παραμυθία, ἔρχονται νά συνδέσουν καί νά “καλύψουν” τά σημερινά Ἐγκαίνια.
***
(ε) Ἡ “ἐκκλησιαστική νομοτέλεια”
Ξεπερνοῦμε τή δική μας νομοτέλεια τοῦ χρόνου καί τοῦ χώρου.
Καί εἰσερχόμαστε στήν “ἐκκλησιαστική νομοτέλεια” καί στήν ὑπέρβαση (στό μυστήριο) τῆς θείας εὐλογίας καί τοῦ θείου καθαγιασμοῦ.
Αὐτό ἐνεικονίζουμε καί σέ αὐτό συνεργοῦμε οἱ Ἀρχιερεῖς τῶν σημερινῶν Ἐγκαινίων.
Δείχνουμε αἰσθητά ὅτι καί αὐτά τά Ἐγκαίνια ἐγγράφονται στό ἕνα και ἑνοποιό καί μοναδικό μυστήριο τοῦ Χριστοῦ.
Ἐγγράφονται στό ἕνα καί μοναδικό μυστήριο τοῦ Χριστοῦ, τό ὁποῖο ὑπηρετοῦν θεαρέστως οἱ Σεβασμιώτατοι Ἀδελφοί μας:
ὁ ἅγιος Ἐδέσσης, Πέλλης & Ἀλμωπίας κ. Ἰωήλ (διδακτικότατος καί θεολογικότατος, κατηχητικός καί ἱεροκηρυκτικός καί ποιμαντικότατος Ἀρχιερεύς, καί ἄριστος ὑμνογράφος),
ὁ ἅγιος Ἐλασσῶνος κ. Χαρίτων (ἐκφραστικά λατρευτικός καί ὁλοκάρδια λειτουργικός, καλλιγράφος τῆς ἱερουργίας τῆς σωτηρίας, ἐμπνευσμένος καί διδακτικός καί πολύτιμος Ποιμενάρχης)
καί ὁ ἅγιος Κισάμου & Σελίνου κ. Ἀμφιλόχιος (πολλαπλά κατηρτισμένος καί μετρημένος, σοφός καί ἀποφασιστικός, σώφρων καί εὐθύς, διακριτικός καί ἀνυποχώρητος, ὁμολογητής Ἱεράρχης, μέ ἕνα τεράστιο καί εὐρύ ἔργο ποιμαντικῆς προσφορᾶς στόν τόπο του).
***
(στ) Ἡ σημαντική τοῦ καρτερικοῦ ὁσίου Νικηφόρου
Ὁ ἅγιος Κισάμου Ἀμφιλόχιος μᾶς ἐκόμισε ἀπό τήν ἐπαρχία του εὐλογία ἐκ τῶν λειψάνων τοῦ ὁσίου Νικηφόρου τοῦ λεπροῦ, τοῦ καρτερικοῦ καί φωτολαμποῦς, τοῦ νέου Ἰώβ, μέ τά 61 ὑπομονετικά χρόνια τῆς ἀνίατης τότε παραμορφωτικῆς καί πολυαλγοῦς ἀρρώστιας.
Ἡ δοξολογική ὑπομονή, ἡ θαρραλέα ὑπομονή, ἡ χριστοφόρος ὑπομονή τοῦ ὁσίου Νικηφόρου τοῦ λεπροῦ, τοῦ θαυματουργοῦ, εἶναι ἕνα “κλειδί ἐγχριστώσεως” πού τό χρειαζόμαστε ὅλοι στήν ἀλλοπαρμένη ἐποχή μας. Τήν ὑπομονετική ἐπιμονή στό δρόμο τοῦ Θεοῦ τήν χρειαζόμαστε Ἐπίσκοποι, κληρικοί, μονάζοντες, μονάζουσαι, λαϊκοί, ὥριμοι καί νέοι.
Στά χρόνια μας διαφημίζεται ἕνας κόσμος προόδου στήν πρακτική ἀπιστία. Διαφημίζεται μιά ἐρημιά τῶν καρδιῶν δίχως τό Χριστό καί δίχως τό συνάνθρωπο. Λογῆς-λογῆς συνθήματα κατακλύζουν τό διαδίκτυο, γιά ἕναν κόσμο “ἐπανεκκίνησης” (ἐκεῖνο τό ἀρχαῖο πταῖσμα τοῦ Ἀδάμ, σέ νέα καί ἀλαζονικότερη ἔκδοση).
Ὅμως, κίνηση καί ἐπανεκκίνηση, ζωντάνια καί ζωή, φυσικότητα καί ὀμορφιά, ἀνθρωπινότητα καί ἀνθρωπιά, σέ μᾶς τούς δημιουργημένους καί ἀναπλασμένους, μόνον ὁ Κύριος ἔδωσε ὡς δημιουργός καί μᾶς ξανάδωσε ὡς άναδημιουργός και σωτήρας. Μέ τή σταύρωση καί τήν ἀνάσταση καί τήν ἀνάληψή Του, μέ τήν διαρκή πεντηκοστή τῆς Ἐκκλησίας Του. Νά μήν τό ξεχνοῦμε αὐτό ποτέ, καί νά μήν ξεστρατίζουμε ἀπό αὐτό ποτέ. Εἶναι ἡ ἐλευθερία τῆς αἰωνικῆς μας ὕπαρξης.
***
(ζ) Φανέρωση τῆς διαρκοῦς Πεντηκοστῆς
Σήμερα, ἡ παρουσία τῶν ἀγαπητῶν Ἀδελφῶν καί Συνιεραρχῶν, ἡ ἱερουργία τῶν ἐγκαινίων καί τῆς λειτουργίας, ἡ συμμετοχή ὅλων σας, μοναζόντων καί μοναζουσῶν καί προσκυνητῶν, εἶναι μιά “πεντηκοστή πρίν τήν Πεντηκοστή”, ἡ φανέρωση τῆς διαρκοῦς πεντηκοστῆς (Ἁγιοπνευματικότητος) τῆς Ἐκκλησίας.
