Ἕνα λιμάνι καθημερινῶν προσευχῶν καί λειτουργικῶν δεήσεων τό Μοναστήρι τῶν Ἁγίων Ραφαήλ, Νικολάου καί Εἰρήνης Γρίβας, 7 χλμ ἀπό τή Γουμένισσα τοῦ Ν. Κιλκίς.
Μέ τή μυστική παρουσία τῶν Ἁγίων Νεοφανῶν Μαρτύρων, τῶν ὁποίων ἱερά λείψανα ἐκτίθενται μονίμως σέ προσκύνηση. Τό μοναστήρι ἀνιδρύθηκε ἀπό εὐλάβεια πρός τούς Ἁγίους τῆς Λέσβου καί τῆς οἰκουμενικῆς Ὀρθοδοξίας, πού εἶναι πλέον γνωστοί ἀπό τή χάρη τῶν ἰαμάτων πού τούς χάρισε ὁ Ἀναστάς Κύριος.
Εἰδικά τό μοναστήρι τους στή Γουμένισσα ἔχει προβάλει ἐξαρχῆς σέ ἀναρίθμητους προσκυνητές τό πιό μεγάλο θαῦμά τους, τήν ἀποκάλυψή τους τῆς τριετίας 1959-1961, τό ἱστορικό τους, χάρη στά συγγράμματα τοῦ κτίτορος τῆς Μονῆς Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γουμενίσσης κ. Δημητρίου.
Μέ τά πολύ γνωστά καί ἱστορικά πλέον βιβλία του “Ἡ ζωή ἐκ τάφων” (1988 ἡ 1η ἔκδοση, 2008 ἡ 25η ἔκδοση) καί “Ἡ ἀποκάλυψη καί οἱ ἐμφανίσεις τῶν νεοφανῶν Ἁγίων Ραφαήλ, Νικολάου & Εἰρήνης” (2013 ἡ α΄ ἔκδοση τοῦ 1ου τόμου ἀπό τό προγραμματισμένο τρίτομο πολυσέλιδο ἔργο).
Μέσα στή χαρά τῆς Ἀναστάσεως, τή Δευτέρα καί τήν Τρίτη τοῦ Πάσχα, ἡ Ἱερά Μητρόπολις τίμησε καί πάλιν ἑορταστικά τούς ἁγίους νεοφανεῖς Μάρτυρες Ραφαήλ, Νικόλαο καί Εἰρήνη μέ ἐπίκεντρο τήν Ἱερά Μονή τους στή Γρίβα. Ὁλημερίς τήν παραμονή καθώς καί τήν ἡμέρα τῆς ἐορτῆς τους τό Μοναστήρι ὑποδέχθηκε τήν εὐλάβεια, τήν εὐγνωμοσύνη ἀλλά καί τόν πόνο πολλῶν προσκυνητῶν. Ἔχει καθιερωθεῖ στίς συνειδήσεις τῶν πιστῶν ὅτι εἶναι ὁ μεγάλος εὐεργέτης τῆς ζωῆς τους στά προβλήματά τους. Ὁ Κύριός μας καί Θεός μας εἶχε ἀναφέρει: «ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ τά ἔργα ἅ ἐγώ ποιῶ κἀκεῖνος ποιήσει καί μείζονα τούτων». Ὁ Κύριος ἔχει ἐπιδαψιλεύσει τήν χάρη Του στά λείψανα τῶν Μαρτύρων, ἔτσι ὥστε νά ἀποτελοῦν ἀνεξάντλητη πηγή θείων θησαυρισμάτων πάντοτε μέ τήν παντοδυναμία τοῦ Πατρός διά μέσου τοῦ Υἱοῦ μέ τήν ἐπενέργεια τοῦ Παναγίου Πνεύματος.
