Την Κυριακή του Παραλύτου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Όρθρο και προέστη της Θείας Λειτουργίας στον Ιερό Ναό Αγίας Μαρκέλλης Βοτανικού πλαισιωμένος από τους εκλεκτούς Αρχιμανδρίτας Ανδρόνικο Αλεξάκη και Πορφύριο Χαλίκο.
Αφορμή για το κήρυγμά του πήρε ο Σεβασμιώτατος από την Ευαγγελική περικοπή της ημέρας.
Με παράπονο ο παράλυτος της σημερινής ευαγγελικής περικοπής λέει προς τον Κύριο «άνθρωπον ουκ έχω»! Και προβάλλει το πανανθρώπινο πρόβλημα της μοναξιάς.
1. Κάθε πλάσμα είναι μόνο, αλλά ο άνθρωπος είναι το μόνο πλάσμα, που έχει συνείδηση της μοναχικότητάς του. Και η μοναξιά έχει πολλές αιτίες.
Αισθανόμαστε μόνοι, όταν δικοί μας άνθρωποι φεύγουν απ' αυτή τη ζωή.
Όταν δεν βρίσκουμε ανταπόκριση στην αγάπη μας. Όταν μάς απορρίπτουν. Η αγάπη,όμως, είναι δώρο. Το δώρο δωρίζεται,δεν αξιώνεται.Πολλές φορές μέσα στο ίδιο σπίτι ζούμε σε παράλληλες μοναξιές.
Είμαστε μόνοι με τις ενοχές μας, που δεν μπορούμε να τις μεταθέσουμε σε άλλους. Και κυρίως είμαστε μόνοι μπροστά στο θάνατο.
Και είναι βαθύτατη η ανάγκη του ανθρώπου να νικήσει την απομόνωση και να βγει από την φυλακή - τα δεσμά της μοναξιάς.
2. Κάνει γι ´αυτό απεγνωσμένες προσπάθειες, ακριβώς,για να ξεπεράσει την μοναξιά του. Το προσπαθεί με την διαρκή εξωστρέφεια. Κυνηγά τις απολαύσεις και την δια-σκέδαση με κάθε τρόπο.
Και κάποιες φορές,δυστυχώς,καταφεύγει στις παραισθήσεις από ουσίες. Ματαίως. Η μοναξιά δεν υπερνικάται. Και μπορεί τότε να οδηγηθεί ο άνθρωπος σε πανικό και ψυχολογική αναστάτωση !
Μπορούμε όμως να μεταβάλουμε την μοναξιά από απομόνωση σε δημιουργική μοναξιά.Πώς;
α. Στην μοναξιά συναντάμε τον ίδιο τον εαυτό μας. Οχι απλώς σαν ένα εγώ,αλλά σαν ένα πεδίον μάχης. Ανάμεσα σε δημιουργικές και καταστροφικές δυνάμεις.
Έτσι στην μοναξιά συνειδητοποιούμε τους εσωτερικούς μας αγώνες. Επισημαίνουμε τις απωθήσεις μας και απελευθερωνόμαστε απ' αυτές.
Κάνουμε την αυτοκριτική μας. Οδηγούμεθα στην αυτογνωσία. Και ωριμάζει ο έσω άνθρωπος. Αυτόν τον «έσω άνθρωπο» φοβόμαστε να τον αντιμετωπίσουμε και γι' αυτό στρεφόμαστε συνεχώς προς τα έξω.
β. Στην μοναξιά συναντάμε τον Θεό. Η «καρδία» μας,δηλ.ο εσώτερος πυρήνας της υπάρξεώς μας ανοίγεται στο παρόν του Θεού.
«Χρή τι και ησυχάζειν, ώστε αθολώτως προσομιλείν τω Θεώ και μικρόν απάγειν τον νούν από των πλανωμένων» (Πρέπει κάποτε να ησυχάζουμε,ώστε με αθόλωτη σκέψη να επικοινωνούμε με τον Θεό και για λίγο να απομακρύνουμε τον νου μας από όσα μάς αποπλανούν)(Γρηγόριος Θεολόγος).
Στην ησυχία της μοναξιάς μπορούμε να ακούσουμε την φωνή του Θεού μέσα μας.
«Λάλει Κύριε ότι ακούει ο δούλος σου» (Βασιλ. Α, γ, 9) ας επαναλαμβάνουμε και εμείς.
γ. Όταν γνωρίσουμε τον εαυτό μας και συναντήσουμε τον Θεό, ξαναβρίσκουμε και τους ανθρώπους μέσω του Θεού και της αγάπης.
«Χριστός γαρ εστίν ο της ενότητος σύνδεσμος» (Κύριλλος Αλεξανδρείας).
Ο Χριστός η Αγία κεφαλή της Εκκλησίας είναι η άρση της απομονώσεώς, η οριστική υπερνίκηση της μοναξιάς.
Μέσα στην Εκκλησία δεν είμαστε «ξένοι και πάροικοι»,αλλά «συμπολίται των Αγίων και οικείοι του Θεού». Και ο Χριστός μας λέει: «εγώ πατήρ, εγώ μήτηρ, εγώ αδελφός ....τί πλέον θέλεις;» (Ι. Χρυσόστομος).
3. Έτσι στην φαινομενική φτώχεια της μοναξιάς είναι κρυμμένοι όλοι οι θησαυροί. Γιατί στην μοναξιά γνωρίζουμε τον εαυτό μας, συναντάμε τον Θεό, βρίσκουμε τους ανθρώπους.
Και ας μη ξεχνάμε ότι στην μοναξιά επωάζονται και ωριμάζουν οι μεγάλες ιδέες, τα μεγάλα έργα, οι μεγάλες δημιουργίες.
Ας μη φοβόμαστε, λοιπόν, την μοναξιά και ας ανοίγουμε πρώτοι την καρδιά μας και την αγγαλιά μας σπάζοντας το κέλυφος του εγωϊσμού μας σ ́αυτούς που μένουν κλειδωμένοι στην βασανιστική τους απομόνωση. Και όσο θα υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος,που θα λέει « άνθρωπον ουκ έχω» δεν μπορούμε να μένουμε ήσυχοι και αδιάφοροι !
