Ὅλα τά τροπάρια τοῦ ἀρξαμένου Πεντηκοσταρίου, µέ µιάν ἐκστατική πνευµατική ἀγαλλίαση, διερµηνεύουν ὅλων µας τήν ἐσώψυχη καταφυγή-ἐλπίδα, τήν ἔλλογη καρδιακή πίστη καί τήν ἐνθεωτική ἀγάπη πρός τήν “Ζωήν καί τήν Ἀνάστασιν ἡµῶν».
Ἐκφράζουν τήν ὁλοτελή αὐτοπαράδοση στή βίωση τοῦ σωτηριώδους γεγονότος τοῦ ΠΑΣΧΑ, τοῦ συντελεσθέντος ὑπέρ τῆς κόσμου ζωῆς καί σωτηρίας: «Πάσχα ἡ παροῦσα Ἑορτή· Πάσχα µυστικόν, Πάσχα θεῖον, Πάσχα σωτήριον· Πάσχα πρός ἀθάνατον ζωήν µετάγον ἡµᾶς· Πάσχα πᾶσαν κατήφειαν ἐξαῖρον ἐκ µέσου· Πάσχα τήν εὐφρόσυνον χάριν διδόν Μαθηταῖς…» (Τετάρτη τοῦ Θωµᾶ ἀπόγευµα).
Καί τό θαυμαστό εἶναι ὅτι ὁ ἑορτασμός τῆς διάρκειας τοῦ Πάσχα ―συνάμα― ἐκφράζει πάλι τή συγκατάβαση τῆς ἄμετρης ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, στά μέτρα τῆς δικῆς μας μέθεξής της.
Τό Πάσχα εἶναι δικό Του, γιά νά γίνεται δικό μας. Συντελέσθηκε ἀπό τό Σωτήρα, γιά νά συντελεῖται καί νά μετέχεται ἀπό μᾶς.
Ὁδός καί ἀλήθεια καί ζωή ὁ ἴδιος ὁ Κύριος.
Ὁδός καί ἀλήθεια καί ζωή ὁ Κύριος τῆς Ἐκκλησίας.
Τί σημαίνει ἡ θεολογική ὁροθεσία “ὁ Κύριος τῆς Ἐκκλησίας;
Ἡ ἀνερμήνευτη ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ συντελέσθηκε συγκαταβατικά-ἐνανθρώπινα προσλαμβάνοντας τά μέτρα μας, γιά νά γίνουμε ἡ Ἐκκλησία Του, τό σῶμά Του.
Καί ἡ ἀνάστασή Του συντελέσθηκε ἐνθεωτικά, ὥστε νά γίνεται προσληπτή ἀπό τά μέτρα μας, ἀφοῦ εἴμαστε ἡ Ἐκκλησία Του, τό σῶμά Του, οἱ μέτοχοι τῆς ἐνανθρωπήσεως, τῆς σταυρώσεως καί τῆς ἀναστάσεως, τῆς θείας βασιλείας Του.
Οἱ κατά μέρος ἑορτασμοί τοῦ Πεντηκοσταρίου (Ζωοδόχος Πηγή, ὁμολογία τοῦ Θωμᾶ, ἔπαινος τῶν Κηδευτῶν καί τῶν Μυροφόρων, Μεσοπεντηκοστή καί Ἀπόδοσις Πάσχα) εἴτε τά Εὐαγγελικά ἀναγνώσματα τῶν κατά μέρος Κυριακῶν (θέα τῆς θεραπείας τοῦ παραλύτου καί τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ) ὅλα ἀπηχοῦν τήν κοινωνία μας μέ τόν Χριστό ὡς “τό καινόν Πάσχα” πού γίνεται καί “ἡμέτερον Πάσχα”, δική μας καινουργός μετάβαση στό ἐσχατολογικό μυστήριο τῆς θείας βασιλείας Του.
Ὁ Κύριος σταδιακά ἀποκαλυπτόταν ἀναστάς ἐκ νεκρῶν (πρῶτα-πρῶτα στήν Παναγία Μητέρα Του καί ὕστερα στόν ὅμιλο τῶν Μαθητῶν καί τῶν Μαθητριῶν· πρῶτα διά τοῦ Ἀγγέλου ἤ τῶν δύο Ἀγγέλων τοῦ κενοῦ-καινοῦ μνημείου καί ἔπειτα αὐτοπροσώπως στή Μαγδαληνή καί τίς ἄλλες Μυροφόρες· πρῶτα στή συνοδοιπορία μέ “τήν καιομένη καρδιά” τοῦ Λουκᾶ καί τοῦ Κλεόπα καί ὕστερα στή θεογνωσία τους διά “τῶν διανοιγέντων ὀφθαλμῶν” κατά τό δεῖπνο· πρῶτα στό Σίμωνα καί ἔπειτα σέ μιά ὁμάδα τῶν Μαθητῶν ἐπί τῆς θαλάσσης· πρῶτα ἐν μέσῳ ὅλων τῶν Μαθητῶν ἐρήμην τοῦ δυσπίστου Θωμᾶ καί ὕστερα ἐπί παρουσίᾳ τοῦ πιστεύσαντος αὐτόπτη Θωμᾶ…).
Καί αὐτό τό “σταδιακά” κατά τήν ἀνεξιχνίαστη θεία βουλή δέν ἦταν κάτι ἄλλο, ἀπό τήν διαρκή αὐτοπροσφορά Του στά μέτρα μας, ὥστε νά βρισκόμαστε στά μέτρα τῆς θείας οἰκονομίας Του. «Τά πάντα δι᾽ ἡμᾶς», ὅπως θεολογεῖ ὁ ἀπόστολος Παῦλος.
Τό ΠΑΣΧΑ τοῦ ΧΡΙΣΤΟΥ, πού µᾶς τό χάρισε ΟΛΟΚΛΗΡΟ δικό µας, εἶναι ὁ ἀρξάμενος καί μηδέποτε λήγων Παράδεισος τῆς Καινῆς Διαθήκης. Μετέχεται ἐκκλησιαστικά μέσα στή λατρευτική ἔνταση καί στή μυστηριακή καταξίωση ὡς δικό μας “ἀνθρώπινο δικαίωµα στή ζωή τοῦ Χριστοῦ”, ὡς δικό μας “ἐκκλησιαστικό δικαίωµα στό σταυρό καί στήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ”.
Μέ αὐτήν τήν αἴσθηση (στό βαθμό πού θά μποροῦσε ὁ καθείς νά μετάσχει καί νά μετέχει) μᾶς προσέφερε κι ἐφέτος ὁ Θεός τήν ὀρθόδοξη χριστιανική (τήν ἐκκλησιαστική) βίωση στά σωτήρια Πάθη καί τήν ἑκούσια Ταφή καί στή Ζωοποιό Του Ἔγερση.
Ἀκόμη καί ἡ λαογραφία τῶν ἐπιταφίων ἱερῶν ἐθίμων κατά τόπους συνεργεῖ στήν ἀφύπνιση τῆς συλλογικῆς λατρευτικῆς ἀνάτασης πρός τόν προσφερόμενο Σωτήρα.