Ὅπως κάθε χρόνο καί ἐφέτος ἐκτέθηκαν ἐπιπλέον κατά τό διήμερο τῆς ἑορτῆς σέ προσκύνηση τμῆμα τῆς Τιμίας Κάρας (ἀπό τή δεξιά ὑπερόφρυο περιοχή) τοῦ ἁγίου Ραφαήλ καί ἕνα ἀπό τά πλευρά τῆς ἀκρωτηριασμένης καί πυρίκαυστης παρθενομάρτυρος ἁγίας Εἰρήνης.
Φέτος ὁ ἑορτασμός τῶν νεοφανῶν καί θαυματουργῶν Ἁγίων συνέπεσε καί μέ τήν ἡμερομηνία τῆς ἀρχῆς τῶν μαρτυρίων τους, μέ τήν 9η Ἀπριλίου, κατά τήν ὁποία τό 1463 οἱ βασανιστές Τοῦρκοι κρεμώντας κατά κεφαλῆς τόν ἅγιο Ραφαήλ ἀπό μιά καρυδιά πριόνισαν τή σιαγόνα του, χωρίς νά τόν ἀποκεφαλίσουν. Τόν ἄφησαν ἡμιθανή νά βλέπει τά μαρτύρια τῶν ἄλλων Μαρτύρων καί, μετά ἀπό ὅλους, τόν ἀποτελείωσαν καί αὐτόν μέ ἀποκεφαλισμό τήν 11η πρός 12η Ἀπριλίου. Εἶχε ἀντοχές πίστεως ὥστε τό μαρτύριό του, κατ᾽ εὐδοκίαν Κυρίου, νά εἶναι μαρτύριο διαρκείας τριῶν περίπου ἡμερῶν, ἀπαντλώντας ἐξ αὐτοῦ, ὄχι μόνον τήν αἰώνια ζωή, ἀλλά καί τό περισσόν αὐτῆς. Τήν πληρότητα δηλαδή τῆς μαρτυρικῆς χαριτώσεώς του. Διά τόν λόγον αὐτόν καί ἀναδείχθηκε «ἱερέων εὐπρέπεια», ὡς ἄξιος λειτουργός τῆς θείας χάριτος καί ἱερουργός τοῦ Εὐαγγελίου. Ὅσον ἀφορᾶ τόν συμμάρτυρά του Νικόλαο, πού ἐπακολούθησε τά ἴχνη τοῦ Γέροντά του, μένοντας πιστός ἄχρι θανάτου, ἀναδείχθηκε «διακονίας κειμήλιον» ὅπως καί ἡ 13χρονη παρθενομάρτυς ἁγία Εἰρήνη «κρίνον εὔοσμον τοῦ Παρακλήτου». Μέσα στή χάρη τοῦ ἀναστημένου Χριστοῦ διαρκῶς εὐεργετεῖ καί διαλαλεῖ μέ τά θαύματά του ἄλλη μιάν ἐπιβεβαίωση τῆς Καινῆς Διαθήκης, τήν Ἀνάσταση τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρός μας καί τή χαρίτωση τῶν Ἁγίων.
Τήν παραμονή, Λαμπρο-Δευτέρα 9 Ἀπριλίου ἔγινε ὁ πανηγυρικός Ἑσπερινός. Τήν κυριώνυμη ἑόρτια ἡμέρα τῆς Λαμπρο-Τρίτης 10 Ἀπριλίου τελέστηκε Ὄρθρος καί Ἀρχιερατική Λειτουργία, Ἀρτοκλασία καί εὐλόγηση τῶν κολλύβων μέ ἀριστοτεχημένες τίς μορφές τῶν τριῶν Ἁγίων καί στό τέλος λιτανεία τῶν ἱερῶν τους λειψάνων· τό ἀπόγευμα ἐψάλη ἡ Παράκληση τῶν Ἁγίων σύμφωνα ὅμως μέ τό τυπικό τῆς περιόδου.
Σέ ὅλες τίς Ἀκολουθίες καί ἱερές τελετουργίες προέστη ὁ οἰκείος Ποιμενάρχης κ. Δημήτριος, συμπαραστατούμενος ἀπό τόν Καθηγούμενο ἀρχιμ. Βησσαρίωνα, τήν Ἀδελφότητα τῆς Μονῆς καί ἄλλους Ἱερεῖς ἐκ τῆς οἰκείας Μητροπόλεως καί ἄλλων Ἱερῶν Μητροπόλεων.
Στό κήρυγμά του ἀφ᾽ ἑσπέρας καί ἀνήμερα ὁ Προεστώς τῆς πανηγύρεως Σεβασμιώτατος καί Κτίτορας τῆς Μονῆς κ. Δημήτριος ἀναφέρθηκε στήν ἐμπειρική θεμελίωση τῆς ζωντανῆς πίστεως, μέ προοίμιο τῶν λόγων του τό ἐπίκαιρο (καί) γιά τήν ἐποχή μας ρητό τοῦ Μεγ. Βασιλείου γιά τήν προσομοίωση τῆς ἐπηρμένης λογικῆς αὐτάρκειας μέ τά μάτια τῆς γλαυκός.
Ἀνέλυσε συναφῶς τό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Λαπροτρίτης γιά τήν συμπόρευση τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου μέ τούς μαθητές Του Λουκᾶ καί Κλεόπα πού δέν Τόν ἀντιλαμβάνονταν συμπορευόμενο καί συνομιλοῦντα (!), ὥσπου ὁ Κύριος τούς χάρισε τήν πνευματική ὅραση, Τόν ἐπέγνωσαν καί τότε πλέον ἔγινε ἄφαντος ἀπό τά μάτια τους, ἀφήνοντάς τους στό ἄθλημα τοῦ εὐαγγελισμοῦ Του θεμελιωμένο (καί) σ᾽ αὐτήν τήν δική τους ἐμπειρία.
Κάτι ἀνάλογο ἔζησε καί ἕνα παλικάρι, γιός ἐκκλησιαστικοῦ ἐπιτρόπου τοῦ Εὐρωποῦ, τό 1995. Βαριά ἄρρωστος ἀπό λοιμώδη ἰό πού προσέβαλε καί παρέλυσε σταδιακά τά κάτω ἄκρα καί ὅλο τό σῶμα καί τά ζωτικά ὄργανα προχωρώντας πρός τήν καρδιά, χωρίς καμιά ἀπολύτως εὐνοϊκή ἰατρική πρόβλεψη, ἀνέμενε τό θάνατο. Καί ὅμως, οἱ γονεῖς του τόν παρέλαβαν ὁλοζώντανο καί ἀποθεραπευμένο ἀπό τό νοσοκομεῖο.
Παρακαλώντας ὁ ἑτοιμοθάνατος νέος μέ ἀπεγνωσμένη ἐλπίδα τό Χριστό, Τόν εἶδε ὡς νέο ὁλόλαμπρο μέ κατάλευκα ἐνδύματα, νά τοῦ λέει “εἶμαι ὁ Ἀναστάς Κύριος· ἐάν μέ πιστεύεις μέ ὅλη σου τήν καρδιά, θά σέ γιατρέψω”… Τόν ἄγγιξε στά πόδια, καί ὁ πρίν ἑτοιμοθάνατος νέος θεραπεύτηκε ταχέως! Τή συγκλονιστική του αὐτή ἐμπειρία τήν διηγήθηκε στό Σεβασμιώτατο, καί ὁ Μητροπολίτης μας τήν ἀνέφερε στό ἐκκλησίασμα ὡς ἄλλο ἕνα τεκμήριο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐμπειρίας τῆς καινῆς κτίσεως.
Προχώρησε ἔπειτα στήν κηρυγματική προβολή ὡς ἐν εἰκόνι τοῦ ἀνεικάστου καί ἀπερινοήτου μυστηρίου τῆς θείας Κοινωνίας διά τῆς σαρκός τοῦ Χριστοῦ ἐν ἁγιασμῷ ἀπό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού προξένησαν τήν ἔκπληξη καί τήν τροφοδοσία τῆς πίστεως τῶν προσκυνητῶν τοῦ κατάμεστου Ναοῦ τῶν Τριῶν Νεοφανῶν Μαρτύρων.