Στά πρόσωπα τῶν Συνεπισκόπων καί στήν κοινή ἱερουργία μας καί στην ἐκκλησιαστική συμμετοχή ὅλων σας ―μαζί μέ τούς παρόντες διά ἱ. λειψάνων Ἁγίους Χαράλαμπο, Παντελεήμονα καί Διομήδη (τῶν ἐγκαινίων) καί Νικηφόρο τόν νεολαμπή (τῆς προσκυνήσεως)― βλέπουμε ἐκπροσωπούμενο τό “ἁγιοσυνοδικό γεγονός” τῆς Ἐκκλησίας.
Στούς Συνιερουργούς εἰδικά βλέπουμε τίς Ἱερές Συνόδους πού μᾶς ἐξέλεξαν καί τίς Ἱερές Συνόδους στίς ὁποῖες συνεισφέρουμε τήν τιμιωτάτη συμμετοχική παρουσία μας καί τίς ἱερές ἐκκλησιαστικές κατά τόπους συνάξεις τῶν Μητροπόλεών μας.
Τί νά ἀνταποδώσουμε στούς ἁγίους ἀδελφούς Συνιεράρχες;
Τί ἔχουμε νά τούς ἀνταποδώσουμε πολυτιμότερο ἀπό τή συμμετοχή μας στόν ἕνα Κύριο;
Αὐτό πού μᾶς προσφέρουν, αὐτό καί ἐμεῖς συνεισφέρουμε πρός αὐτούς, τήν ἑνότητά μας στό μυστήριο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Καί αὐτό βεβαίως (πρέπει νά) ἰσχύει πρός ὅλους καί ἀπό ὅλους καί διά μέσου ὅλων.
***
(η) Εὐχετικά τῆς Ἡγουμένης, τῶν μοναζουσῶν καί παντός συνεργοῦ
Συνευλογοῦμε τήν δραστήρια καί ἱκανή Καθηγουμένη μοναχή Ἰωάννα μέ τήν ἐν Χριστῷ συνοδεία της, ὥστε νά εὐαρεστοῦν ἐν ἀσκήσει διά τῆς Ἐκκλησίας τόν Σωτήρα καί Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό.
Ὅπως κατέστησαν “παράδεισο” αὐτόν τόν ἀκατοίκητο τόπο, νά ἐλεηθοῦν νά γίνεται “νέος παράδεισος” ἡ κοινοβιακή μοναχική καρδιά τους, νά ἐπαναπαύεται ὁ Σωτήρας μας Χριστός καί ἡ Παναγία μας, “ὁ νοητός παράδεισος, τῆς Εὔας ἡ λύτρωσις, τῆς οἰκουμένης πάσης τό μέγα κειμήλιον”.
Ἡ Καθηγουμένη καί οἱ Μοναχές ἐκοπίασαν καί ἐποίησαν πολλά, ὥστε σήμερα νά τελοῦμε τά ἐγκαίνια τοῦ ἱεροῦ αὐτοῦ Ναοῦ, στό ἱερώτατο αὐτό Ἡσυχαστήριο, ἐν μέσῳ τόσων προσκυνητῶν.
Ἐκοπίασαν μέ πολλούς συνεργούς, μέσα στό ἔνα σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Καθ᾽ ἑαυτές (ὅπως καί ὅλοι μας καθ᾽ ἑαυτούς) εἴμεθα “μηδενικά δίχως τήν ἀξιολογική μονάδα”, εἴμεθα ὡσάν “τόν πηλόν τοῦ ἀναγκαίου” ὅπως καθοδηγοῦσε ὁ θεοπτικός ὅσιος Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής. Τό δικό του δίδαγμα ὑποδεικνύουμε στήν Ἀδελφότητα: “μηδέν…, εὐωδιάσατε,… ὑπακοήν…”. Τό “μηδέν” τῆς μακρᾶς μοναχικῆς ταπεινώσεως καί αὐτογνωσίας. Τό “εὐωδιάσατε” τῆς ἐναρέτου καί προσευχητικῆς ἁγίας Πνευματικότητος. Τό “ὑπακοήν” τῆς ἐκκλησιαστικῆς καί μοναχικῆς ὑπακοῆς. Δι᾽ ὅλων αὐτῶν μαζί ἐνοικίζεται καί ἐμπεριπατεῖ ὁ Θεός σέ μᾶς τούς χθεσινούς.
Τούς εὐχόμεθα νά ἔχουν τήν παραμυθία τῆς Παναγίας μας καί τήν προστασία τοῦ ἁγίου Γεωργίου καί τήν εὐλογία τῶν Ἁγίων Χαραλάμπους, Παντελεήμονος καί Διομήδους (τῶν ὁποίων ἱερά λείψανα τρίς ἐπί τρία καταθέσαμε στά τρία ἱερά Θυσιαστήρια) καί τοῦ ἁγίου Νικηφόρου τοῦ λεπροῦ, χάρη στή σημερινή αἰσθητή φιλοξενία τοῦ λειψάνου του.
Ὁ Κύριος καί Θεός μας νά ἐμπνέει καί νά ἁγιάζει τούς πάντες, τούς φιλοτίμως κοπιάσαντες ἁγίους Ἱεράρχες, τήν κοπιάζουσα Γερόντισσα καί τήν τιμία συνοδεία της, ὅλους τούς συνεργούς καί προσκυνητές, ὅλους τούς σήμερον συμπανηγυριστές.
† Ὁ Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως & Πολυκάστρου Δημήτριος
ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