Ἔτσι κι ἐμεῖς, στήν ἕδρα τῆς Μητροπόλεώς μας, συνοδεύσαμε μέ πολλούς κληρικούς μας καί πλῆθος λαοῦ τήν περιφορά καί τή συνάντηση τῶν τριῶν Ἐπιταφίων (τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ Ἁγίου Γεωργίου, τῆς Παναγίας Γουμένισσας καί τοῦ Νοσοκομειακοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Σάββα). Ἀπευθύναμε λόγους ἀφυπνίσεως καί παρακλήσεως στόν κόσμο μας, ἐκφωνήσαμε ἱκετευτικά ἀπό τῆς ἐξέδρας τῆς κεντρικῆς πλατείας τήν ἐπί τούτῳ συνταχθεῖσα δοξολογική καί ἱκετευτική Εὐχή καί ἐπανεκάμψαμε στούς Ναούς, μέ τά περίφημα “Χάλκινα” τῆς Γουμένισσας πού παιάνιζαν διαρκῶς τίς τρεῖς στάσεις τῶν Ἐγκωμίων. Εἶχα ἐπιβάλει στούς μουσικούς μας, γιά νά μποροῦν νά συμμετάσχουν μέ τά χάλκινα, τήν ἀπαρέγκλητη συμμόρφωση τήν μέν Μεγάλη Παρασκευή νά ἀκούγονται τά Ἐγκώμια, τήν δέ περίοδο τοῦ Πάσχα τό “Χριστός Ἀνέστη”. Υἱοθέτησαν πλήρως τό αἴτημά μου καί μετά πολλῆς χαρᾶς καί ἐπεκράτησαν τῶν ἄλλων μουσικῶν ἀκουσμάτων.
Μέ αὐτήν τήν προετοιμασία εἰσήλθαμε στή φετινή Ἀναστάσιμη περίοδο, στήν ἐκκλησιαστική μέθεξή της μέσα στίς διαδρομές τοῦ βίου. Τό ἀπόγευμα τοῦ Πάσχα, Ποιμενάρχης καί κληρικοί λιτανύσαμε τήν εἰκόνα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ἀπό τό Ἐπισκοπεῖο-Ἱερά Μονή Παναγίας Γουμένισσας πρός τό Μητροπολιτικό Ναό Ἁγίου Γεωργίου, γιά τόν πανηγυρισμό τοῦ μεγαλομάρτυρος τῆς Ἀναστάσεως. Προστάντες τοῦ Ἑσπερινοῦ, μέ τήν ἀνάγνωση τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου σέ πολλές γλῶσσες κατά τό ἱερόν ἔθος, προέστημεν καί τῆς λιτανείας τῆς ἱερᾶς εἰκόνος τοῦ Πάσχα καί τῶν ἱ. λειψάνων τοῦ Μεγ. Βασιλείου καί τοῦ Ἁγ. Γεωργίου στίς ὁδούς τῆς κωμοπόλεως, πάλι μέ τή συνοδεία τῶν “Χάλκινων” πού παιάνιζαν τό “Χριστός ἀνέστη”. Ὡσάν νά διαλαλούσαμε τήν ἀτέλειωτη διάρκεια τοῦ σωτηρίου Πάσχα, ὡς θεανθρώπινου δώρου στήν πανανθρωπότητα, προσδεκτοῦ μέν ἀπό τούς πιστεύοντες, προσφερόμενου ὅμως δυνάμει πρός τόν σύμπαντα κόσμο ἀπό τόν Κύριο καί Θεό τοῦ παντός, τόν Ἀναστάντα καί φωτίσαντα τά σύμπαντα.
Ὁ κυριώνυμος ἑορτασμός “πληρώθηκε” μέ τήν πανηγυρική θεία Λειτουργία καί μετ᾽ αὐτήν ἀκολούθησε γεῦμα ἀγάπης πρός τούς κληρικούς καί τούς λαϊκούς οἱ ὁποῖοι διακονοῦν τήν ἐκκλησιαστική προσφορά στόν ἀκριτικό μας τόπο, ἀπαραίτητα ὅμως καί πρός τούς πενομένους Γουμενισσιῶτες. Καθιερωμένη φιλοτιμία ἀπό ἐτῶν, ματαιωμένη τά δύο τελευταῖα ἔτη, ἐπαναλήφθηκε ἐφέτος καί χαροποίησε τούς πάντες.