Κατέληξε μέ συνοπτική προβολή δύο περιστατικῶν τῆς ἀποκαλύψεώς τους, ἀφορῶντα στήν ὑπόδειξη τοῦ σημείου καταχώσεως καί τήν ἀνέλπιστη εὕρεση τῆς σιαγόνος τοῦ ἁγίου Ραφαήλ τόν Ἰανουάριο τοῦ 1960 στή Μαρία Τσολάκη, καθώς καί στήν εὕρεση τοῦ πιθαριοῦ μέ μερικά πυρίκαυστα ὀστά τῆς παρθενομάρτυρος ἁγίας Εἰρήνης τό Μάρτιο τοῦ 1960 μέ ἐνύπνιο τῆς Βιργινίας Ἀδάμ.
Προχώρησε ἔπειτα στήν περιγραφή τοῦ πυρήνα τῶν ἱστορικῶν ἐκείνων ἱερῶν ἀποκαλύψεων, τῆς τριπλῆς προαποκάλυψης τοῦ ἀφανεστάτου μνημείου καί τῆς ὅλης εἰκόνος τοῦ λειψάνου τοῦ διακόνου ἁγίου Νικολάου, τῆς προενημέρωσης τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Ἰακώβου Κλεομβρότου γι᾽ αὐτό, τῆς ἀνθρωπίνως ἀπρόσμενης ἀνασκαφῆς, ἀνεύρεσης τοῦ μνημείου μέ τό ἅγιο λείψανο καί τῆς ἐπιβεβαίωσης τῶν θαυμαστῶν ἀποκαλύψεων, πού ἔπεισε τό σοφό καί ἔμπειρο Μητροπολίτη Ἰάκωβο νά πεισθεῖ ὁλοτελῶς “ἰδίοις ὀφθαλμοῖς” καί νά ἀνακράξει “Αὐτό εἶναι ΣΗΜΕΙΟΝ ΜΕΓΑ”! Μιά ἀναλογία μέ τήν εὐαγγελική ἐμπειρία τῆς θέας τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου ἀπό τούς Ἀποστόλους Λουκᾶ καί Κλεόπα στή διαδρομή καί στήν ἄφιξή τους εἰς Ἐμμαούς. ῞
Ολα αὐτά ἐντάσσονται στό ἕνα καί μοναδικό θαῦμα, στή σωτήρια Οἰκονομία τοῦ Ἀκτίστου Θεοῦ διά τοῦ ἔργου τῆς ἐνανθρωπήσεώς Του.
Ἡ πρωινή πανήγυρις μεταδόθηκε τηλεοπτικά ἀπό τήν TV 4E ἀνά τό πανελλήνιο καί εὐρύτερα.
Τήν πανήγυρι τίμησαν ὁ Βουλευτής Κιλκίς κ. Γεώργιος Γεωργαντάς, ὁ Ἀντιπεριφερειάρχης Κιλκίς κ. Ἀνδρέας Βεργίδης, ὁ Διοικητής τῆς 33ης Μ/Κ Ταξιαρχίας κ. Ἀθανάσιος Ναλμπάντης, μέ ἀξιωματικούς, ὁ Δήμαρχος Παιονίας κ. Χρῆστος Γκουντενούδης, μέ τόν Πρόεδρο τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου κ. Ἰωάννη Παπαδόπουλο, τήν Ἀντιδήμαρχο κα Ἑλένη Δούμου, τόν Δημ. Σύμβουλο Πρόνοιας κ. Ἰωάννη Ἀλίρη, ὁ Πρόεδρος τοῦ Δημοτικοῦ Διαμερίσματος Γουμένισσας κ. Ἀθανάσιος Τραχανίδης, ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοτικῆς Κοινότητας Γρίβας κ. Γεώργιος Μπακάλης, ὁ Γεν. Γραμματέας τοῦ Δήμου Παιονίας κ. Θεμιστοκλής Ἀνθρακίδης, ὁ Διοικητής τοῦ Α.Τ. Γουμένισσας κ. Ἀντώνιος Λιακόπουλος, ὁ Διοικητής τῆς ΠΥ Παιονίας Πυραγός Α΄ κ. Χρ. Γκαντίδης, ὁ Δασάρχης Γουμένισσας κ. Ἀντώνιος Τζάκος, ἐκπρόσωποι τῶν Πολιτιστικῶν Συλλόγων Γουμένισσας καί Γρίβας.