Ὥσπου προφθάσαμε στούς “μεγαλοκήρυκες τῆς Ἀναστάσεως”, τούς νεοφανεῖς Μάρτυρες Ραφαήλ, Νικόλαο καί Εἰρήνη, ἀπό τούς πρώτους νεομάρτυρες μετά τήν Ἅλωση, ἀπό τούς πρώτους νεοφανεῖς Ἁγίους τῶν νεότερων χρόνων, δῶρο τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ μας, χάρισμα οὐράνιο, δώρημα τέλειο θείας ἐμπνεύσεως, πρίν τά νεότερα τωρινά χρόνια τῶν πολυειδῶν δοκιμασιῶν καί πειρασμῶν τῆς ἱστορίας.
Ἀφορμώμενοι ἀπό τό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς πρός Ἐμμαούς συμπορεύσεως καί τελικῆς ἀποκαλύψεως τοῦ Κυρίου, τονίσαμε τίς ἀναλογίες τῆς ἱερῆς ἱστορίας ὅλων τῶν Ἁγίων μέ τήν ἐποχή τους, ὡς φανερωτῶν καί ἐξαγγέλων τῆς θείας Ἀναστάσεως.
Ἀπαριθμήσαμε συνοπτικά τήν ἱερή ἱστορία τῶν νεοφανῶν Μαρτύρων τῆς Λέσβου, πού ἔχουν γίνει γνωστοί στά πέρατα τοῦ κόσμου καί θαυματουργοῦν. Καί ἐξηγήσαμε ὅτι θαυματουργώντας ἐν Κυρίῳ οἱ Ἅγιοι αὐτοί τῆς οὐρανίου συμβασιλείας, οἱ τέως ἀφανεῖς γιά τούς πολλούς ἐπί γῆς, φανερώνουν τήν δεσποτεία τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου. Προφανερώνουν τήν ἐσχατολογική Του ἀποκάλυψη, πού ξεκίνησε ἀπό τήν ἐνανθρώπηση καί θά ὁλοκληρωθεῖ στή Β΄ παρουσία Του, ὅταν δέν θά ὑπάρχει ἡ ἀναπηρία τῶν πολιτισμῶν, ἀλλά ἡ τελειότητα τῆς θείας βασιλείας Του.
Καί ὅλα τά ἀναγράφουμε ὡς γεγονότα καί τά ἑρμηνεύουμε θεολογικά ὡς δεδομένα στά βιβλία μας γιά τήν ἱστορική ἀποκάλυψη τῶν Νεοφανῶν μαρτύρων (παλαιότερα τό συνοπτικότερο βιβλίο μας “Ἡ ζωή ἐκ τάφων” καί ἀπό τό 2013 τήν ἀρξάμενη νέα ἐκτενέστερη παρουσίαση μέ τόν Α΄ τόμο τῆς Ἀποκαλύψεως καί τῶν Ἐμφανίσεων τῶν Νεοφανῶν Ἁγίων καί στόν Β´ τόμο πού θά ἐπακολουθήσει σέ λίγους μῆνες).
Πλῆθος παιδιῶν καί ἀρκετοί ὡριμότεροι προσῆλθον στή θεία Κοινωνία. Καί ἀκολούθησε ἡ λιτάνευση τῶν ἱερῶν λειψάνων (τῆς χειρός τοῦ Μεγ. Βασιλείου, ἀποτμήματος τῆς τιμίας Κάρας τοῦ ἁγίου Ραφαήλ, πυρικαύστου πλευρᾶς τῆς ἁγίας Εἰρήνης) καί τῆς ἱερᾶς εἰκόνος κατάφορτης μέ ἀφιερώματα (τεκμήρια εὐγνωμοσύνης εἴτε ἀφιερώματα ἱκεσίας ἀπό πολλῶν ἐτῶν στή διά τῶν Ἁγίων εὐεργετοῦσα φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ μας). Συνόδευαν καί πάλι ἀντιπροσωπία ἀπό τά “Χάλκινα” τῆς Γουμένισσας παιανίζοντας τό “Χριστός ἀνέστη”, ἐνῶ στόν ἑορτασμό ἔψαλε ἡ ἐξαίρετη χορωδία τοῦ πρωτοψάλτη Ἰωάννη Χασανίδη.
Συμμετεῖχαν ὁ Ὑπουργός Ἀγροτικῆς ᾽Ανάπτυξης & Τροφίμων κ. Γεώργιος Γεωργαντάς, ὁ Δήμαρχος Παιονίας κ. Κων/νος Σιωνίδης μέ Ἀντιδημάρχους καί φερώνυμα στελέχη τοῦ Δήμου καί τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου, ὁ Ἀντιπεριφερειάρχης Κιλκίς κ. Ἀνδρέας Βεργίδης, ὁ Δκτής τῆς 33ης Ταξιαρχίας Ταξίαρχος κ. Γεώργιος Στεφανίδης, ὁ νέος Ἀστυνομικός Διευθυντής Κιλκίς κ. Δημήτριος Μικρός μέ τόν Δκτή τοῦ Α.Τ. Γουμένισσας κ. Ἀντώνιο Λιακόπουλο, ὁ Δκτής τῆς Π.Υ. Γουμένισσας πύραρχος κ. Χρῆστος Γκαντίδης, ὁ τ. Δήμαρχος κ. Χρῆστος Γκουντενούδης, οἱ Πρόεδροι τοῦ Δ.Δ. Γουμένισσας κ. Ἀστέριος Τάτσης καί Γρίβας κ. Δημήτριος Μπακάλης, ὁ Δασάρχης Γουμένισσας κ. Ἀντώνιος Τζάκος.
Εἶχε προηγηθεῖ στή Γουμένισσα ὁ καθιερωμένος τοπικός ἑορτασμός μέ λιτανεία τῆς θαυματουργοῦ εἰκόνος τῆς Παναγίας Γουμενίσσης, μέ προεξάρχοντα τόν καθηγούμενο ἀρχιμ. Ἀγαθάγγελο Σφονδυλιᾶ, τόν καί Πρωτοσύγκελλο τῆς Μητροπόλεως.
Τό ἀπόγευμα τῆς ἴδιας μέρας, τελέσαμε τόν Ἑσπερινό καί Ἁγιασμό δι᾽ ἀποτμημάτων τῶν τιμίων ἥλων καί τοῦ τιμίου ξύλου τῆς σωτηρίου Σταυρώσεως ἐνώπιον πλήθους προσκυνητῶν. Ἐξηγήσαμε σέ ὅλους τή σημασία τῆς ἱερᾶς παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας, νά ἐπευλογεῖ, νά ἁγιάζει καί νά εὐρεργητεῖ τή ζωή μας διά τοῦ ἁγιασμοῦ τῶν βασικῶν προσληπτῶν ἀγαθῶν, ὅπως τό ὕδωρ τῆς πόσεως καί τοῦ δροσισμοῦ.
Ἁγιαζόμενα καί μετεχόμενα ἀπό τόν ἄνθρωπο διά πίστεως, ὅπως ὅλοι οἱ μέχρι σήμερα Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας ὑποδείκνυαν, παρέχουν τήν εὐλογία καί τήν βίωση τῆς σωστικῆς (ἀκόμη καί ἀπό τίς δοκιμασίες τοῦ βίου) εὐεργεσίας τοῦ Θεοῦ, πού μᾶς χάρισε (χαρίζει) τήν ὕπαρξη, τή ζωή, τήν διάρκεια τῆς ἐναθλούσης βιοτῆς, τό δῶρο καί δικαίωμα τῆς θεομεθεξίας διά τοῦ Χριστοῦ, διά τῆς Ἐκκλησίας.
Δι᾽ ὅλων αὐτῶν “ἀνοιχθήκαμε” ἤ μᾶλλον “ἀνοιγόμαστε” κι ἐμεῖς ποιμαντικά στήν “κοινή βασιλεία” τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου μας ὡς σῶμα τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας, ὡς συμμέτοχοι τῆς χαρᾶς τοῦ Πάσχα.
†Ὁ Γουµενίσσης, Ἀξιουπόλεως & Πολυκάστρου ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