Στή λιτανεία ἀπό ὑπόσχεση εὐγνωμοσύνης συμμετεῖχε ὁμάδα ἀπό τά παραδοσιακά Χάλκινα τῆς Γουμένισσας, πού παιάνιζαν τό νικητήριο ὕμνο τῆς Ἀναστάσεως τό «Χριστός Ἀνέστη». Πρέπει νά ἐκτιμηθεῖ ἡ ὁλοπρόθυμη καί ἀνιδιοτελής συμμετοχή τους ὅπως καί κατά τήν Μεγάλη Παρασκευή πού παιάνισαν τά Ἐγκώμια.
Πλῆθος οἰκογενειῶν ἀπό ὅλη τή Μακεδονία καί τή Θεσσαλία προσέρχονταν διαρκῶς στό προσκυνηματικό καταφύγιο τῆς θεόδοτης Χάρης τῶν θαυματουργῶν Νεοφανῶν Ἁγίων. Ἀνάμεσά τους καί ἐπώνυμοι ἰαθέντες, τῶν ὁποίων οἱ ὁλοζώντανες ὁμολογίες εἶναι ἀναρτημένες στήν ἀντίστοιχη ἱστοσελίδα, πρός ἐπιστηριγμό τῆς πίστης καί τῆς εὐλάβειας ὅλων.
Ὁ ἑορτασμός τῆς μνήμης τῶν Νεοφανῶν Ἁγίων Μαρτύρων θυμίζει σέ ὅλους μας τήν ἐκκλησιαστική ἐμπειρική διδαχή: “Ἀγάπησε τούς Ἁγίους, γιά νά ἐλεηθεῖς ἀπό τό Θεό διά μέσου αὐτῶν· πόθησε τούς Ἁγίους, γιά νά κυριευθεῖς ἀπό τόν πόθο νά τούς μοιάσεις” (ὅσιος Ἡσύχιος).
Σέ περίοδο συρρίκνωσης τῶν ἀντοχῶν μας, ὁ ἑορτασμός τοῦ μαρτυρικοῦ μεγαλείου τῶν Ἁγίων καί τῆς ἀναστημένης τους ὕπαρξης μέσα στή χάρη τοῦ Θεοῦ καί Σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀνατροφοδοτεῖ τήν ἐλπίδα καί τό θάρρος τῆς πίστης ὅλων μας.
***
Ὁ πανηγυρικός αὐτός ἑορτασμός ἦρθε νά συμπληρώσει τήν κατανυκτική βίωση τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος καί τή χαρμοσύνη τῆς λιτανείας τῆς Παναγίας μας τῆς Γουμένισσας (σύμφωνα μέ παλαιό ἑορταστικό ἔθος) τήν Τρίτη τῆς Διακαινησίμου μέσα στή Γουμένισσα.
Στήν ἀναστάσιμη λειτουργία καί λιτανεία προεξῆρχε ὁ καθηγούμενος τῆς Μονῆς ἀρχιμανδρίτης Ἀγαθάγγελος Σφονδυλιᾶς καί πλῆθος κληρικῶν τῆς Μητροπόλεως, οἱ ὁποῖοι ἀκολούθως ἀνῆλθον στήν πανήγυριν τοῦ Ἁγίου Ραφαήλ καί συμμετεῖχαν στή λιτάνευση τῶν ἱερῶν λειψάνων.
